Opleiding verwoest sociaal leven

Ik voel me zo ellendig de laatste tijd. Het is allemaal begonnen toen ik van het gymnasium naar het VWO ging. Op mijn oude school had ik veel vriendinnen en vrienden, ik vond het best oke op school. Ik ging altijd uit in de weekenden, ik zat in de schoolkrant redactie en elke les wilden mensen maar al te graag naast me zitten. Alleen; mijn cijfers waren niet al te best, dus halverwege de 5e klas besloot ik, op aandringen van mijn moeder, over te stappen op VWO en moest ik dus naar een andere school. Van buitenaf lijkt het misschien een goede keuze te zijn geweest; ik haal geweldige cijfers, ik ben gestopt met blowen en veel drinken en roken doe ik nog nauwelijks. Toch haat ik het daar; ik heb eigenlijk geen vrienden en het liefst zit ik elke pauze in de mediatheek. Buiten school om heb ik het nog wel gezellig met mijn oude vrienden van mijn vorige school en van mijn hobby’s, maar ik trek het af en toe gewoon niet op school. Soms barst ik bijna in tranen uit omdat ik zo teleurgesteld ben in mezelf, hoe ben ik zo geworden? Bij mijn andere vriendinnen ben ik altijd de grappigste en de meest spontane en op school ben ik al blij als ik een paar woorden durf te wisselen. Ik ben de persoon geworden waar ik vroeger op neerkeek.

Misschien is het allemaal een beetje te laat om het nog op te lossen, want ik doe in mei examen, maar ik hoop wel dat dit probleem zich niet voortzet als ik mijn vervolgopleiding ga doen, heeft er iemand tips?

Ik voel met je mee. Mijn situatie lijkt hier ook op alleen ben ik niet afgestroomt, maar weggepest. Ik vind het goed van je dat je dit hier neer zet… Up!

Bedankt voor je reactie, jij ook veel sterkte! Morgen begint het weer :nauseated_face:

wat vervelend voor je meid! Ik kan je echt heel goed begrijpen. Ik weet niet hoe je het moet oplossen maar ik kan je alleen een tip geven: Praat erover, laat die tranen maar gaan! Het lucht op en misschien kun je dan na je eindexamen juist een nieuwe start maken omdat je het de ruimte hebt gegeven en ‘geaccepteerd’.

Hee! Ik snap heel goed hoe je je voelt, ik heb namelijk zelf ook een probleem wat op de jouwe lijkt… Ik denk dat je gewoon voor de paar maanden op school nog misschien wel iets kunt doen zeg maar qua nieuwe vriendschappen?

Iedergeval wat misschien een idee is om met een groep klasgenoten iets te gaan drinken of ieder geval iets doen met een grote groep; dan kun je eigenlijk altijd mee doen in een gesprek van meerdere personen zodat het gesprek zegmaar vastloopt.

En misschien een andere tip is; zoek de awkward situaties een beetje op. Klinkt echt heel vervelend (is het ook wel eigenlijk XD) maar dan heb je iedergeval wel wat connecties met mensen en dan heb je vanzelf meer om over te praten oid :slightly_smiling_face:

hopelijk heb je er wat aan :wink: En anders hoef je maar tot mei, en kun je helemaal met een frisse start weer beginnen aan je studie! x

ahh wat naar ): het enige wat je eigenlijk kan doen is net doen alsof je weer opnieuw voor het eerst op school bent, alleen deze keer doe je het anders, ga je met iedereen praten en probeer je weer je oude zelf te zijn! het is misschien moeilijk maar je moet die nare situatie waar je nu inzit omzetten in positieve energie en een nieuwe start!

oja, toen ik de titel las dacht ik dat het ging over een opleiding waarop je het zo druk had dat je geen sociaal leven buiten school meer had,
maar het is juist andersom dus.

Ach kop op. Het minder roken en drinken is toch al minder, voordat je daar ook nog eens een verslaving van maakt. Als je vroeger zo sociaal was, dan moet het toch geen probleem zijn om een praatje te maken met de mensen rondom je? Als je je nieuwe school niet meer zo als negatief ervaart, dan kan je het volgens mij er een heel stuk leuker maken

Aaach, ik heb een beetje hetzelfde.
Vorig jaar zat ik in de eerste, en ik was altijd een spontaan meisje met veel vriendinnen, dat altijd lol had, en altijd iets om over te praten.

Maar afgelopen zomer ben ik naar Dubai verhuist.
Ik heb hier ge-wel-di-ge vriendinnen,
maar het voelt nog steeds niet helemaal goed.
ik begin soms ook wel eens te huilen zonder reden.
Want ik heb het gevoel dat ik nooit meer zo veel lol had als vroeger,
en altijd als ik met vriendinnen praat valt het gesprek doood.

Ik kan er echt niet tegen!
Maarja, voor jou.
Ga gewoon heeeeel vaak met je oude vrienden om,
en probeer op school ook wat vrienden te maken.
je zet jezelf echt niet voor schut ofzo als je op iemand afstapt!

@ Littleboots; oja ik begrijp wat je bedoelt met de titel, niet erg handig van me.

Ik probeer ook wel af en toe met mensen te praten, maar op een of andere manier krijg ik gewoon weinig gezegd. Dan zeg ik ook tegen mezelf: “Kom op zeg iets, je hebt niets te verliezen”, maar het komt er gewoon nooit uit, of alleen korte zinnen. Ik word er zo gefrustreerd van, waarom lukt het me niet?

Als je instroomt in een nieuwe klas is het altijd lastiger contacten te maken, doordat iedereen elkaar al kent. Ik denk dat het op je vervolgopleiding daarom veel beter zou gaan, omdat iedereen dan ‘nieuw’ is.

Had ik ook :’) En ik dacht ook gelijk: ‘Sorry meid, maar that’s life’.

Anyway: Ik snap je probleem wel. Ik heb het ook gehad.
Je zult toch moeten proberen om vrienden te maken, denk ik.
Vraag eens aan iemand die je spontaan lijkt om iets leuks te doen?
Anders zit er niets anders op dan afwachten tot je je examens hebt.

ja dat is best herkenbaar. Het komt denk ik omdat iedereen elkaar al kent enzo. Maar je moet eigenlijk niet denken dat je per sé vrienden moet maken en per sé iets moet zeggen, want dan komt alles zo geforceerd over. Ik zou je gewoon een beetje de laatste paar maanden gewoon op je school richten en dan maak je op je vervolgopleiding een nieuwe goede start

Aller eerst wil ik je feliciteren: Je hebt wat geleerd.

“Ik ben de persoon geworden waar ik vroeger op neerkeek.”

Op je vorige school, liepen er blijkbaar dus mensen rond, die niet zoveel te vertellen hadden… niet zo’n goede aansluiting hadden en er totaal niet bijhoorden, jij keek er op neer.
Nu ben jij zo iemand en kom je er achter dat het misschien hele aardige vriendelijke en lieve mensen zijn, maar gewoon een duwtje in de rug of wat hulp nodig hebben? Want dat ben jij toch ook?
Een leuk meepakkertje voor het pad naar volwassenheid, hm? =)

Anyways, school is een plek om te leren. Niet voor seks, drugs en rock and roll. Ik vind het dus knap van je dat je voor je cijfers gekozen hebt! ( mijn complimenten )
Je prioriteit is dus school, niet vrienden. Vrienden is een extraatje. Heb zelf ook vaak last van het gevoel graag contact te willen met andere mensen. Als k me besef dat ik op school zit om te leren, voelt het al beter.

Het zijn, nu januari bijna ten einde is, nog 3 maanden tot het CE. Ik hou zelf op mijn Iphone een dagboek bij. ( My Secret Diary App ) Ik schrijf daarin doelstellingen voor mezelf en wie ik wil zijn. ( altijd goed om aan jezelf te werken, hm :slightly_smiling_face: ) Kijk zelf heel erg de kat uit de boom. Ben op mijn werk nu al twee maanden stil en heb gevonden met wie ik bevriend wil zijn en wie niet, dat schrijf ik op. Hoe zijn ze? etc. En dan onderneem ik actie, weet namelijk al een beetje wat ze leuk vinden en wat niet. Welke intresses we gemeen hebben en welke niet, maar probeer alsnog zo “perongeluk” mogelijk er achter te komen :slightly_smiling_face:
Ik zal niet twee maanden je mond houden zoals ik en daarna pas besluiten met wie je vrienden wil zijn. Neem twee weken, observeer en hou vooral een doel voor ogen. Niemand kan je vrienden vervangen van de vorige school, maar je kan wel je een nieuwe vriendenkring starten.

En als het niet lukt om goed met mensen te praten, ik struikel zelf ongeveer om de minuut over mijn woorden. Verstand op 0 zetten helpt.

( hoop dat je hier wat aan hebt? )

Idd, ik ga volledig akkoord (vooral met het eerste stukje).

Poeh, ik moet zeggen dat ik het juist goed vind dat dit met je gebeurd is. Hoe ben ik deze persoon geworden? Nou misschien door dat blowen en drinken en je euforische gevoelens.

En ‘‘ik ben de persoon geworden waar ik vroeger op neerkeek’’? Pardon? Nee, dit gaat echt te ver. Jij hoort niet op iemand neer te kijken. Wie geeft jou daartoe het recht? Ik vind het een zwakke uitspraak.

lijkt me vrij logisch dat je niet zomaar 123 nieuwe vrienden hebt op een andere school, de meesten hebben dan al hun vriendengroepjes gemaakt en daar kom je niet zomaar tussen lijkt me. Gewoon aardig gaan doen en goed je best doen op school, dan haal je dit jaar en ga je volgend jaar gewoon naar een vervolgstudie. Daar ontmoet je weer allemaal nieuwe mensen die net als jou nieuw zijn en er niemand kennen, dus word je snel genoeg vrienden met ze:)

Op de middelbare school was ik ook niet ‘populair’ ik was gewoon nog heel erg kinderlijk nog, omdat ik heel laat ging puberen.
Ik stond wel eens alleen in de pauze, mijn vriendinnen zaten in een andere klas.

Tot ik naar het HBO ging, ik werd daar mezelf, ik deed iets wat ik echt leuk vond.
En nu ben ik het tegenovergestelde geworden, ik ben gewoon mezelf en ja ik ben soms druk, maar ik houd me niet meer in ofzo.

Ik wilde hiermee zeggen dat je voor je vervolgopleiding alleen jezelf hoeft te zijn. Zo maak je veel meer vrienden.

Ik ook.

Op je vervolg opleiding zal het weer heel anders zijn! Alle mensen zijn dan nieuw en kennen haast nog niemand. Wat inhoudt dat iedereen open staat voor contact etc. Dat is vaak niet zo als je op een school ‘erbij’ komt zeg maar, en waar al bestaande klassen en groepjes waren. Geloof me op een nieuwe school waar iedereen nieuw is zal het heel anders zijn !

Nou neerkijken niet echt, maar gewoon waar ik niet mee omging. Maar je hebt gelijk. Het zal wel karma zijn, ik heb dit verdiend.
Ik heb nooit naar tegen andere mensen gedaan, ik zei ze zelfs gewoon gedag als ik ze tegenkwam.

Bedankt voor de andere reacties, ik weet gewoon af en toe echt niet meer wat ik ermee aanmoet. Ik heb dagboeken volgeschreven aan punten die ik aan mezelf moet verbeteren en duizenden keren gehuild als het allemaal geen verschil maakte. Dus ik denk dat ik het gewoon achter me moet laten en hopen dat ik volgend jaar weer opnieuw kan beginnen.