opgekropte agressie.

hoi,
ik merk de laatste tijd dat ik veel opgekropte agressie heb, ik heb een ontzettend kort lontje en ik scheld in elke zin, iedereen die ook maar iets verkeerds zegt kan al een knal verwachten (althans, dat zeg ik…) en ik wil dat ook gewoon echt doen.

en ik heb zo het idee dat ik weet waar dit vandaan komt.
ik zit nu in de 3e klas en het begon allemaal in de 1ste, ik had overgewicht, onzeker en werd veel gepest met gym.
mijn zelfvertrouwen is toen echt de grond in gezakt en ik keek altijd al een week (of meer) van tevoren op tegen een gymles, vaak was ik dan ook ‘nepziek’ om onder zoon gymles uit te komen, ik denk dat ik 50% van de gymlessen in de eerste klas gemist heb.

toen aan het eind van de 1e en het begin van de 2e had ik mijn dieptepunt bereikt, ik was veelste zwaar en je kon het aan alle kanten zien (vooral mijn gezicht).
ik ben toen aan het begin van het 2e schooljaar naar een diëtist gegaan, maar vooral in het begin v/d 2e klas had ik het moeilijk, ik was nog steeds bang voor gym en ik had faalangst (als het om gym ging).
ooit kregen we een cijfer voor een opdracht, daarvoor ging ik thuis oefenen omdat ik gewoon niet wilde falen, na een week of 2 oefenen was de dag daar, we kregen het cijfer, die ochtend begon ik te hyperventileren en werd ik licht in m’n hoofd, ik viel bijna flauw, mijn moeder vroeg wat er was en toen kwam ALLES eruit, ik heb vertelt over het pesten en waarom ik zo vaak (nep)ziek was in de eerste, mijn moeder schrok zich rot en is die ochtend voor die spannende gymles met mijn gymdocent gaan praten, die snapte het en had het met me te doen, toen heeft die me vertelt dat ik gewoon mocht zeggen als ik iets niet wilde of durfde, dit luchtte al heel erg op en dat jaar ben ik erg veel centimeters vet kwijtgeraakt waar ik erg trots op ben. :]

maar nu, begin 3e schooljaar, merk ik dat die agressie soms echt de baas over mij speelt, en dat wil ik niet.
ik ben nog steeds bang om weer in het oude ritme te vallen en als IEMAND ook maar wat over mijn uiterlijk zegt kan die de oren van zijn kop af worden gescholden, dan heb ik gewoon geen controle meer over mezelf.

maar dit wil ik kwijt, ik ben het zat en ik wil weer mezelf zijn.
ik heb het idee dat ik een soort van ‘trauma’ aan die ervaringen heb over gehouden want bij mij zal het nooit maar dan ook nooit zo zijn dat ik een gymles leuk zal vinden, nog steeds vind ik het eng, nog steeds voel ik me kut en denk ik dat iedereen naar me kijkt.
daarom denk ik dat ik mezelf isoleer en agressief doe en emotie-loos, omdat ik niet mijn gevoelige kant open durf te leggen tegenover mensen omdat ik bang ben dat ze hier misbruik van maken…

zo, dit lucht wel even op.
maar iemand enig idee wat hier tegen zou werken?

Pff dat is wel echt heel vervelend.
Trek je er niets van aan en sta er boven, al is dat lastig. Wat ik wel eens doe is dat ik ga lachen, dan kappen ze sowieso wel…

Denk niet dat wij hier met oplossingen kunnen komen… Ik zou zeggen, ga naar een psycholoog :slightly_smiling_face:

misschien kun je met iemand er over gaan praten die je vertrouwd. Je moeder ofzo!

wow.
maar ik zou zeggen, schrijf het op, houd een soort van gevoelens dagboek bij.
ik ben trouwens een tijdje bij een psycholoog geweest een paar jaar geleden vanwege de dood van mijn vader, maar van haar moest ik 3 weken ofzo? elke dag twee positieve dingen over mijzelf opschrijven, dat mochten dan hele kleine dingetjes zijn bijv; ik heb een mooi handschrijft, of juist grotere, bijv: ik ben behulpzaam. misschien kun je dat eens proberen?

maar dat is het juist, ik vind het niet fijn om met iemand hierover te praten die ik heel goed ken… lastig uitleggen.

dan met een psycholoog of iemand die je niet echt kent zegmaar.

Praat erover met je vriendinnen. tenminste, dat zou bij mij wel werken.

En misschien is inderdaad een psycholoog wel fijn. Het is maar net of je er voor open staat… en er is niks mis met hulp zoeken.

succes!

~ prive.

Ik vind hem eigenlijk wel goed gheghe, al is het natuurlijk niet echt oké. :stuck_out_tongue:
Trek je er niets van aan, die mensen komen nergens.

geniaal.
je kan ook op boksen gaan. om je agressie kwijt te kunnen

-

Oke… geloof me ik snap precies wat je bedoeld…
Ik vind mezelf ook te zwaar ook al ben ik dat niet, maar ik ben ook zo onzeker.
(jij had trouwens ook goed op mijn topic gereageerd, bedankt daarvoor)
Ik wil ook nooit gymmen, en ik ben ook bang voor wat mensen zeggen, ik weet niet of dit het is, maar waarschijnlijk wil jij gewoon dat mensen ook een keer tegen jou opkijken en complimenten geven, daaruit kan zo’n agressie vandaan komen, ik snap je helemaal want zelf heb ik het oook. Jezelf respecteren is heel erg moeilijk, maar toch is dat wat je moet doen… en dat geld ook voor mezelf… haha succes ! Xxxx

ja dat klopt,
die vriendinnen van mij dragen dan altijd strakke hempjes enzo, en ik heb dan dat baggy schoolshirt aan.
hun durven te rennen en actief te zijn, ik niet omdat ik bang ben dat het er belachelijk uit ziet…

Bedankt voor je reactie op mijn topic!:slight_smile:
Ik kijk precies hetzelfde tegen gym aan… alleen niet omdat ik mezelf te dik vind maar omdat ik gewoon niet goed ben in sporten.
Ik ben ook supervaak ‘‘ziek’’ geweest om maar niet te gymen, daardoor ook heel veel dagen gemist.
Ben er wel achter gekomen dat je je daar niet beter door gaat voelen, want dan kun je ook geen dingen meer doen die je wél leuk vind omdat je ‘‘ziek’’ bent.

Ik heb morgen weer gym… ga proberen om er het beste van te maken, ook al kijk ik er verschrikkelijk tegenop.
Het is moeilijk om jou tips te gaan geven, want ik heb zelf precies hetzelfde probleem alleen dan geen last van agressie.

Nog heel veel succes ermee!
The only way to get over your fears is to face them!:wink:

up… het is nu al paar maanden geleden en ik heb er nog steeds last van.
ik kijk nog steeds op tegen gymlessen, ben nog steeds agressief en harteloos en ik weet het gewoon ff niet meer.

ik heb ook neigingen om m’n vinger in m’n keel te steken maar het enige wat mij daarbij tegen houd is mijn braakfobie, anders had ik het gedaan.
ik heb ook in de winkel met laxeermiddel in mijn handen gestaan en ik weet het gewoon niet meer hoe ik snel mijn gewicht kwijt kan raken, ik heb alles geprobeerd maar niks werkt op de manier zoals ik het wil.
en mijn manier is niet; in 1 week 4 kilo.
maar al dat sporten word ik gewoon zat en het is telkens hetzelfde… bluh ik ben het gewoon kwijt.
sorry, ik moest het even kwijt.

Niemand raakt op een gezonde manier in 1 week 4 kilo kwijt, ik hoop dat je je dat zelf ook kan realiseren.

Probeer op school te regelen dat je niet meer mee hoeft te gymen, maar een andere opdracht kunt krijgen of het in een extra uur kan doen zodat het niet met de hele klas moet. En ga eventueel naar een psycholoog? Die kan je helpen om het te verwerken en helpt ervoor zorgen dat je niet doorslaat in het afvallen.

Bedenk je dat je alleen met jezelf te maken hebt. Al die mensen die nu bij je in de klas zitten, die zie je over een aantal jaar waarschijnlijk nooit meer terug. Als jij je nu op je kop laat zitten door hen, en dieper en dieper in een put raakt, eventueel anorexia krijgt… JIJ bent degene die daar de problemen van ondervind, en meisje dat wil je jezelf toch niet aandoen?

Het komt niet door de problemen die jij hebt, maar ik gedraag me wel een beetje zo. Ik wordt heel snel boos op alles en iedereen, iemand hoeft maar een verkeerde opmerking te maken of ik snauw ze af (voornamelijk thuis dan). Ik ben ook heel emotieloos, ik vertel echt nooit mijn gevoelens. En ik heb echt de neiging om dingen kapot te maken, iets te breken.
Ik denk dat een vechtsport best een goed idee is, iets waarbij je lekker ergens tegenaan kunt trappen. En het is ook goed voor je gewicht. Ook denk ik dat mensen je minder snel pesten of voor iets uitmaken op een sportclub dan op school, dus daar moet je niet bang voor zijn.
In ieder geval heel veel succes!