Openbaar piano-examen; ik sterf van zenuwen

Ik speel al jaren piano en op het einde van elke graad is het openbaar examen. Dan kan iedereen dus komen luisteren en speel je gewoon voor de jury voor punten. Het probleem is dat ik het al verschrikkelijk vind om voor mijn leerkracht te spelen en het examen van vorig jaar was ook een ramp. Toen trilde ik zo hard, dat ik niet in staat was om te spelen. Je zag het niet aan mij, maar mijn handen waren verstijfd en helemaal aan het trillen, eigenlijk trilde heel mijn lichaam. En dit allemaal van de zenuwen. Nu ben ik echt zo bang voor dat openbare examen, ik kon gisteren al niet slapen door de gedachte eraan. We hebben ook wel kalmeermiddelen op basis van planten bij de apotheek gekocht. Heeft er nog iemand tips tegen de zenuwen of heb je zelf piano examen?

Toen ik aan het begin van het spelen zenuwachtigwas, probeerde ik zo min mogelijk aan de mensen te denken. Ik speelde net als of ik de enige in de kamer was, en probeerde eigenlijk aan niets te denken. Te veel kalmeermiddelen gebruiken zal denk ik niet heel goed zijn. Probeer gewoon aan niets te denken, denk niet aan het publiek en de juryleden zou ik zeggen en geniet van het spelen.

ik had laatst een presentatie voor 200 mensen, ik was die dag ervoor zooo zenuwachtig, maar toen ik er eenmaal was dacht ik; ach schijt, het ergste wat er kan gebeuren is dat ik mn tekst vergeet ofzoiets, nouja, dat kan iedereen overkomen.
Oftewel; je moet positief denken! Je moet niet denken van, kutt straks speel ik alles verkeerd of blabla. So what? In het ergste geval haal je je centraal examen niet, dat is toch ook geen wereldprobleem?
Je moet er gewoon lol in hebben, en proberen positief te blijven denken… Toen ik namelijk eenmaal met die presentatie bezig was dacht ik ook bij mezelf, whoo dit voelt eigenlijk best wel goed, iedereen luistert naar wat IK te vertellen heb :’] En ik had er gelijk veel meer lol in dan als ik had gedacht; kuth, als ik me nu verspreek lacht iedereen me uit…
Dus heb er gewoon lol in, en probeer positief te blijven denken en als je wel een foutje maakt, lach erom :’] en speel rustig verder…

Okee, lang verhaal maar ik hoop dat je er misschien iets aan hebt :slightly_smiling_face:!
succes alvast!

Heel erg bedankt voor jullie reacties! Ik moet idd meer positief denken. (:

wanneer heb jij je examen? ik begin juni.

ik kijk er ook verschrikkelijk tegenop.

ik speel ook piano en bij mij helpt het om gewoon zovaak mogelijk voor mensen te spelen. laat je vriendinnen komen, familie, zoveel mogelijk. Dan is het al een stuk minder eng! Succes!

je moet er echt NIET bij nadenken, gewoon achter de piano gaan zitten en spelen. want ik had dat ook een keer (zonder boek, ik weet niet of jij dat ook hebt?) en toen zat ik zo van: straks weet ik niet meer welke noten ik moet spelen… (terwijl ik het lied suuupergoed uit mijn hoofd kende) en toen ging ik er zelf in geloven en toen wist ik inderdaad de noten niet meer. dus je moet gewoon denken: schijt, ik kan het. succes!

ohja en sowieso: wat kan je gebeuren? niets.

Ik speel ook piano, maar ik heb er niet echt veel last van. Aan het begin vond ik het zelfs wel eng om voor de pianolerares te spelen, nu echt niet meer. Voor familie is het ook geen probleem geworden, en voor de klas voel ik me ook totaal op m’n gemak. Dus ik zou zeggen: speel de komende tijd voor zoveel mogelijk mensen, of vraag je vriendinnen om even mee te gaan dat jij even speelt dat je eraan went dat er meer mensen zitten te kijken, dan gaat het vast goed! En ik heb zelf 3 voorspeelavonden gehad, dan speel je een paar stukken en dan kijken er best veel mensen (ongeveer 50 mensen?), eerst was ik wel zenuwachtig, de laatste tijd niet zo erg meer. Ik heb op alledrie de keren wel een foutje gemaakt, maar niet heel duidelijk of zo. Als je goed hebt geoefend kun je het vast wel!!
Veel succes!!

niet erbij nadenken, spelen en ervan genieten. vroeger zei ik altijd tegen mezelf in de spiegel: ik kan het, ik kan het, ik kan het. en dan lukte het me. hihi! heeeel veel succes!

Als ik speel dan zit ik altijd helemaal in m’n eigen wereld: van te voren probeer ik niet naar het publiek te kijken, zodat ik niet precies weet hoeveel en wat voor mensen er zitten, en anders probeer ik het beeld van al die mensen meteen weer te vergeten. En als ik dan speel zit er een soort muur om me heen: het stuk is voor mij vaak een muzikaal verhaal en daar zit ik dan helemaal in.
Ik denk altijd: ‘oké, de piano is mijn ding, en ik ga nu gewoon lekker spelen’. Dan vergeet ik tijdens het stuk vaak dat er ook nog mensen om me heen zitten: ergens ben ik me er wel van bewust, maar als ik er teveel aan denk dan lukt het niet meer, dus concentreer ik me volledig op het stuk.

@Dangerouge: dat had ik ook een keer o__O. Maar niemand merkte het, en ik had voor de zekerheid de noten erbij gedaan, want ik wist eigenlijk wel dat ik er teveel over na zou denken het zou vergeten :’). Ik was er tenminste bang voor.

ik ben ook altijd heel zenuwachtig :blush: maar idd niet nadenken en gewoon doen :grinning: veel succes in ieder geval!