Onzekerheid maar waarom?

Altijd al was ik bang om fouten te maken, die bangheid was er al sinds ik klein was. Dat weet ik nog goed. Ik ben bang om fouten te maken, ook al weet ik dat elk mens die maakt in het leven. Maar bij mij komt dat niet in mijn woordenboek voor. Ik mag geen fouten maken, ik moet alles goed doen. Doe ik dit niet? Dan heb ik gefaald en kan ik helemaal niks.
Sinds ik de opleiding doe voor verpleegkunde en werk met mensen is dit alleen maar erger geworden. Ik wil alles weten, ik wil alles kunnen. Als ik een fout maak of iemand zegt tegen mij je kan het beter zo en zo doen dan kan ik voor mijn gevoel niks. Ik wil geen fouten maken want dan voel ik me slecht, dan vraag ik me af of dit werk wel geschikt is voor mij als ik een fout maak of althans ik zie iets snel als fout terwijl dit geen fout is maar een leerpunt. Waar die onzekerheid vandaan komt geen idee. Ik wil er van af maar hoe weet ik niet. Het is rot om hier mee om te gaan, elke keer weer de onzekerheid om naar je werk te gaan omdat ik denk dat ik niet goed ben. Ik maak me zelf er gek mee door er continu aan te denken.
Hoe kan ik dit voorkomen?

Doe een cursus zelfvertrouwen (als die bestaat?) ofzo, of vertel de huisarts hierover (misschien is een psycholoog wat?). :3

Misschien moet je eens praten met een psychiater? Of een faalangst cursus doen?

Een faalangst cursus heb ik gedaan op de middelbare school twee jaar geleden, maar dat was omdat ik bang was om altijd maar onvoldoendes te halen–> of te wel falen.
Ik maak me zelf er zo ongelukkig mee, terwijl er eigenlijk nooit wat fout gaat tijdens werk. Maar als ik bijvoorbeeld een knoopje van een blouse vergeten dicht heb gedaan en iemand zegt dit tegen mij bijvoorbeeld dan heb ik voor mijn gevoel al gefaald, dan ben ik slecht en kan ik niks. En ik heb nu pas mijn eerste jaar van niveau vier afgerond, dus misschien komt het ook omdat ik pas net in het vak zit?

Dus als ik het goed begrijp ben je dus enorm perfectionistisch en vind je het moeilijk als je niet zelf alles onder controle hebt.
Maar het feit dat je in de gaten hebt dat je niet zo moet reageren op dingen, maar het als een leerpunt moet zien, betekent toch dat je al een heel eind in de goede richting bent.
Want als je enorm onzeker bent, durf je ook niet te zien dat je het helemaal niet fout doet. Dan denk je alleen maar wat vinden anderen van mij en wat doe ik fout. Maar zoals ik kan lezen heb je dat al door, dat je van feedback van anderen, positieve kritiek dus, kunt leren.
Weet je, het is helemaal niet erg om onzeker te zijn of perfectionistisch, dat is iedereen wel op een bepaald gebied. Maar ik denk (ik kan het ook helemaal verkeerd hebben he!) doordat je er zoveel mee bezig bent en er over nadenkt, je alleen maar onzekerder wordt. Ga dingen doen en vat kritiek positief op. Stel jezelf de vraag: Waarom zou ik het fout doen?

Misschien heb je er wat aan, ik heb er niet veel verstand van hoor, maar zo dacht ik erover.

Hee erg bedankt chicorita! Ik heb er zeker wat aan.
Ik heb ook gewoon een schop onder mijn holl nodig hoor haha!
Ik moet niet zo onzeker zijn want ik weet best dat ik het kan, en naja zoals mijn moeder altijd zegt je bent bezig met je leerprocess. Je bent pas aan het begin van je leerprocess, en die wordt met de jaren alleen maar groter.

Ik ben blij dat ik je een beetje heb kunnen helpen! Precies een schop onder je kont kan wonderen doen, haha. Het is namelijk een soort draaikolk en als je daar eenmaal inzit is het gewoon moeilijk om daar uit te komen. Maar je kunt die draaikolk ook vergelijken met je leerproces, als je eenmaal omhoog gaat, weet je dat je alleen maar sterker bent geworden en zult worden.
Als je nog iets wilt vertellen, note me gerust!