onzeker

ik ben echt heel erg onzeker en verlegen,
vooral als ik met jongens ben… en dan met mijn vriendinnen erbij,
want ik heb altijd het idee dat ik veel lelijker ben dan mijn vriendinnen… dus dan voel ik me nogal onzeker,
ik probeer me ook heel vaak (vrijwel altijd) te vergelijken met de personen om me heen, al ken ik ze niet…
als ik met een jongen alleen ben is het nog veeel erger, dan weet ik echt niks meer te zeggen, en dan vallen er van die ‘enge’ stiltes youknow.
ik ben ook altijd de stil-ste van mijn vriendinnen, zegmaar, als we met jongens zijn praten zij maar door over vanalles terwijl ik dan wel wat wil zeggen, maar niks weet of bang ben dat het raar overkomt ofzo.
maar de laatste tijd wordt het steeds erger, ik heb ook een twitter-account, en vorig jaar tweette ik regelmatig onzin, maar steeds vaker denk ik bij mezelf als ik een tweet heb getypt: “nee dit doe ik maar niet het is overbodig” ik weet dat heel twitter overbodig is maar toch.
en mensen bellen vind ik ook heel eng,
en ik heb geen baantje, ik wil wel graag werken maar ik durf echt niet te solliciteren.

en NEE ik ga niet op een of andere cursus voor zelfvertrouwen ofzo, maar weet iemand iets anders wat je er bijv. aan zou kunnen doen?
of heeft iemand het zelfde?

Klinkt als de puberteit.

En als het heel erg is sociale faalangst.

Ik ga toch lekker zeggen wat je niet wilt horen.
Assertiviteits cursus. Als beginnetje heel goed (je krijgt goede inzichten in je eigen gedrag enzo)maar niet een wonderbaarlijk oplossing.

en

-----> Juist uit je comfort-zone gaan! <-------

like what?

maar ik durf nieteens naar zo’n cursus, ik zou me ervoor schamen en bang zijn dat mensen erachter komen enzo…
en al zou ik dat willen dan zou ik echt niet tegen mn ouders durven zeggen hoi mam&pap, ik wil naar een cursus. ;'4

Dat van twitter heb ik ook wel op fb ;p
Ik herken mezelf wel wat in jou ;p
En dat jongensprobleem ? Zoek een vriendin waar je zot mee kan doen…
Als jullie lachen vind hij je vast leuker dan zo een stilte en nog praat je niet met hem :wink: voor de rest zou ik gewoon alles doen wat je nooit zou durven ;p en altijd iets overreageren dan nodig heeft ooit gewerkt bij mij :wink:

Veel succes sweetie

Ik zie mijzelf echt heel erg in jou en ik denk dat ik je wel wat kan helpen.
Ik heb dus sinds kort ook een baan, en mijn nicht pushte mij daar zeg maar naar. Het punt is dat zij mij alleen een telefoonnummer stuurde (want ze werkt daar zelf ook) en daaronder stond alleen “Dit is het telefoonnummer van [mijn baas], graag nu bellen!” Ik werd helemaal zenuwwachtig toen ik dat las, want ik had echt niet de power om even leuk op te gaan bellen. Dus ik ben toen naar mijn moeder gegaan en die heeft mij erg geholpen. We hebben samen een brief geschreven waarin stond wat ik PRECIES zou moeten zeggen aan de telefoon. Toen heb ik eerst nog een hele tijd naar die brief zitten staren, want ik had echt het lef niet om dat nummer in de toetsen en te bellen. Ik zei de hele tijd tegen mezelf “Komop nou! Je kunt het! Toets gewoon dat nummer in en druk op de groene knop.” Een paar keer heb ik het nummer ingetoetst, maar toen weer de telefoon weggelegd en er naar gestaart. Zonder er bij na te denken (verstand op 0) heb ik op een gegeven moment zo de telefoon gepakt, nummer ingetoetst en op het groene knopje gedrukt. Nu kon ik niet meer terug want er was al op het groene knopje gedrukt. En toen was ik echt blij dat ik die brief was. Zonder te stotteren en te eh-en heb ik het opgelezen, en ik kwam nog niet een tot de helft of mijn baas zei al “Kun je vanmiddag langskomen voor een gesprek?” dus ik heb een afspraak met hem gemaakt en mijn moeder heeft me gebracht. Als ik een gesprek heb met volwassenen heb ik niet zo veel problemen, want daar hoef ik toch niet “leuk” voor te doen om het zo maar even te zeggen. Ik was gewoon mezelf, naar advies van mijn moeder, en het gesprek liep best vloeiend. Ik probeerde dan ook bij heel veel dingen brede antwoorden te geven, dus niet alleen “ja” waar ik overigens heel erg goed in ben, in dat ja antwoorden. En iedereen was daar super aardig, ik voelde me gelijk welkom enzo. En daar ben ik super blij mee. Ik heb nu een geweldige baan, geweldige collega’s en ik verdien er ook nog eens wat mee. Echt waar, als je dingen niet alleen durft heb je vaak heel wat aan anderen die je helpen en aan het begrip “je verstand op 0 zetten.” Dat is wat betreft die baan.

Ik weet niet of jij dat hebt, maar ik heb dat ik bij mijn vriendinnen wel (zoals jij dat niet hebt) gewoon met de gesprekken mee kan praten, maar ik werk mezelf al snel op de achtergrond. Bijv. met mijn collega’s. Ze zijn wel super aardig enzo, maar als wij aan het eind van de dag met z’n allen samen nog even pauze gaan houden praat ik meestal alleen als iemand mij wat vraagt. Heel raar, het zit gewoon niet in mij om even leuk met het gesprek mee te praten. Ik vind dat meestal ook niet zo’n probleem, want ik vind het erg leuk om te luisteren naar mensen. Maar bij mijn vriendinnen ben ik weer een echte kletskous en zouden ze juist willen dat ik wat minder praatte. x]

Over dat twitter-gedoe. Daar heb ik ook wel eens last van. Niet altijd, maar soms wel. Dan noem ik bijv. iemand lekkerding ofzoiets en dan denk ik echt zo bij mezelf “Kan ik dit wel maken? Ben ik wel zo? Gaan mensen nu niet raar denken?” etc. Maar meestal denk ik dan “Lekker boeiend.” en dan post ik het alsnog. Maar niet iedereen “kan” dat denken en dat snap ik volkomen.

Oh en bij jongens heb ik ook bijna niks te zeggen, want ik heb nu dus een leuke collega en gelukkig weet hij altijd wel iets om die akelige stiltes te verbreken door gekke bekken ofzo te gaan trekken zodat ik ga lachen of grapjes te maken of weet ik veel wat, maar daar heb ik meestal ook niet veel tegen te zeggen. “Tuurlijk doe ik dat voor je. Ja. Dankje. Leuk. Nee, echt niet.” Droge, korte antwoorden laat ik dan los, en dan kan ik mezelf wel voor m’n kop slaan. WAAROM KAN IK HET WEL BIJ MIJN VRIENDINNEN EN NIET BIJ (bijv.) HEM! Heel vermoeiend. :c

Iig, ik weet hoe je je voelt en ik leef erg met je mee! (:

Ik zie mezelf wel beetje terug in je van dat je stil bent tussen je vriendinnen en dat je jezelf lelijker als hun vind. Ik had dit eerst ook altijd! Maar misschien moet je eens een vriendin in vertrouwen nemen en het er met haar over hebben… Je moet er gewoon voor zorgen dat je je plekje vind tussen je vriendinnen. Je bent misschien het stilste meisje maar dat wil niet zeggen dat je niet leuk bent :wink:
En Je kan proberen een beetje meer van jezelf te laten zien aan andere mensen, en ik weet dat dat heel erg moeilijk is want ik heb daar zelf ook problemen mee gehad maar mij is het ook gelukt :slightly_smiling_face: Ik luister heel graag naar andere mensen en zeg zelf niet zo snel iets. Ik denk wel altijd dingen maar ik zei ze vaak niet, ik ben dus maaar eens begonnen met dingen zeggen die ik denk op het begin was dit heel moeilijk want het is dus min of meer een discussie aan gaan en ik voel me best wel snel aangevallen en dan ga ik dik in de verdediging… Maar ik weet niet misschien is het ook wel iets voor jou om te proberen. Voor mij pakt het nu aardig goed uit en ik voel me n stuk zekerder tussen vreemde mensen, ookal hou ik me nog steeds redelijk op de achtergrond ( in een groep), ik probeer mensen wel n goede indruk van mezelf te geven. En als mensen dan mij in vertrouwen nemen kan ik pas echt laten zien wie ik ben en dan ben ik heel uitbundig haha
En qua jongens, jaa weetje ik ben gewoon tegen hun aan beginnen lullen gewoon gesprek aan gaan en misschien kan je hier ook je vriendinnen bij vragen om ene beetje hulp, gewoon eerlijk zijn en zeggen dat je het moeilijk vind, als het goede vriendinnen zijn helpen ze je er echt wel bij!
Succes!

Ik heb echt precies hetzelfde.

@ColaAddicted Ook al is het niet mijn topic, bedankt voor je reactie, is fijn om te lezen hoe het bij jou ging/gaat :grinning: Geeft een beetje moed ofzo.

Ik herken mezelf wel in jou, nouja herkende
Ik ben ook zo geweest hoor! Gaat vanzelf wel over. Op mijn oude school gaven ze zo’n cursus, heeft mij heel veel geholpen, en wou ook niet naar zo’n soort cursus toe, toch gedaan.

Ik herken mezelf er niet in ik ben heel zelfverzekerd en open, ook ik heb daar mijn offers voor moeten brengen, om mezelf te durven zijn zoals ik ben. Je moet misschien toch hulp zoeken als je dit in je eentje niet opgelost krijgt.

heel erg fijn deze reactie, hier heb ik wel veel aan, een vriendin van mij heeft ook een baan en ze heeft al meerdere keren aangeboden om het nummer van haar baast door te geven, en steeds heb ik dat afgewezen, omdat ik niet durfde… maar nu ik jou verhaal zo lees denk ik, okee misschien kan ik dit ook wel, dus als mijn vriendin terug is van vakantie zal ik nog een x vragen naar het nummer van haar baas (: