onzeker, lichaam, emotioneel.. - lang verhaal

Hey meiden, ik weet ten eerste niet of dit de beste plek is om dit te plaatsen, en ten tweede sorry als dat je stoort.

Ach, waar moet ik beginnen…
Ik ben erg onzeker over mezelf over me lichaam en hoe ik eruit zie. Zelf zou ik dit dolgraag willen negeren maar dat is zo ontzettend lastig. Ik ben 14 en zit dus nog in de groei, en niet iedereen ‘snapt’ dat, of houdt daar rekening mee. Ik ben best slank en heb nog best wel een ‘meisjes’ lichaam. Ik heb bijvoorbeeld nog geen brede heupen , waar natuurlijk veel voordelen aan zitten. Maar ook nadelen … (ter informatie, ik zit in de 3e klas) In de 1e klas in het midden van het jaar begonnen jongens op mij te letten (op de negatieve manier) ze begonnen mij te pesten en te beledigen over hoe ik eruit zag. In de 2e klas werd dat erger. Veel jongens begonnen dat over mij te zeggen. Als veel mensen dat zeggen begin ik mezelf wijs te maken dat dat ook zo is.

Ik begon van me af te bijten, dat merkte ze, ze stopte een soort van. In de 3e klas kwam ik bij allemaal mensen die ik niet kende, ik heb veel nieuwe vrienden gemaakt wat erg leuk was. Er zat/zit ook een jongen bij mij in de klas en het klikte wel tussen ons. We vonden elkaar leuk, maar we waren niet verliefd. Op een gegeven moment begon hij heel raar tegen me te doen en was die lieve kant die hij had verdwenen. Toen kwam z’n ‘ware aard’ tevoorschijn we kregen ruzie om hoe hij zich gedroeg, want ik tolereerde dat niet.

Het grootste nadeel eraan is dat die jongen haantje de voorste is, hij voelt zicht heel wat als hij de hele klas kan laten lachen met z’n leuke flauwe grapjes. Hij betrok als het ware alle jongens erbij. Gelukkig zijn er wel een paar jongens die zich niet zo laten meeslepen. Als je die jongen ziet lopen, liepen er zowat 10 ‘hondjes’ achter hem aan. Als hij iets zegt is het altijd leuk of grappig. Hij heeft me zo erg pijn gedaan niet normaal… Hij ging voor me staan en schreeuwde in me gezicht: Hey Roos! Je bent echt een PLANK! … Als ik dat terug lees voel ik dat rot gevoel weer terug komen.

Elke keer als ik hem tegen kom bij mijn kluis, of ik loop langs hem in de klas, verzint ie wel weer iets anders dat mij kwetst. Ik ben erg gevoelig, dat kan een goede eigenschap zijn, maar ik huil best wel snel tegenwoordig niet meer maar die nare, gemene en zieke dingen komen 10 x harder aan voor mij. Dat maakt mijn gevoel veel erger. Als ik me weer zo verschrikkelijk rot voel komen alle gemene dingen die iedereen ooit tegen mij heeft gezegd terug. Dat maakt mijn onzekere gevoel nog erger. Ik heb er zoveel tranen voor gelaten.

Nu ben ik zo’n ‘wrak’ ik weet niet wat ik moet doen. Iedereen zegt wel: ‘ja komt wel goed, je moet het gewoon negeren’. Maar negeren haalt dat rot gevoel dus niet weg. Ik wil zo graag van m’n onzekerheid af, van al die kleuters en die zieke opmerkingen, van de pijn die het mij heeft gedaan… maar hoe…

Ik vind het erg fijn om het hier kwijt te kunnen. Zouden jullie me misschien kunnen helpen?
Alvast heel erg bedankt dat je dit wou lezen.

Roos

Typische puberproblemen. Het kan cliché overkomen, maar ik verwacht dat het wel over zal gaan.
Je komt over als een gevoelig meisje met wat onzekerheden;; daar is niets mis mee!

Wat ontzettend naar voor je. :frowning_face:
Ik zou niet zo goed weten wat er tegen te doen is eigenlijk. Het standaard antwoord “naar een leraar gaan” heb je vast wel gehoord, maar vaak doet de school er niet veel aan, of werkt het gewoon niet. Je zou het wel kunnen proberen, gewoon dat je bij iemand terecht kunt om te praten.
Het snelle huilen etc. herken ik, maar dat komt inderdaad gewoon dat je gevoelig bent, wat geen verkeerde eigenschap is, maar in zulke gevallen wel heel vervelend kan zijn.
Als je echt van je onzekerheid af wilt zou je kunnen vragen of je naar een psycholoog mag. Maar ik snap dat je daar waarschijnlijk niet zo’n zin in hebt.

Ik vind wel echt goed van je dat je niet het niet accepteert hoe die jongen jou behandelde. Daar mag je echt enorm trots op zijn! En probeer je verder gewoon sterk te houden, hoe moeilijk het ook is. Want er komt een dag dat je die nare mensen niet meer hoeft te zien, al lijkt het nog zo ver weg.

Helaas is ‘stoer’ pestgedrag typisch voor jongens van jouw leeftijd. Ik was er zelf ook slachtoffer van en ik heb er (ben nu 21) nog steeds last van (onzekerheid, minderwaardigheidscomplex enzo).
Het hoort bij de leeftijd. Hoewel dat een zwak excuus is is het helaas wel zo. Jongens van die leeftijd willen graag stoer doen en dat doen ze door de ‘lieve’ meisjes (die gezien worden als makkelijke prooi) aan te vallen.

ik kan ZO fucking kwaad worden van dat soort jongens. bahbahbah. stelletje balloze eikels.

Wat je zegt, het is heel makkelijk te zeggen dat je ze moet negeren, maar dat is gewoon ontzettend moeilijk, zo niet onmogelijk.
Als je me wil noten, mag dat echt altijd. Ook anderen in deze situatie.

Wees jezelf, en wees blij met wie je bent. Probeer dat uit te stralen. Volgens mij ben je echt een topmeid namelijk.

Dank jullie wel!