Onze vriendschap

Gehaast kijk ik achterom. Hij is dichtbij. Ik kijk weer voor me uit en begin sneller te lopen. Zenuwen gieren door mijn lijf. Zijn voetstappen zijn nu ook sneller. ‘‘Hey! Stop nou!’’ roept hij. Er zit een mix van onbegrip en angst in zijn stem. Ik haal diep adem en loop stevig door. Voor mijn gevoel loop ik als een bezetene die door een hongerige wolf wordt achtervolgd. Gefrustreerd door mijn gedachtes en gevoelens probeer ik me af te sluiten voor alles en zit alleen maar te denken aan dat ik zo snel mogelijk thuis wil zijn. ‘‘Emma, wacht alsjeblieft!’’ Zijn stem klinkt dichtbij. Opeens word ik omgedraaid door een stevige greep. Nog voordat ik kan beseffen wat er gebeurt raken zijn lippen de mijne aan.

Mooi begin :slightly_smiling_face:

Ah dankjewel :slightly_smiling_face:

Wanneer post je weer een nieuw stukje? Ik wil meeeeeeeeeer

Haha waarschijnlijk vanavond nog als ik inspiratie hebbb!

Rustig zit ik op mijn bed een tijdschrift te lezen. Terwijl ik een slokje van mijn thee neem voel ik mijn telefoon trillen.

Hey Em. Kom je buiten? Voel me een beetje rot en moet ff het huis uit.

Ik verslik me in mijn thee waardoor ik begin te hoesten. Mijn hart begint sneller te kloppen. Het is Jordi.

Ja is goed! Ik zie je bij het muurtje X. antwoord ik.

De eerste dag dat ik Jordi had ontmoet zal ik niet vergeten. Ik liep de klas uit om wat uit mijn kluis te pakken. Bij de deur botste ik tegen iemand aan. Snel verontschuldigde ik me zonder diegene aan te kijken en liep door. ‘‘Hey, je oordopjes zijn gevallen,’’ hoorde ik diegene zeggen. Ik voelde aan mijn zak en die was inderdaad leeg. ‘‘Oh,’’ zei ik terwijl ik me omdraaide. Toen keek ik recht in zijn groene ogen die omringd waren met donkere lange wimpers. Ik voelde een tinteling in mijn buik. Het was alsof onze blikken elkaar vasthielden. ‘‘Alsjeblieft,’’ zei hij en gaf mijn oordopjes aan terwijl onze ogen elkaar nog vasthielden. ‘‘Dankjewel,’’ wist ik uit te brengen. Zenuwachtig draaide ik me om en liep snel door naar mijn kluisje. Toen ik terugkwam in de klas bleek hij de nieuwe klasgenoot te zijn en sindsdien krijg ik hem niet uit mijn hoofd.

Ik sluit de deur zachtjes achter me dicht. Niemand in huis weet dat ik weg ben. Niet dat ze dat niet mogen weten, maar ik vind het fijner om even weg te gaan zonder dat iemand het weet. Vooral als ik met Jordi afspreek. De gedachte aan hem geeft me al een tinteling in mijn buik. Met mijn ogen dicht adem ik de avondlucht in. Het is geloof ik na 20:00 uur, dus het is gelukkig nog licht buiten aangezien het mei is. Rustig loop ik naar het muurtje waar we altijd afspreken.

Als ik aankom zie ik hem daar al staan. Hij staat met zijn rug en zijn ene voet tegen de muur aan met zijn handen in zijn zakken. Zodra ik dichterbij kom kijkt hij op. ‘Hey Em,’ zegt hij. ‘Hey Jor,’ zeg ik terug en ik probeer het zwakke gevoel dat ik door hem krijg als hij naar me glimlacht te verbergen. ‘Hoe gaat het met je?’ Mijn bezorgde toon doet hem opkijken.
Hij vertelt over zijn stress met school die hij die avond had en zijn ruzie met zijn moeder. Terwijl ik luister bestudeer ik zijn gezicht. Wat me het allermeest fascineert zijn zijn lippen en zijn ogen.
‘Ja, das echt vervelend,’ zeg ik troostend als hij is uitgepraat. Hij kijkt een beetje verlegen naar de grond terwijl hij iets mompelt. Vanaf het moment dat ik hem ken bewonder ik zijn karakter. Hij heeft iets zachtaardigs over zich heen, een soort bescheidenheid en iets verlegen, maar tegelijkertijd straalt hij ook zelfvertrouwen en iets mannelijks uit. Het maakt hem zo mysterieus.
Hij kijkt weer op en op dat moment voel ik een aantrekkingskracht tussen ons. Zijn ogen kijken diep in de mijne en… Snel kijk ik weg. ‘Ik ben blij dat je het begrijpt Emma…’ fluistert hij. Mijn hart maakt een sprongetje als hij mijn naam zegt.
Opeens gaat zijn ringtone af. Zuchtend kijkt hij me aan. ‘Het is mijn moeder… Ik moet vast naar huis.’ Hij neemt op en moet inderdaad naar huis. Met een zwaar en teleurstellend gevoel knik ik. ‘Nou, ik vond het fijn dat ik even met je kon praten,’ zegt hij. ‘Tuurlijk, daar heb je vrienden voor,’ zeg ik lachend. Hij glimlacht terug, en oh man, wat is hij knap. We nemen afscheid en met een blij gevoel vanbinnen loop ik naar huis.

Hmm, ik ben eigenlijk niet zo tevreden over mijn stuk. Op de een of andere manier heb ik een druk op me dat ik het zo goed mogelijk moet schrijven waardoor ik mezelf blokkeer…
Als iemand commentaar heeft, hoor ik het graag :cold_sweat:

Heb het aangepast, ben er nu wel iets meer tevreden over. (Ja ik weet dat ik soort van tegen mezelf praat maar oke xD)

nvm xD

Weet iemand hoe je de titel kan veranderen?