onvolwassen vriend

Hi,

Ik zit met een probleem. Mijn vriend (sinds gister eigenlijk ex, maar dat leg ik zo wel uit) is in mijn ogen heel onvolwassen. 1 van de redenen waarom het uit is gegaan. Hij is 30, woont nog thuis, want dat is gewoon makkelijk, en hij studeert nog. Ik ben 25, werk nu al 4 jaar, HBO diploma, eigen bedrijf, eigen huis. Best wel verschillende levensstijlen. Toen ik 1 jaar geleden een relatie met hem aan ging, wist ik dat al deze problemen er al waren en ik twijfelde daarom ook heel erg of ik een relatie met hem wilde, maar we hadden zo’n goeie klik, dat ik het er op wilde wagen. Toen we een relatie aangingen, beloofde hij me dat hij zijn school binnen een jaar af zou maken.

Nu bijna een jaar verder is het uit. Hij heeft tegen me gelogen over de hoeveelheid tentamens die hij had en over de omgang met een vriendin van 'm. En daartusen loog hij over dat hij niet tegen me zou liegen of over dat hij het niet meer zou doen (wat dus wel gebeurde).

Zijn thuissituatie is niet geweldig, 30 jaar, thuiswonend, een moeder die niks doet in huis, een vader die er niet meer is (overleden 1,5 jaar geleden, vlak voordat wij elkaar tegen kwamen) en altijd kritiek op elkaar. Daar wordt nooit iemand geholpen, er wordt niet gepraat maar eerder een “jij doet altijd alles verkeerd” sfeer. Ik ben opgegroeid met de “niet zeiken, maar doen” methode. En daardoor heb ik altijd geleerd om alles zo goed mogelijk voor mezelf te regelen.

Wat dat betreft verschillen we dus heel erg, qua opvoeding maar ook met onze blik naar de toekomst. Ik plan naar de toekomst, hij leeft per dag. Sinds gister is het dus uit, omdat ik gewoon niet over alle leugens heen kon komen. Bij alles wat hij zei dacht ik: misschien liegt hij wel. En dat is natuurlijk niet heel chill in een relatie.

(sorry dat dit verhaal een beetje lang wordt)

Het is niet dat ik echt een vraag heb, maar meer op zoek ben naar andere meiden die ook zoiets hebben meegemaakt omdat ik eigenlijk alleen maar zit te huilen omdat het nu uit is. In het begin dacht ik namelijk echt dat we ondanks onze verschillen er wel iets van konden maken. Hij was altijd heel lief voor me en behulpzaam in huis en we konden altijd goed praten. Tot al die leugens naar boven kwamen en hij me eigenlijk niet meer serieus nam als ik over mijn gevoelens omtrent onze relatie praatte. Vandaar dit bericht. Ik zit een beetje met m’n gevoelens in de knoop. Ik hou echt veel van 'm, maar al het bovenstaande zorgt er dus voor dat ik geen kans zie in onze relatie.

Dus vandaar de vraag, zijn hier meiden die zoiets ook mee hebben gemaakt? En wat hebben jullie gedaan in zo’n relatie?

Ik snap eigenlijk niet dat jij de relatie inging ogend op de problemen en gelijk eisen stellend hoe hij met zn school en dergelijke om zou moeten gaan. Zoals je zelf al zegt, je wist van de situatie af voordat je een relatie met hem aanging. Dan vind ik het niet eerlijk dat jij het uitmaakt over een ruzie die in principe niets met jou te maken heeft. Zijn school is zijn zaak. Ik word ook pissig als mijn vriend zich gaat bemoeien wanneer ik tentamens of scripties heb. Dat is zijn zaak niet, het is al stressvol genoeg wanneer niemand zich er nog eens extra mee bezig houdt.

Heey, dankje voor je reactie. Ik ging er niet in met de eis dat hij zijn school af maakte. Hij kwam er zelf mee dat hij dit binnen een jaar zou doen. Misschien heb ik dit niet goed omschreven. Sorry daarvoor. Ik heb het niet uitgemaakt vanwege zijn school, school is zijn zaak. Ik vond het jammer dat het hem niet lukte maar heb hem altijd gesteund en geholpen als hij dit wilde. Ik heb het uitgemaakt vanwege de vele leugens omdat ik daar erg mee zit. Hij loog over zn omgang met een ander meisje en hij loog over de hoeveelheid tentamens die hij had en over dat hij niet (meer) tegen me zou liegen.

O, op die manier. Dan is dat niet helemaal goed overgekomen. Vooral de omgang met een ander meisje is idd wel heel storend, zeker omdat jullie nog geen jaar een relatie hebben. Is er nog een mogelijkheid tussen jullie? Want je zegt zelf al dat hij puur thuiswoonde voor zijn studie. Wanneer die klaar is, kan hij uit huis en lost de situatie met zijn moeder zich wss ook vanzelf op. Jij moet je nu gewoon goed afvragen hoe je je naar hem toe voelt en of er nog een kans in zit.

Geeft niet, misschien toch teveel geprobeerd op te schrijven en daardoor een beetje duidelijkheid gemist. Z’n thuissituatie zal zich inderdaad wel oplossen als hij klaar is en weg gaat, maar gezien de dingen waar hij dus allemaal over loog denk ik dat zijn studie nog wel een jaar (plus dan nog afstuderen) gaat duren. Hoe ik me nu voel, gekwetst, boos en intens verdrietig. Ik ben boos omdat hij zoveel tegen me heeft gelogen. Wat betreft het meisje was het zomaar een vriendin, ondanks dat ik wist dat ze verliefd op m was (lees: ze trok op een festival dr shirt uit en begon voor zn neus te paraderen in dr bh en hij bleef er gewoon naar kijken) ze gooide zichzelf altijd bovenop m en appte hem echt constant. Ik ben altijd bang geweest dat er meer was tussen hun omdat ie zei tegen mij dat hij bij een vriend was maar hij vervolgens tot half 3 snachts bij haar was. Toen ik hem ernaar vroeg stelde ik me aan en moest ik me niet druk maken, terwijl mijn gevoel zei dat er iets aan de hand was. En mede door die leugen (en tentamens en de dingen tussendoor) kon ik dus eigenlijk niks meer geloven wat hij me vertelde. En dat terwijl (voor mij althans) vertrouwen de basis voor een relatie is.

Het is gewoon even heel erg kut dat hij nu geen deel meer uitmaakt van je leven. Je hebt wel een jaar gedeeld samen en dat is er nu niet meer. Ik zit niet in een soortgelijke situatie, maar heb wel jouw leeftijd waardoor ik me heel goed kan voorstellen dat je op een gegeven moment naar een toekomst gaat werken samen. Dat hij school niet af heeft en nog thuis woont, was te overzien geweest. Hij had in overleg met jou bij je kunnen wonen en school in alle rust af kunnen maken. Werkt hij wel om dingen te bekostigen? Aan praten en behulpzaam zijn heb je niet genoeg. Als jij er niet van op aan kan dat hij dingen wel waar maakt en niet staat te liegen, dan heb je geen basis. Dan is het heel knap dat jij nu voor je zelf hebt gekozen. Hij is nu onvolwassen bezig en dat heeft hij aan zichzelf te danken. Je keuze is dus best goed geweest. Probeer afleiding te zoeken en wel aan je toekomst te denken. Je komt er wel.

Kraplapje, dankje dat je dat zegt. Hij leent voor z’n studie en werkt 1 dag in de week. Voor de rest zit hij dus thuis omdat hij ook geen lessen heeft. De dingen die die voor school moet doen zijn tentamens, papers enzo waarvoor hij dus niet naar school hoeft. Maar in alle tijd die die heeft gaat hij naar de sportschool en werkt hij dus niet. Zo kwam hij 3 uur te laat op m’n verjaardag omdat ie nog even ging sporten. Dat soort dingen frustreerden mij enorm. Hij zit hele dagen thuis en heeft het zogenaamd heel druk. Ik had ook voorgesteld dat hij bij mij kwam wonen zodat hij zn school af kon maken en hij zich niet druk hoefde te maken over zn thuissituatie, maar dat zat er voor hem niet in…

Het lijkt er wel op dat hij dan totaal geen moeite doet om er beter uit te komen. De eeuwige student die niet wilt werken en de hele dag tussen thuis, vriendin, sportschool en de winkel leeft. Zo’n toekomst wil je toch niet samen? Je hebt een dappere keuze gemaakt. Hoe verdrietig het voor nu ook even is.

Dankje, dat was dus precies het beeld wat ik ook had. Hij blijft me nu de hele tijd berichtjes sturen dat ie me mist en dat ie weet dat hij fouten heeft gemaakt. Ook al heb ik al zo vaak geprobeerd hem te helpen met school en gezegd dat ik niet wil dat hij tegen me liegt (maar het gewoon bleef doen). Ik weet ook wel dat ik de beste keuze heb gemaakt want zo’n toekomst wil ik inderdaad niet, maar ik dacht echt in het begin dat dit HET was, hoe raar dat ook misschien klinkt. Gebroken hart zuigt.

Ik kan niet heel veel meer zeggen dan dat je de juiste keuze hebt gemaakt. Ik begrijp het volkomen dat je nu heel verdrietig bent, maar je komt er vanzelf overheen en dan zal je beseffen dat het beter is voor jou. :slightly_smiling_face:

Elke relatie is in het begin alles. En logisch dat hij je blijft berichten. Als hij je nu ineens mist, ziet hij mogelijk in wat hij aanricht. Laat hem maar even zwoegen hoor. Kom dit weekend tot rust en ga op je eigen gevoel af of je dit na een goed gesprek nog een kans wilt geven of dat je bij je besluit blijft.

Ik heb ook een beetje een soortgelijke situatie gehad. Niet met leugens hoor, maar mijn ex had een gebrek aan wilskracht en ambitie; hij maakte niks af waar hij aan begon. Dat is enorm frustrerend als je zelf wel hard aan 't werken bent voor de toekomst die je voor jezelf graag wilt. Daarom heb ik na meer dan vijf jaar een punt achter de relatie gezet. Het is heel moeilijk als je het om die reden uit maakt, want je zit echt tussen je gevoel en je verstand in. Ik ben nu wel erg blij dat ik het destijds heb uitgemaakt, want de verschillen waren gewoon te groot tussen ons.
Toen ik het uitmaakte heeft het hem wel even de ogen geopend en is hij meteen verhuisd en begonnen aan een opleiding, hopend dat het nog goed zou komen tussen ons. Dat hoopte ik ook, maar ook dat is niks geworden, hij is er na een paar maanden mee gestopt.

Dat je vriend over deze dingen loog vind ik al helemaal een no-go overigens.

Jeetje wat rot voor je. Ik vind wel dat je de juiste keuze hebt gemaakt, omdat het niet goed is om het aan te houden als je dat eigenlijk niet meer wil. Maar het blijft natuurlijk lastig om het uit te maken, en dan steeds berichten te krijgen van de jongen die opeens je ex is geworden. Ik heb er niet echt ervaring mee, maar ik kan me toch heel goed voorstellen dat je je nu niet zo goed voelt. Maar probeer afleiding te zoeken en praat erover met mensen, dat kan heel erg opluchten. Verder heel heel sterkte en hopelijk voel je je snel weer wat beter. :sob::muscle:

Ik ben het er niet mee eens dat zijn schoolcarrière alleen hem aangaat. Als jij een toekomst met hem ziet, dan zullen zijn ondermaatse schoolprestaties uiteraard op die toekomst wegen. Ik begrijp je heel goed alleszins. Mijn ex was 4 jaar ouder dan mij en had nog geen enkele diploma, terwijl ik er op dat moment al 3 had. Ik had het gevoel dat ik volwassen werd en vooruitging in het leven, terwijl hij bleef klungelen. Daar kwamen dan ook nog eens leugens bij, ook over een ander meisje. Ik hield enorm veel van hem, maar ik wist precies hoe onze toekomst eruit zou zien: ik die me uit de naad werk om hem te onderhouden. Soms is liefde niet genoeg en moet je kiezen voor wat het beste is voor jezelf. In mijn ogen heb je dat echt wel gedaan :slightly_smiling_face:

Je mag me alleszins altijd noten als je wilt!

paar stukjes dikgedrukt waar ik helemaal mee eens ben :slightly_smiling_face: