Ongelukkig

Okee, sorry maar ik moet dit even kwijt, aangezien ik dit liever niet tegen mij vriendinnen wil zeggen, ik zrg het liever tegen een onbekende die me niet kent want ik dchaam me gwn heel erg voor mijn leven, maar ik met het ff kwijt. Ik voel me zo ongelukkig en verdrietig, eigenlijk voel ik me zo mijn hele leven al rn ik ben nu 17. Mijn ouders zijn voornamelijk het probleem. Mijn vader is mijn hele leven al drugsverslaafd en is er nooit voor me, alle momenten waar een vader bij hoort te zijn ofz was hij er nooit, maar sls ik ooit wat verkeerds deed dan was hij er opeens wel om mij op mijn kop te geven. Mijn moeder is gwn niet totaal niet trots op mij en vind mij maar een sloerie en dat terwijl ik nog nooit zelfs een jongen heb gekust ofz. Mijn ouders zijn ook allebei het minst trots op mij, en dat terwijl ik van de 5 kinderen nog het meest heb bereikt en eigenlijk nooit heb gefaald, op een ene van de manier doe ik altijd wat fout. Ik heb eigelijk al zoooo vaak geprobeerd met ze te praten, maar dat leidt uiteindelijk altijd tot grote ruzies waar ik van alles de schuld krijg. Op dit moment voel ik gewoon dat ik het niet ens meer aankan al dat gedoe, en om altijd maar ongelukkig te zijn. Ik kan eigelijk wel van mezelf zeggen dat ik depri ben, en ik schaam me gwn voor mijn leven en familie, ik snap soms ook noet waaraan ik het allemaal te danken heb…

Awwhh wat rot voor je, Sterkte !

Knuffel voor jou. ik vind het heel vervelend dat je je zo voelt.

Als ik je hoor heb je helemaal geen reden om zo genoemd te worden dus geloof het vooral niet. Je mag juist trots zijn op wie je bent.

Misschien kan je met je opa, oma, tante of iemand die ook in contact staat met je ouders er overpraten en eventueel later samen met je ouders over hebben. Dan hebben ze ook door dat het echt serieus is.

Heel veel sterkte!

waarom ga je niet uit huis? je kunt bij verschillende instanties terecht of bij familieleden?

wow ik vind dit echt heel erg, echt heel veel sterkte! :hugs:
Miss moet je toch eens met je vriendinnen gaan praten? Want dan moet je echt weten dat je er niet alleen voor staat.

Wat erg! Sterkte!

Misschien is het het beste om hierover te praten (met iemand die je echt kan helpen). Het moet echt verschrikkelijk zijn om een vader te hebben die drugsverslaafd is en ouders te hebben die niet trots op je zijn.
Misschien helpt het wel om met iemand te praten die je kan helpen en ook weet wat je opties zijn mocht je het echt beu zijn en je er weg wil.

Sterkte! Je mag trots zijn dat je het nog steeds volhoudt!

Als je het gevoel hebt dat je het even tegen iemand moet zeggen mag je me altijd noten :hugs: