Ongelukkig

Hee meiden,

de laatste tijd word ik steeds meer depressiefer (als je het zo schrijft), ik doe m’n best op school en hoe vaak ik het tegen m’n moeder zeg het is nooit goed genoeg. Zo ben ik van een 3 naar een 5 gegaan, ik snap dat het niet perfect is maar het is een begin, alleen dit begin is haar al te min, ze wil achten zien op mijn rapport. Ik drink steeds vaker, ik word gestrest als ik niet drink. Ik krijg een steeds korter lontje en mijn woedeaanvallen zijn sterk toegenomen de laatste tijd. Als iemand al een klein dingetje verkeerd zegt heb ik zin om alles en iedereen te slopen maar meestal hou ik me in, maar dit lijkt het alleen maar erger te maken. 1 x heb ik alles in me kamer van me bureau gegooid om iets dat me moeder zei. Ook sla ik mezelf wel eens, heel hard op mijn hoofd een paar keer tot ik goed de pijn voel. Of op mijn pols tot ie blauw ziet, en als dat me niet lukt (wat meestal zo is) heb ik mezelf niet goed gestraft. Ook dagen amper iets eten helpt. Maar ik kan eten (lees: zoetigheid) echt niet weerstaan. Ik uit mijn gevoelens niet snel en ik vind het echt heel lastig. Ik weet met mezelf geen raad en ik moet dit jaar examen doen, extra stres… Ik weet dat ik rust moet nemen en het gaat ook beter, maar dat komt natuurlijk omdat het vakantie is en ik alles op me gemak kan doen, maar zelfs nu zeurt me moeder élke dag over school. Ze denkt dat ik het niet haal, dat ik het niet belangrijk vind ofzo. Wat nergens op slaat en me alleen maar bozer maakt want neee natuurlijk doe ik graag een jaar overnieuw of een niveau lager toch, wie wilt dat nou niet… Ook kwa uiterlijk word het steeds erger, niks zit goed ik lijk net een lijk zo bleek en heb wallen onder mijn ogen wat ik echt lelijk vind.

Sorry voor m’n zeikverhaal…
Iemand een idee hoe ik dit (zelf) kan oplossen of minstens verminderen…?!
Xx

Misschien eens een rustig moment uitzoeken en met je moeder om de tafel zitten? Zeggen wat je dwars zit, en leg het ook uit van school. En als je moeder iets vervelends zegt niet meteen aanvallend reageren.

Je praat alsof je een drugsverslaafde bent of iets dergelijks. Is er soms wat traumatisch gebeurd want ik denk dat hier meer achter zit. Depressief word je namelijk niet van de een op de andere dag.

Praat erover met iemand die je vertrouwd! Bv. vertrouwingspersoon opschool