Oneindig Schrijfcontest - Free to join :D

Heey Girlsceners,

Ik weet dat er al heel veel schrijfcontesten zijn, maar hier is er nog een.
Ik hoop dat jullie het leuk vinden :slightly_smiling_face:

De Schrijfcontest gaat als volgt

Ik zet een opdracht op deze topic met een deadline.
(Als je in tijdnood zit, kan ik de deadline ook eventueel verzetten)
Nadat iedereen zijn verhaal/proza/gedicht/ ingeleverd heeft zal ik commentaar leveren en zal ik punten geven.

[De puntentelling]

Elke keer als je een verhaal/proza/gedict/etc. hebt ingeleverd krijg je 0.5 punten.
Je kan bij elke ronde 3 punten winnen.
Dus bij de eerste ronde als iemand 3 punten heeft gewonnen, staat diegene op de eerste plaats.
[Exc. 0.5 punten]
Als iemand 25 punten heeft gekregen, verliest diegene 20 punten en staat diegene helemaal onderdaan. Je kan dan kiezen om een jurylid te worden of gewoon onderaan weer opnieuw te beginnen.

Je krijgt ook commentaar op je ingeleverde opdrachten.

Je hoeft niet bij alle rondes mee te doen.
Opdrachten
De Verdwijntruc

  • Hanne
  • Lisa
  • BoemChicaWauwa
  • Steesiebeesie
  • Awolnation
  • Karbonkel
  • Yinte
  • Toetsenbord
  • MissesPinky
  • Ulrike
  • Ikdus
  • Anouk
  • Tessa♥
  • Judith
  • Anisa

Veel schrijf plezier!

Als je vragen hebt stel ze dan a.u.b

Ik wil wel meedoen!
Lijkt me heel leuk!
(:

Upp!
Thanks Hanne

Ik heb nog nooit meegedaan aan een schrijfcontest, maar het lijkt me wel wat, so I’m in !!

Sheila is een Armeens meisje van 17 die nu 14 jaar in Nederland woont. Ze heeft sinds kort een Nederlands vriendje, genaamd Sven.

Het is al half 11, waarom moet ik toch altijd zo vroeg thuis zijn van m’n ouders? Het is net zo gezellig bij Sven, maar ik ben de hele week al te laat thuisgekomen. Ik moet zo wel naar huis.
Ik dwaal helemaal weg in m’n gedachten, totdat ik Sven me vragend aan zie kijken. “Wil je nou cola?” vraagt hij. Wat een schatje is hij toch ook, hij is zo leuk.
Ik dwaal alweer weg, “eh ja” zeg ik maar. Eigenlijk heb ik liever sinas, maar dat maakt me helemaal niks uit. Als hij terugkomt, zeg ik dat ik na dit glas cola moet gaan.
Hij kijkt me met een blik aan die niet wil dat ik wegga, hij zoent me. Ik wil ook nog niet weg, maar het is al 11 uur. Ik drink m’n cola op, geef hem een kus en ga weg.

Koud is het op de fiets, erg koud. Gelukkig is het maar 5 minuutjes fietsen. Ik ben bang voor wat me thuis te wachten staat, hoe zullen m’n ouders reageren? Zullen ze me weer slaan?
Of dit keer nog erger? Misschien slapen ze al wel. Deze gedachte geeft me hoop, ik raak steeds opgeluchter, totdat ik erachter kom dat de deur nog niet op slot zit. Ze zijn dus nog thuis.
Ik open de deur en loop voorzichtig naar binnen. Het huis is erg opgeruimd, dat is het normaal nooit, wat is hier aan de hand? M’n vader en moeder zitten beiden aan de keukentafel en nog een man?
Ik ken hem niet, wie zou hij zijn? Hij is ook Armeens, hij heeft een snor en een bierbuik. Ik vind hem maar een beetje eng.

“Hoi!” zeg ik heel voorzichtig. Mama en papa zeggen heel kil “hoi” terug, de man zegt niks. Ik moet me eerst voorstellen aan de man, hij heet Kirkan, dat betekent wakend, oplettend.
Een jongen uit mijn klas heet ook zo, hij vertelde dat laatst een keer. Ik ging aan tafel zitten, bang voor dat wat ze gingen zeggen. Ik vraag me nog steeds af wat die dikke hier te zoeken heeft.
Mama begint het gesprek met “Sheila, we vinden dat je je sinds je met Sven bent, je je heel anders gedraagd. Je bent altijd te laat thuis, je praat steeds minder tegen ons, je bent veel weg van huis,
als je thuis bent, ben je alleen maar met je telefoon bezig. Sheila, hier moet een eind aan komen.” Ik vind dit hele grote onzin, maar dat zeg ik maar niet, ik zwijg.
Papa gaat verder met het gesprek “Je moeder en ik hebben hier lang over nagedacht, we vinden dat het zo echt niet verder kan. Uiteindelijk zijn we tot een oplossing gekomen.” Ik vroeg me af wat voor
een oplossing, Kirkan zat er nog steeds, wat heeft hij hiermee te maken? “Welke oplossing? En wie is die man?” vroeg ik rustig. Mama vertelde me dat hij m’n toekomstige man is, ik word aan hem
uitgehuwelijkt, dit kan niet waar zijn, ik heb Sven! Maar het is serieus, ik ga trouwen met een man van 30 die een snor en een bierbuik heeft. De hele bruiloft is al geregeld, ik ga zelfs verhuizen.
Kirkan heeft al 5 kinderen, ik word huisvrouw en hij werkt. Hij wil nog 3 kinderen van mij krijgen, m’n hele toekomst is al uitgestippeld. Dit kan niet, dit kunnen mijn ouders me niet aandoen.

Ik ren snel naar mijn kamer, weg van m’n ouders, weg van Kirkan. Ik pak m’n telefoon en bel direct Sven. Hij moet dit weten, we moeten dit tegenhouden. Diep van binnen weet ik dat het niet kan,
mijn leven veranderd. Niks geen leuk vriendje, leuke vriendinnen en leuk schoolleven meer. Nee, vanaf nu leef ik met 5 kinderen en een 30 jarige man. Sven weet niet wat hij hoort, hij vindt het
verschrikkelijk. Nog een 10 minuten later, hoor ik beneden geschreeuw. Ik ga snel kijken en zie Kirkan met een bloedneus, dan zie ik Sven. Hij heeft hem geslagen, en terecht. Die man had gewoon
moeten weigeren, mijn ouders zijn gek! Ik ren naar Sven toe en zoen hem, hopend dat dit nog veel vaker gaat gebeuren, hem zoenen wauw. Papa trekt ons uit elkaar en stuurt Sven weg.
Ik moet mijn telefoon inleveren en mag tot de bruiloft het huis niet meer uit. Ik heb het m’n vriendinnen nog niet eens verteld, ik haat m’n ouders. Het is een feit, mijn leven verandert op een negatieve manier.
Ik ga trouwen met Kirkan.

Count me in.

Het was woensdag en de klok telde 02:30 na middernacht. Ik zat op mijn fiets en zag de voordeur al in de verte. Mijn fiets had ik weggezet en ik liep de trap op. Nummer 4, mijn appartement. Ik was nog niet op de laatste tree en ik zag het, mijn deur open. Ik rende snel naar binnen en keek om mij heen. Alles was nog heel en niks leek van zijn plek, maar iets zei me dat dit niet goed was. Ik doorzocht mijn appartement naar mensen, maar er was niemand. Niet in de douche, onder mijn bed of op mijn balkon. Mijn eerste gedachte was dat de mensen die hadden ingebroken niks waardevols hadden gevonden en er weer vandoor waren gegaan, dus ik sloot de voordeur en pakte een glas water. Ik besloot naar bed te gaan en het achter mij te laten. Wat er toen gebeurde had ik nooit kunnen voorspellen.

Ik lag in bed met een nog wat ongemakkelijk gevoel. Overal kwamen geluiden vandaan en alles wist mij bang te maken. Ik stapte uit bed en besloot nog een glas water te pakken en toen ik in de woonkamer kwam stond hij daar. Die ene man, volledig gekleed in het zwart, zijn ogen zo donker. Vol angst stond ik in de deurgang, mijn lichaam onbewogen. Als een illusie ging het aan mij voorbij en voordat ik helder kon denken lag ik daar, daar in het midden van de kamer, op de grond. Wat er toen gebeurde heb ik uit mijn geheugen gewist. Herinneren wil ik niet meer en zal ik niet meer.

Sorry dat het zo lang is, ik had even nodig om op gang te komen. :’)

‘Oh, everytime we touch, I get this feeling. Everytime we touch, I swear I can fly-hy.’
Zachtjes zingend zette ik mijn heup tegen de deur en gaf een duw, moeilijk krakend en kreunend gleed de deur open en bleef na ongeveer 20 centimeter steken. De zon prikte op mijn blote armen en buik, ik snakte naar een cola-light maar voelde me heerlijk. Aan mijn armen bungelden de plastic tasjes van de H&M, Brandy & Melville en een schattig nieuw winkeltje bij de Negen Straatjes. Mijn buik was gevuld met een kaastosti. Kortom, mijn hele leven was goed.
In principe. Als ik niet verder dacht.
Ik schudde met mijn hoofd alsof ik daardoor mijn verdere gedachten kon weg schudde en wurmde me naar binnen. Ik liep door de gang de woonkamer in en liet mijn tassen ondertussen één voor één op de grond vallen. Zodra mijn armen leeg waren pakte ik een glas en schonk het vol prikkende cola. Opgelucht gooide ik de helft naar binnen, dat was lekker. Ik wilde net mijn glas op het aanrecht neerzetten toen ik een vreemd geluid hoorde. Ik bevroor en spitste mijn oren, het bleef stil. Opgelucht blies ik mijn adem uit en grinnikte zacht, natuurlijk was er niemand. Ik was alleen thuis. Een koude wind streek langs mijn armen en verbaasd keek ik naar de vlekkeloze lucht en de stralende zon buiten. Gatverdamme, ik haatte dit soort dingen. In mijn hoofd doemde zich dan altijd allemaal horrorfilm beginnen op. Ik keek te veel horrorfilms, meestal was dat niet heel erg maar ik werd er wel banger van in dit soort situaties. Als er niks was. Er was niks. Echt niks, vertelde ik mezelf.
‘Ah!’ Er ontsnapte een gil uit mijn mond toen de stem van Taylor Swift mijn gedachten onderbrak. Mijn hand gleed in mijn tas en grabbelde mijn wolkenblauwe BlackBerry eruit.
‘Ja?’
‘Zo, waar is jou goede humeur gebleven?’ De enthousiaste stem van mijn beste vriendin schalde door mijn oor.
‘Hé Nathalie.’
‘Hoi Lily! Oh mijn god, je gelooft het niet! Weet je wie er tien minuten geleden in mijn straat stond met z’n dikke Volvo? Of, nou ja, hij staat er nog steeds, denk ik. Ik ben snel naar binnen gerend, maar ik wed dat hij er nog staat.’
‘Wie, Nathalie?’
‘Chris! Wat zou hij hier doen? Zou hij voor mij gekomen zijn, denk je? Het kan geen toeval zijn! Dit is het lot!’
‘Oh, eh, wauw! Chris, het is zeker… apart dat hij in je straat staat.’ Chris was ‘het lekkertje van de school’, hij had zwarte haren met te veel gel, zware wenkbrauwen, een mysterieuze blik en een opgepompt lichaam.
Ik háátte hem. Hij had elke week een ander schatje, droeg veel te dure –en lelijke – kleding en ik weet niet wat hij had, maar hij leek er op gebrand te zijn om mij de hele tijd te ontwijken en te negeren, elke keer als ik langs hem liep of zijn blik mij kruiste dook hij weg alsof ik één of andere ziekte had. Natuurlijk was Nathalie helemaal stapelverliefd op hem, typisch.
‘Ik weet het! Maar ik zie er niet uit! Mijn haar en m’n kleren en- ik word gek.’
‘Inderdaad, Nat, je wordt gek. Doe normaal, je ziet er vast prima uit.’ Ik werd afgeleid door een zacht gebonk van boven en weer kreeg ik een raar gevoel, onheilspellend bijna. Een rilling gleed langs mijn ruggengraat. Ik voelde hoe mijn knokkels zich steviger om mijn mobieltje klemde en Nathalie’s geratel ging het ene oor in en het andere weer uit. Eigenlijk wilde ik naar de bank rennen, onder een dekentje kruipen en mijn ouders bellen, maar ik dwong mezelf om zachtjes naar de trap te sluipen.
Oké, rustig, er is niks daarboven, bleef ik in mijn hoofd herhalen.
‘Lil? Lily! Hoor je me? Hij staat er niet meer! Denk je dat ie bang is geworden? Dat is zó schattig! Maar straks komt ie niet meer terug!’
‘Nathalie, hou je mond.’
‘Wat? Waar heb je het over?’
‘Ik hoor iets vreemds boven, dus ik ga kijken. Maar je moet wel even je mond houden.’
‘O, eh, oké.’
Zonder te letten op Nathalie’s beledigde toon sprong ik over de krakende tree en stapte op de volgende. Het enige wat ik hoorde was Nathalie die haar keel schraapte en hoe ze de kraan aanzette. Ik was nu bijna boven en kon langs de spijlen de grond zien, ik liet mijn blik over de vloer glijden en zag nergens voeten. Snel nam ik de laatste paar treden en bleef met mijn rug tegen de muur naast de badkamer staan. Toen ik er zeker van was dat er niemand op de overloop was trok ik een sprint naar mijn kamer.
‘Nat, er was niemand. Het was-‘ Midden in mijn zin stopte ik, mijn adem stokte terwijl ik in twee nachtzwarte ogen staarde. De ogen staarden verschrikt terug.
‘Chris,’ piepte ik, bang en tegelijkertijd boos.
‘Wat?’
‘Niks, niks. Ik moet ophangen. Ik bel je vanavond!’ Met trillende vingers drukte ik Nathalie’s protesterende stem weg en bleef aan de grond genageld kijken naar de gespierde jongen die naast mijn overhoop gehaalde bed stond. In zijn hand had hij een kapot gescheurd kussen, de veren lagen verspreid over de grond. Voorzichtig bekeek ik de rest van mijn kamer. Of wat er van over was. Mijn tapijt werd bedekt door foto’s, uit elkaar gescheurde dagboekjes, veren – van de kussens, nam ik aan-, boeken, CD’S en zelfs mijn ondergoed lag naast mijn kast.
Op mijn bureau lagen pennen, schoolspullen, schriftjes en prulletjes die uit mijn lades waren gehaald. Een poot van mijn bed was doorgezakt en mijn prullenbak was omgevallen.
‘O my fucking god.’ Wist ik uit te brengen, ik wist niet waar ik bozer over was: dat Chris zomaar in mijn kamer stond en me de stuipen op het lijf had gejaagd of hoe mijn kamer eruit zag.
‘Wat heb je gedaan?’ Verbijsterd zette ik een stap naar voren, meteen deinsde hij een meter achteruit. Mijn ogen blikte terug naar Chris en woedend boorde ik mijn ogen in de zijne.
‘Wát heb je gedaan, Chris? Wát dacht je wel niet? Dit zijn mijn spullen! Mijn kamer! Wat doe je hier überhaupt? Ik kan dit niet geloven. Waarom sta jij in mijn kamer en is er niks meer over van die kamer?’
‘Eh,’ Zijn stem klonk heser dan normaal, alsof hij al nachten niet had geslapen. Nu ik hem een goed bekeek, zo zag hij er ook uit. De wallen onder zijn ogen reikten zowat tot zijn kaak en zijn normaal gladgeschoren kin zat vol stoppels.
‘Nou? Antwoord!’ Snauwde ik.
‘Het spijt me, Lily, maar ik kan het je niet vertellen.’
‘O nee, nee, nee. Jij komt hier niet weg voordat jij alles aan mij hebt verteld. Ik meen het.’ Dreigend stak ik mijn vinger naar hem uit, even leek hij te aarzelen, toen duwde hij mijn hand weg en probeerde langs me te komen zonder me aan te raken.
‘Christiaan Anderling!’ Ik hoorde hoe mijn stem op het randje van hysterisch bungelde, maar ik hoorde ook alles overstemmende woedende en verbazing. Hij hoorde het ook, hij bleef staan en ik zag dat hij twijfelde. Hij stond heel dichtbij en ik rook zijn geur van soepel leer, een beetje zweet en aftershave. Zijn ogen leken zwarter dan ooit en ik zag dat zijn haar warriger was dan anders. Een plukje hing half voor zijn ogen, ik moest de neiging onderdrukken om ‘m achter zijn oor te schuiven.
‘Sorry, Lily. Ik wil dit ook niet, maar het moest. Het is het beste als je je er gewoon niet mee bemoeid, dan gebeurd er niks, oké?’ Hij tilde zijn mondhoeken op maar zijn glimlach zag er nepper uit dan Pamela Andersons lichaam
‘Nee, niet oké! Jij,’ ik greep de boord van zijn leren jasje en duwde hem zo hard ik kon mijn kamer in, ‘naar binnen en vertel alles. Laat niks weg.’ Een paar seconden staarden we elkaar aan toen gleed zijn hand om de mijne en met gemak trok hij mijn hand van zijn jasje.
‘Ik zou willen dat dat kon.’
‘Doe het.’
‘Nee.’
‘Je bent het me verschuldigd.’
‘Lily!’
‘Chris!’ Een diepe zucht ontsnapte uit zijn keel en terwijl hij raspend inademde maakte hij zich groot. Ik zag hoe hij zijn rug rechtte, zijn sterke armen aanspande en hoe zijn blik dreigender werd. De trekken rond zijn mond en ogen werden harder en opeens zag hij er gevaarlijk uit. Beangstigend.
‘Ik ben niet bang voor je,’ fluisterde ik, ik wist dat hij het zou horen, ‘dus bespaar de moeite en vertel het me nou maar gewoon. Ik stop toch niet voordat ik het naadje van de kous weet.’
‘Dat is nou juist het probleem.’ Zijn houding werd wat ontspannener maar zijn blik bleef oplettend, alsof hij verwachtte dat ik hem aan zou vallen. Ik hoopte dat ik er ook gevaarlijk en dreigend uitzag, en niet bang en verward, dat zou niet helpen in de hele vertel-me-het-of-ik-sla-het-uit-je—houding. Ik weet niet hoelang we zo stonden, allebei naar elkaar kijkend, maar op gegeven moment gaf hij zich gewonnen. Hij zakte een beetje in elkaar en wendde zijn blik af, ik ving een glimp op van een traan maar ik wist niet zeker of dat waar was. Doodstil bestudeerde ik zijn gezicht, nu wist ik het zeker, over zijn wang gleed een dikke traan. Nog meer volgde en een diep medelijden tergde vanbinnen.
‘Chris, ik weet niet wat er aan de hand is maar je moet het me vertellen. Als ik het weet dan kan ik je helpen, niet bang zijn.’ Het was een gokje dat zijn verdriet iets te maken had met waarom hij mijn kamer over hoop had gehaald, en dat was goed gegokt want hij knikte en wankelde naar achteren tot zijn kuiten mijn bed aantikten.
‘Oké, kom zitten.’
Terwijl ik met langzame passen op hem af kwam begon hij te vertellen: ‘Ik weet dat het heel absurd klinkt wat ik je gaat vertellen en je hoeft me niet te geloven maar je moet me een paar dingen beloven: veroordeel me niet, onderbreek me alsjeblieft niet en vertel dit aan niemand,’ ik knikte meteen, ‘het is… moeilijk. Laat ik beginnen met dat ik geen mens ben. Ik ben een halfgod, ik stam af van Heh, de god van onsterfelijkheid, hij is mijn over overgrootvader. Een paar maanden geleden werd ik vijftien en een half, die ochtend werd ik bezocht door hem. Hij vertelde me dat ik halfgod was en dat ik speciale krachten bezit zoals dat ik onvoorstelbaar sterk ben en onsterfelijk, net als Heh, bijvoorbeeld. Als halfgod hoor je automatisch bij een soort sekte, daar is één baas en je moet alles voor hem doen, als je dat niet doet is je leven in gevaar. Hij en oppergod Zeus zijn de enige die mijn leven kunnen beëindigen. Een week geleden kreeg ik mijn eerste opdracht, er was een kwaadaardige god een ‘micronis’ in Los Angeles gesignaleerd. Deze micronis had een doel en ik moest er achter komen wat zijn doel was. Ik kwam erachter dat het iets met jou te maken heeft, dus ging ik hier zoeken.’ Met open mond staarde ik naar Chris, ik wachtte tot hij in lachen uit zou barstten en ‘grapje!’ zou roepen. Dat deed hij niet. Hij keek beschaamd naar zijn handen en zat kromgebogen als een klein jongetje dat straf krijgt.
‘O-oké,’ zei ik uiteindelijk. Ik wist niet wat ik anders moest zeggen. Oké leek me het meest neutrale. Chris’ gezicht kwam een stukje omhoog en ik zag dat hij zich schaamde, maar ik zag ook dat hij niet loog. Hij was eerlijk. Heel eerlijk.
Er duizelden honderden vragen door mijn hoofd. Over halfgoden, micronissen, hemzelf. Ik besloot de belangrijkste te stellen.
‘Hoezo heeft het iets met mij te maken?’
‘Ik weet nog niet precies wat, maar belangrijke sporen leidden naar jou en familie. Alles wat micronissen en halfgoden denken en doen gaat regelrecht naar de echte goden. Natuurlijk worden alleen de belangrijke dingen eruit gepikt, maar wel al je gedachten komen langs. Alleen als je heel slim bent kun je dat ontwijken, en niet voor altijd. Deze micronis weet soms aan te ontkomen, maar de laatste tijd gaat dat moeilijker voor hem. Hier en daar vangen we iets op. Alles leid terug naar jou, Lily.’
‘Oh my god.’ Ik staarde hem aan, toen keek hij op, ik zag zijn hand in zijn jasje glijden en een kort moment wist ik niet wat hij deed. Toen had ik het gevoel alsof alles in slowmotion ging. Chris’ hand kwam tevoorschijn, in de trillende palm lag een zwart, glimmend pistool. De loop stak een stukje uit, ik zag de demper en mijn maag keerde zich om.
‘Het spijt me, Lily,’ zijn woorden waren enkel een fluistering, toen richtte hij het pistool op mijn hoofd. Ik zag de verharding in zijn ogen toen zijn vinger over de trekker gleed. Een knal klonk in mijn oren.
Een seconde voelde ik een helse pijn, een pijn waarvan ik wilde dat ie stopte. En toen stopte het. En ik voelde niks meer. Het was over.

Oee ik wil ook graag meedoen! :upside_down_face:

Mijn god. Dit was toch wel de meest beschamende avond van mijn hele leven. Drieentwintig jaar oud en ik weet me nog steeds niet beschaafd te gedragen. Wat is er toch mis met mij? Heel de avond heb ik lopen lurken aan twee dingen: Elk drankje dat alcohol bevatte en de lippen van Jip. Jip! Het broertje van één van mijn vriendinnen en ook die jongen van wie ik altijd dacht dat hij ontzéttend gay was. Volgende keer minder zuipen, neem ik mezelf voor.

Ongecontroleerd gooi ik mijn fiets tegen het hekje van de flat waarin mijn studentenkamertje zich bevindt en ik loop vervolgens zwalkend het portiek in. Hik… Wat braaksel komt omhoog en ik moet moeite doen om de smaak van wijn en wodka lime terug mijn slokdarm in te dringen. bibberend en bevend ga ik op zoek in mijn clutch naar mijn sleutels. Fuck! Ik heb ze in mijn jas laten zitten en mijn jas ligt nog bij Maartje. Dan maar aanbellen. Mijn huisgenootjes zullen me dan wel haten, maar ik moet toch binnenkomen.

Trrrrrring. Tring tring. Ze zullen wel diep in slaap liggen. Nog maar een keer bellen. Tringg. Ha! Ik zie een lichtje aanknipperen en een gestalte komt op de deur af geschuifeld. De deur gaat open en…

Holymoly!!! Wie is dit nu weer? Een man van rond de 70 doet open. En allemachtig wat is die kerel harig. Het lijkt wel een aap En ja, hier kan ik goed over oordelen, want de beste man is naakt. Overal zit haar. Grijs haar welteverstaan. Op zijn buik, een bos op zijn kin, op zijn benen en ook ontzettend veel op zijn geval. Niet genoeg helaas om zijn hele worstje te bedekken en dus bungelt het ding vrolijk tussen de benen van de op de kerstman lijkende man en kan ik het niet laten er een blik op te werpen. Gatsie.

“Sorry meneer”, breng ik uit, “, maar ik kan me niet herinneren dat de kerstman hier woont.”. God wat ben ik kalm zeg. Normaal gesproken zou ik hem al zijn aangevallen of zijn weggerend. Het zal de drank wel zijn die kalmerend werkt. “Logisch dat je je niet kan herinneren dat de kerstman bij je woont. Ik woon hier ook niet namelijk. Ik ben alleen even op bezoek. Ik ben Claus. Aangenaam”. Oke wat een debiel is dit. Kan hij niet gewoon normaal antwoord geven? Of een broek aan trekken?! Ik begin te gillen. Oke dat was de kalmte voor vandaag.

“Er zal niemand komen. Iedereen slaapt. Wees nu maar gewoon rustig, dan zal ik gaan. Even mn zak met cadeautjes pakken die nog in je keuken staat en dan ga ik er vandoor.” Vervolgt de man. God wat een hilariteit. Ik lig in een dubbel van de lach… niet bepaald. De man draait zich om en omdat ik niet weet wat ik in vredesnaam met dit tafereel aan moet, blijf ik keurig voor de deur van mijn eigen appartement wachten. De billen van de bejaarde zijn goed gevormd, kan ik door de harige grasmat die er op ligt toch goed zien. Oke ik spoor nu echt niet. Wie denkt er nu op zo’n moment aan zo iets. Lara houdt je gedachten in bedwang please. Word normaal en ga je als een normaal persoon gedragen.

Daar komt de man weer aangelopen. Een grote juten zak hangt over zijn schouder en achter hem aan lopen 3 naakte lilliputters met enorme oren. Ze zingen kerstliedjes en zwaaien naar me terwijl ze langs me de deur uit lopen. Ik sta verbijsterd en wankelend toe te kijken en neem me nog eens voor niet zo veel meer te drinken en voortaan ook beter op mijn drankje te letten. Is er iets ingegooid ofzo?

Tollend loop ik naar mijn kamer en duik regelrecht mijn bed in. Morgen zijn de hallucinaties hopelijk over. Ik sluit mijn ogen en val in slaap.

De wekker gaat. Het is precies elf over elf. Op mijn nachtkastje staat een beeldje van een naakte elf. Ik druk de wekker uit en draai me vlug nog eens om…

Leuke verhalen allemaal :upside_down_face:

[quote author=Hanne link=topic=259265.msg271569332#msg271569332 date=1357341736]
Sorry dat het zo lang is, ik had even nodig om op gang te komen. :’)[quote]

Dat maakt niets uit.

Ik probeer mee te doen.

[quote author=SnowWhite link=topic=259265.msg271571554#msg271571554 date=1357389172]

[quote author=Hanne link=topic=259265.msg271569332#msg271569332 date=1357341736]
Sorry dat het zo lang is, ik had even nodig om op gang te komen. :’)

Dat maakt niets uit.

Gelukkig! Haha.

Is goed hoor! :slightly_smiling_face: Je hoeft neit alle rondes mee te doen :slightly_smiling_face:

God wat een debiel verhaal heb ik geschreven, zie ik nu whaha. Terwijl de rest van de verhalen van jullie juist erg mooi zijn!

Haha, helemaal niet! Jou verhaal is echt leuk!

Up!

Up!

uppppp !!