One Big Change

hallo meiden,

Ik ben bezig om een verhaal te schrijven, het is berust op de waarheid. Maar om er een verhaal van te maken heb ik het een klein beetje aangepast. Het gaat over een meisje, wiens leven plotseling een andere wending krijgt na een gebeurtenis.

Ik post zo het eerste stukje. Ik zou graag reacties krijgen:)
veel leesplezier!

Ben benieuwd!

One Big Change

Het begon allemaal met een dans. We dansten de hele nacht, hij en ik. In een zwoele salsa op het strand. Het was puur genieten met zijn armen om mijn lichaam heen. Zonder muziek dansten we zo al uren, we hadden geen muziek nodig om te voelen wat we voelde. De intense chemie tussen twee mensen die dansten. Het was alsof we al uren aan het praten waren zonder een woord gewisseld te hebben. Het begon al licht te worden toen we stopten met dansen, vermoeid ploften we in het zand en gaven elkaar een knuffel. “Daan, je danste weer geweldig!” zei Martijn. Zo noemde hij me altijd Daan, zo noemen bijna al mijn vrienden me. Behalve de vrienden van Martijn, die noemen me al vanaf het moment dat ze me kennen “Q”. Er was er maar een die me anders noemde. Mijn eerste vriendje en inmiddels goede vriend, Thomas. Hij noemde me altijd al “Deetje”, hij was ook de enige die dat van mij mocht, zonder een boze blik te krijgen.

leuk!

We danste de hele nacht, hij en ik.
We is meervoud, dus dansten.

Zonder muziek danste we zo al uren, we hadden geen muziek nodig om te voelen wat we voelde. Dansten, voelden.

Het begon al licht te worden toen we stopte met dansen, vermoeid plofte we in het zand en gaven elkaar een knuffel.
Stopten, ploften.

Hij noemde me altijd al “Deetje” hij was ook de enige die dat van mij mocht, zonder een boze blik te krijgen. Komma na “Deetje”. Of een punt + hoofdletter erna.

Het spreekt me voorlopig niet aan, maar dat komt nog wel als je verder schrijft, verder dus :slightly_smiling_face:

Martijn en ik hadden een korte relatie gehad, totdat we er achter kwamen dat we beter af waren als vrienden. Sinds dat moment waren we de beste vrienden. Ik vertrouwde hem alles toe, en hij mij. We zijn allebei dansers en als het even meezit gaan we een avond op stap en danste we samen. Zoals vannacht, we zijn in Scheveningen op het strand. Het Royal Beach Concert is afgelast. Maar we waren toch naar Scheveningen gegaan. Eerste lekker uitwaaien op het strand het was immers prachtig weer, daarna lekker wat gegeten op de boulevard. Hij had me meegenomen naar een klein vis restaurantje. We zaten lekker te genieten van ons eten, en na het eten wou Martijn per se betalen. “Ik ben en blijf de man hier, dus ik betaal.” Zo ging het altijd met hem en met zijn vrienden. Ik denk dat die jongens in een paar maanden tijd misschien honderden euro’s aan mij hadden uitgegeven. Alleen maar omdat ze “de man” zijn.

De volgende ochtend werden we wakker in de hotel kamer die we geboekt hadden, het was een klein hotelletje vlak bij het strand. Ik kon de zee al ruiken. Op het balkon streelde de zilte zeebries mijn huid. Het zou weer een prachtige dag worden. Martijn was nog in een diepe slaap, het zou nog wel even duren voor hij wakker werd. Dus ik besloot vast te douche, en voor een ontbijt te zorgen. Ik was thuis in Den Haag, ondanks ik er maar 4 jaar van mijn inmiddels bijna 17 jarige leven, heb gewoond. Toen ik terug kwam van de bakker was Martijn wakker. Hij lag nog lekker in bed en was blij me te zien. “Ik dacht al, je bent toch niet al het strand op zonder mij.”

Martijn werkt als kok, en was dus blij dat ik het ontbijt nog niet gemaakt had. Hij duwde me zachtjes in een stoel en gaf me mijn boek. “Hier ga even wat lezen, maak ik ondertussen het ontbijt.” Het begon heerlijk te ruiken in het hotelkamertje. Er was een klein keukentje met 2 gaspitten, voor Martijn al voldoende om een heerlijk warm ontbijt te maken. Na het ontbijt kleedde we ons om en gingen nog even op het strand liggen. Het was druk, er waren veel mensen al op de vroege morgen op het stand. Na een paar uurtjes werd het ons te druk, en we moesten immers onze tassen nog inpakken om ;s avonds weer naar huis te gaan.

Ik vind er vreselijk storende fouten tussen zitten. Dus nee, ik stop met lezen.

Het is nu een paar weken geleden dat we die ene zwoele salsa dansten. De scholen zijn weer begonnen, Martijn studeert , en ik begin aan mijn jaar in 4Havo. We waren net terug van de beruchte 4de klas werkweek. Een zeilwerkweek in Friesland, het schooljaar was lekker op gang gekomen. En door het kamp toch weer het groepsgevoel opgebouwd wat mijn klas altijd al heeft gehad. Dit jaar bestond de stamklas voornamelijk uit meiden. Dat beloofd een dolle boel worden.

Maandagochtend het eerste lesuur, scheikunde, de enige les dat ik bij Thomas in de klas zat. De leraar probeert zijn les op te starten maar iedereen is nog veel te druk met het weekend bespreken. Thomas zit achter mij, naast Bram een goede vriend van ons beide. We hebben het over plannen om binnenkort weer eens uit te gaan. De kermis is het bijna. We spreken af voor volgende week zaterdag, wanneer de leraar ons gesprek ruw verstoord door een krijtje naar ons te gooien. Onze leraar kijkt ons boos aan en we schieten in de lach. Hij begint zijn les met een verhaal over, massa percentages en hoe we deze moeten berekenen. De leraar begint het hele bord vol te schrijven met voorbeelden als Thomas hem onderbreekt:”Meneer het klopt niet, als u die getallen gebruikt komt u op 68% en niet op 70%.” De leraar kijkt hem aan of hij gek geworden is, maar pakt toch zijn rekenmachine er bij. “Sorry Thomas, je hebt volkomen gelijk.” Ik kijk naar Thomas en zie dat hij geen rekenmachine op tafel heeft liggen, ik heb altijd al geweten dat hij slim is. Ondertussen corrigeert de leraar zijn voorbeelden op het bord. “Klopt het zo wel Thomas?” vraagt hij. Thomas lacht even en knikt dat het klopt. De bel gaat, en iedereen stuift de klas uit. Ik zie Bram en Thomas weer in de pauze. Maar eerst heb ik nog een uur Levensbeschouwing.

De lerares is maar een vreemde, nadat ze iedereen persoonlijk welkom geheten heeft. Begint ze een heel verhaal over zichzelf. Daarna moeten we ons boek pakken en lees ze de eerste bladzijde voor, alsof we kleine kinderen zijn. Maar het verhaal wat ze voorleest komt binnen in de klas, iedereen is doodstil. Het gaat over een jongen die de zin van het leven niet meer zag, en zichzelf van het leven heeft beroofd. We praten de hele les over de zin van het leven. Gelukkig gaat de bel, en is het nu pauze.

Ik loop naar buiten, het schoolplein op. We hebben een speciaal gedeelte voor de rokers op school. Ondanks ik zelf niet rook, loop ik er toch naartoe. Thomas en Bram, en al die andere staan er al. Dit is een standaard in de pauzes, en bij de rokers is het ook nog eens het gezelligste, dus waarom zou ik er niet bij staan. We hebben het nog even over volgende week zaterdag, en vragen nog wat meer mensen mee. Uiteindelijk zullen we met zijn vijfen gaan. De pauze is afgelopen en de rest van de schooldag gaat snel voorbij, net als de rest van de week.