Onder een sterrenhemel. Van sprookje naar nachtmerrie.

```html
~~
```html
Onder een sterrenhemel.
Van sprookje naar nachtmerrie.

---------

Een week geleden ben ik begonnen met dit verhaal. Het is deels geinspireerd op de gebeurtenissen van afgelopen zomervakantie. Waar het over gaat zul je vanzelf merken. Tips en opbouwende kritiek zijn altijd welkom. Enjoy!

----------

Image and video hosting by TinyPic

“Wauw,” zuchtte ik terwijl mijn blik naar de sterrenhemel was gericht.
“Zijn ze hier mooier dan thuis?”
Zijn stem fluisterde de woorden in mijn oor. Ik kon zijn adem op mijn wang voelen. Ik rook de inmiddels zo vertrouwde geur van zijn lichaam. Ik werd even afgeleid door zijn vingers, die zachtjes een patroon op mijn arm tekende. Er liep een rilling over mijn rug heen.
“Alles is hier mooier dan thuis,” antwoordde ik. Ik draaide op mijn zij, zodat ik hem kon zien. Zijn helderblauwe ogen keken me aan. Ze leken te stralen. Zoals de sterren deze avond leken te stralen. Ik meende wat ik net had gezegd. Hier was alles mooier. Zijn aanwezigheid was al voldoende om de wereld een stukje mooier te maken. Als hij bij me was maakte het niet uit wat ik zei, deed of at. Hij maakte mijn wereld volmaakt.
En de vakantie was al zo mooi begonnen. De perfecte plaats en de perfecte vriendinnen. De eerste week hadden we de tijd van ons leven. Maar dat stond nu in schril contrast met momenten waarop ik samen met hem was geweest. Ik kon me nauwelijks herinneren wat ik daarvoor had gedaan. Voor het moment waarop ik hem voor het eerst zag. Collin. Met zijn vrienden, hangend aan de bar. Door de zon gebruind, vrolijk en druk pratend. Ik was direct verkocht, mijn hart stond meteen in vuur en vlam. En nu hadden we al twee heerlijke weken samen gehad. En ik wist het zeker, dit was liefde. Ware liefde zoals je het in sprookjesboeken leest. Verhalen waarin een prins en prinses nog lang en gelukkig leefden. Deze vakantie was mijn sprookje. Ons sprookje.
Helaas, hadden wij een nadeel. Op dat moment, het moment onder de sterrenhemel op een verlaten strand, had ik nog geen enkel idee. Ik wist deels wat ons te wachten stond na die heerlijke zomer. En ik wist dat het moeilijk zou worden. Ik had alleen nooit verwacht dat het sprookje zou veranderden in een nachtmerrie.~~
```

```

In het begin van het stukje, zeg jij wat, en daarna antwoord jij er weer op. Moet een van die twee niet die jongen zijn?
Verder vind ik het een leuk verhaal!

Ehh? Waar haal je dat vandaan? ^
Hij vraagt of ze hier mooier zijn dan thuis. Dus nee, daar zegt ze toch niet zelf iets op wat ze zelf zegt? =’]

“Wauw,” zuchtte ik terwijl mijn blik naar de sterrenhemel was gericht.
“Zijn ze hier mooier dan thuis?”

Dat tweede vraagt hij dus.

er stond toch eerst dat zei dat zei?
óf ik word gek.

edit: die zin ná “Wauw,” zuchtte ik terwijl mijn blik naar de sterrenhemel was gericht., stond er eerst achter. dus toen leek het net alsof zij dat ook zei.

Als zij dat ook nog zei, dan stond het er niet onder, maar achter. :’)

en het stond er eerst ook achter, maar toen veranderde ze het XD

Hihi, het stond er inderdaad eerst achter. Maar heb het meteen veranderd toen ik de reactie van Scortum zag. XD

“Dag lieverd.” Hij omhelsde me stevig en plantte een zoen op mijn voorhoofd. Ik hield hem stevig vast. Ik wilde helemaal geen afscheid nemen. Na twee weken samen te zijn geweest, leken de komende vier dagen een hel.
Het was het einde van de vakantie. Ik en mijn vriendinnen zouden met de bus weer terug naar Nederland gaan. Collin vloog over een paar uur terug naar Schiphol. We hadden afgesproken om elkaar naar het weekend weer te zien. Eerst even allebei rustig thuis komen. En ik had mijn ouders stiekem ook wel een beetje gemist.
Maandag, dan kwam hij weer langs. Twee uur in de trein, van Zwolle naar Eindhoven. Maar we hadden het er beide voor over. Ondanks de afstand wilde we bij elkaar zijn. Ik was er van overtuigd dat onze relatie kon werken. En bovendien was de afstand tussen ons niet het grootste probleem. Nee, het grootste probleem zou pas acht weken na de vakantie komen.
“Ik bel je zodra ik in Nederland ben,” zei ik tegen hem. Hoewel ik eerder vertrok hier, zou hij eerder in Nederland zijn dan ik. Hij glimlachte en kneep me geruststellend in mijn hand. “Doe geen gekke dingen in de bus. En die vier dagen zijn zo voorbij.”
Ik knikte een keer en gaf hem een laatste kus. Hij duwde me zachtjes richting de bus. “Anders gaan ze dadelijk zonder jou,” grapte hij. Ik glimlachte en liet zijn handen los. Mijn vriendinnen hadden inmiddels al een plek gevonden in de bus. Ik ging langs Tess zitten. Voor ons zaten Loena en Sascha. Ik wierp een blik uit het raam. Hij stond er nog steeds.
De buschauffeur startte de motor en de bus kwam met een lichte schok in beweging. Ik bleef Collin aankijken tot de bus een scherpe bocht naar rechts maakte en hij uit het zicht verdween. Ik zuchtte diep en draaide me weer richting Tess. “O kom op. Je ziet hem over vier dagen weer!” zei ze opbeurend.
“Ja, ik weet het. Trouwens bedankt dat jullie zoveel begrip hadden dat we graag samen wilde zijn.” mompelde ik. Ik had mijn vriendinnen misschien een beetje verwaarloosd deze vakantie. “Het is goed, meid. We snappen het allemaal,” zei Loena, die omgedraaid in haar stoel zat. “Precies. Bovendien hebben we het ook heel gezellig gehad met zijn vrienden!” viel Sascha haar bij. Ze giechelde even.
Ik haalde even opgelucht adem. “Ik maak het goed door dit weekend voor jullie te koken,” zei ik. “Jullie zijn echt top vriendinnen!” Ik kreeg drie grote glimlachen als antwoord.
Loena begon over een ober, waar ze blijkbaar een hoop lol mee hadden gehad. Ze lagen alle drie in een deuk. Ik probeerde het gesprek te volgen, maar mijn gedachte dwaalde constant af. Ik wierp een blik op mijn mobiel. Half zeven. Collin zat nu ook in het vliegtuig.

Uperdepup

Maandagochtend. Ik was het weekend beter doorgekomen dan ik van te voren had verwacht. Vakantieverhalen uitgewisseld met mijn ouders, inclusief honderden foto’s. En natuurlijk kwam Collin ter sprake. Niet heel vreemd, aangezien hij op ongeveer de helft van de foto’s was afgebeeld. “Wie is die knappe jongen?” had mijn moeder gevraagd. Op het eerste gezicht was hij al goedgekeurd. Gelukkig maar. Volgens mijn ouders werd het ook wel tijd dat ik eens een jongen mee naar huis bracht.
Ik vertelde dat hij maandag langs zou komen. Ze waren dol enthousiast. Het gezicht van mijn moeder betrok even toen ik vertelde wat zijn beroep was. Ja, Collin zat niet meer op school. Vorig jaar had hij zijn studie afgerond. Hij was inmiddels al een jaar aan het werk. En dat zou uiteindelijk alles veranderen. Maar, naïef zoals ik toen was, zei ik dat dat geen enkel probleem zou worden.
Ik stond zenuwachtig op het perron. Het was extreem druk voor een maandagochtend. Een grote trein stopte op de rails voor me. De deuren gingen open en een stroom mensen kwam naar buiten. Ik stond op mijn tenen en probeerde over de mensenmassa heen te kijken. Mijn hart maakte een opgelucht sprongetje toen ik Collin de trein uit zag stappen. Hij zag er nog mooier uit dan ik me kon herinneren. Een donkere spijkerbroek, een simpel wit shirtje met v-hals en een zwart leren jack. Toen hij mij zag verscheen er een grote grijns op zijn gezicht. Ik zag hem door de mensen massa heen wurmen tot hij plots voor me stond. Ik omhelsde hem en hij tilde me een stukje van de grond af. Ik glimlachte en kuste hem.

nieuwe volgen je schrijft mooii

Even een klein stukje.
-----

“Mam, pap. Dit is Collin. Collin, dit zijn mijn ouders.”
Ik had altijd zo’n hekel aan het officiële voorstelrondje. Gelukkig maakte mijn ouders geen idiote opmerkingen en ze leken Collin goed te keuren. Mijn moeder stak zelfs even haar duim op toen Collin een andere kant op keek. Ook Collin leek het goed te kunnen vinden met mijn ouders. We zaten met z’n vieren een groot deel van de ochtend aan de keukentafel. Tot ik op sprong met de mededeling dat Collin en ik Karel, onze stokoude bordercollie, wel zouden uitlaten. Ik wilde ook graag wat tijd alleen met mijn vriendje doorbrengen.
“Hoe was je weekend?” vroeg ik toen we buiten waren. We liepen hand in hand de straat uit, terwijl Karel rustig voor ons uit sjokte. “Goed, lekker rustig,” antwoordde hij. Ik keek hem vragend aan, ik had een twijfel in zijn stem gehoord. “Wat is er?”
“Ik heb de definitieve datum gehoord,” zei hij zacht. “Volgende week maandag heb ik nog vijf weken training in Oirschot. En ik vertrek 28 september.” Collin keek me aan. Ik sloeg een hand voor mijn mond. “Zo snel al. Ik dacht dat we nog twee maanden hadden,” mompelde ik. “Ik weet het schat.” Collin stopte met lopen en pakte allebei mijn handen vast. “Het komt allemaal wel goed. We slaan ons hier wel doorheen.” Hij veegde een traan weg die ongemerkt over mijn wang was gelopen. “Ik hou van je.”

leuk

Ben net pas thuis, dus morgen volgende stukje.