On The Run: verhaal

Hey, iedereen. Creative Unicorn hier. Ik ben met een nieuw verhaal bezig en ik dacht dat het me leuk leek om het hier te posten. Veel plezier met lezen!

Waarom noemt het verhaal On The Run?
Het verhaal heet On The Run omdat het hoofdpersonage van zichzelf en haar slechte moeder wegloopt.

-----------------------------------------------------------------------------------------------
Catherina Dunningham is wel een heel bijzonder meisje, ze kan dingen verplaatsen met haar gedachten. Soms heeft ze haar zelf niet in handen en gebeuren er erge dingen.
----------------------------------------------------------------------------------------------
Proloog
----------------
‘Catherina? Waarom doe je dit?’ vraagt het meisje in het rode jurkje bevend van de schrik.
Ik kijk naar het meisje , haar hazelnootbruine lokken zijn geknoopt. Ze heeft mascaravlekken op haar gezicht. In haar lichtblauwe ogen zie ik schrik. Mijn hart breekt, ik kan dit niet doen. Ik ben mijn moeder niet en dat zal ik ook nooit worden.
‘Omdat het moet,Eleonora . Het moet . Het spijt me,Ellie .’ Het laatste stuk fluister ik. Ik hef mijn hand op. Een rode straal komt uit mijn hand. Eleonora wordt opgeheven in de lucht. De straal sluit zich om haar nek. Het begint te bliksemen buiten. Eleonora kermt van de pijn want de straal knijpt haar keel dicht. Ze is van korte adem. Wat ben ik aan het doen? Ik wordt gek.
‘Sorry, Norie , sorry.’ Eleonora begint te kuchen. Een hand plaatst zich op mijn blote schouder. Ik draai me om. Elizabeth kijkt me vol walging aan.
‘Cat! Cat! Stop!’ schreeuwt Elizabeth. Ze neemt me aan de schouders en sleept me naar een hoek in de kamer, dan loopt ze naar Eli die nog steeds aan het kuchen is. Ik probeer te bedaren in de hoek; ik probeer alles op een rij te zetten.
‘Lis! Lis! Het spijt me! OK!’ schreeuw ik gefrustreerd. Tranen zorgen ervoor dat mijn gezichtsveld wazig wordt. Schokkend steek ik mijn handen in mijn Tweety jumper. Ik schommel heen en weer met mijn handen om mijn knieën gevouwen.
Twee handen klemmen zich om mijn heupen. Ik doe mijn ogen open. Felicity, een zesjarige meisje knuffelt me. Ik druk een kus op haar kruin. Met een bevend hand ga ik door haar bronskleurig haar.
‘Bedankt, Felice , Jij vindt me niet gek, hè?’ zeg ik wenend.
‘Cat, stop met wenen. Je was jezelf niet, oké? Eleonora begrijpt het wel. Je bent echt niet gek , hoor’ Zegt Felicity. Ik schenk haar een klein lachje. Felicity’s bijnaam is Sunny want zij is het zonnetje in deze donkere dagen die wij leven noemen. Zij is het lichtpuntje , de meeste van ons hebben geen zin meer in het leven maar dan is er Felice die toch een beetje licht geeft aan ons zwarte leven.
‘Ik hou van jou, weet je dat?’ vraag ik. Felice kijkt me aan met die prachtige azuurblauwe ogen van haar die een hele ruimte kunnen doen oplichten.

Lijkt me een leuk verhaal!
Ik volg :slightly_smiling_face:
Verderr :upside_down_face:

Ok , ik ga verder met het verhaal. @xEmma, bedankt.

Vervolg proloog

‘Ja, ik weet dat je van me houd. Ik hou ook van jou.’ Zegt Felicity. Ik glimlach. Eleonora komt de kamer ingestrompeld, ze mankt. Wat heb ik in hemelsnaam gedaan. Eleonora lacht maar ik zie dat ze pijn heeft.
‘Ellie, het spijt me. Echt. Ik ben er kapot van, Ik ben net mijn moeder!’ Zeg ik. Ik ben zo gefrustreerd. Wat er ook gebeurt ik kan niet veranderen in hààr. Mijn moeder, de slechtste in mijn soort.
‘Cat! Luister, jij zal nooit of te nimmer zijn als je moeder, daar ben je te aardig voor.’ Probeert Eleonora me gerust te stellen. Ik zucht.
‘Dat weet ik ook wel, maar er is een reden waarom het spreekwoord ; zo moeder, zo dochter luidt. Ik wordt de volgende Jezebel of ik het nu wil of niet.’ Zeg ik. Jezebel is de naam van mijn moeder. “De koningin van het donker” genoemd want ze is echt slecht. Door en door slecht.
Zo , dit is het vervolg. Hopelijk vinden jullie het leuk.Tips, opmerkingen zijn altijd welkom.