Omgaan met de dood van een dierbare?

Hee…

3 jaar geleden heeft mijn oom dus zelfmoord gepleegd(nee, geen discussies over aub, ik heb t er ook moeilijk mee) en ik kan er NIET mee omgaan…
ik praat er bijna niet over, omdat ik dat gewoon niet kan :no_good_woman:

de week dat hij overleed ben ik alleen maar op mn kamer geweest, en naar de wc, douchen en eten. verder niet. ik sloot me af van alles wat met hem te maken had, want ik wou blijven ontkennen dat hij dood was.

de enige keer dat ik bij zijn graf ben geweest is met de begrafenis.
twee weken geleden ben ik er weer heen geweest, was wel erg moeilijk.

maar my question: hoe gaan jullie ermee om?

Alleen mijn Opa en Oma zijn tot heden overleden en ik was toen redelijk jong. Toen 6 en 12 jaar.
Voor nu komt de dood van dierbaren steeds weer dichterbij en ik ben zelf ook iemand die er in familiekringen niet graag over praat.
Vriendinnen van school en werk zijn er dan, die staan net iets verder weg en daar kan ik beter m’n hart luchten.

als jij er niet met iemand over kan praten,
dan moet je misschien heb je een knuffel ofzo van vroeger waar je veel om geeft, en daar gewoon tegen gaan praten! Dat helpt echt,
dan kan je toch je verhaal kwijt en niemand zegt iets terug of geeft zijn mening!
en anders kan je het ook van je af schrijven,
gewoon over dit onderwerp jou gedachten opschrijven!

sterkte!

Ik heb geen ervaring ofzo, maar ik denk dat je er veel over moet proberen te praten, ookal is het moeilijk!

-
veel sterkte nog

Mijn oom is overleden… had het er in het begin heel moeilijk mee, maar nu ben ik het een soort van gaan accepteren… & denk ik er niet meer zo erg aan elke dag & in 2008 zijn er 4 kennisen overleden van mij, :’[ niet heel dichtbij dus, maar had er wel om moeten huilen… & mijn Opa heb ik nooit gekend. maar ik had er toen gewoon vet veel over gepraat en dat hielp wel, me vriendinnen wisten toen ook wel waarom ik boos was of snel aangebrand… sterkte iig!

Mijn ouders zijn allebei overleden. Eigenlijk ga ik er helemaal niet goed mee om. Ik kan er goed over praten, maar ik huil even goed op me kamer. Me moeder is dan wel een tijd dood, maar ik mis haar nog elke dag.

[i]ik heb hier wel ervaringen mee,
8 september heeft mijn tante ook zelfmoord gepleegd.
door voor de trein te springen.
verder zit daar nog een heel verhaal achter.
ik praat er wel over met mensen die ik goed kan vertrouwen.

maar toen dit was gebeurt. kwam ik net terug van school en zat ik op msn. en iedereen vroeg dus hoe dit kon gebeuren.
maar dat is zo moeilijk uit te leggen voor de mensen die niet weten wat er in dat verhaal zich allemaal heeft afgespeeld. en wat er precies omging in de familie.

vorige week hadden we onder de les van biologie ook iets met mensen die niet meer weten wie ze zijn, en die dan uiteindelijk zelfmoord plegen.
en toen kwamen er verhalen van mijn klasgenoten. die hier geen ervaringen mee hadden. maar toch gingen vertellen wat er met dat lichaam gebeurt… dat er dus gewoon niks meer van over is. en dat je je dierbaren nooit meer zal zien… dat is gewoon niet te begrijpen!
toen moest ik ook even huilen.
maar ik vertel er eigenlijk nooit over.
het is nu bijna een halfjaar alweer geleden.
maar ik ben ook pas 3x naar het graf geweest.
ik vind het namelijk heel moeilijk om te gaan.

[/i]

Ja goed. Ik was 8 toen mn vader stierf(aan multiple sclerose, spierziekte) maar ik heb er nooit last van gehad. Ik mis hem zo nu en dan wel(ik heb natuurlijk wel een aantal goede herinneringen aan hem) maar ik lijd er niet onder. Het is ook nutteloos om in het verleden en in je verdriet te blijven hangen.
De dood hoort bij het leven, en door de dood van mn vader ben ik er ook helemaal niet bang voor.

7 maanden geleden is mijn zusje overleden, en wat ik doe is veel praten en ik heb een boekje waar ik iedere avond brieven aan haar schrijf. En dan gewoon wat we die dag gedaan hebben enzo, zo kreeg ik zelf alles weer een beetje op een rijtje omdat je iedere avond de dag beschrijft. Verder heb ik altijd mijn medaillon met een foto’tje van haar om en in de kerstvakantie waren we op vakantie en had ik een foto van haar meegenomen. Ik ga nu nog zo’n 3/4 keer per week naar de begraafplaats. Verder weet ik het ook nog niet echt, 7 maanden lijkt veel, maar dat is het eigenlijk niet in dit geval. Schrijven helpt in iedergeval goed, misschien moet je dat eens proberen. En je hebt ook mensen waarmee je kunt praten, weet niet hoe dat heet maar daar ga ik misschien ook heen. En ik weet niet of je er voor open staat, maar je zou ook naar een paragnost kunnen gaan, dat heb ik ook gedaan en nadat ik daar was geweest kon je ook echt aan me zien dat ik meer relaxed was. Mn gezicht was niet meer zo serieus enzo, viel heel veel mensen op.
Succes & sterkte met het verwerken, ik heb ook nog een lange weg te gaan…

Doe ik ook, en dat helpt echt!

mijn opa is een paar jaar geleden overleden, het was mijn enigste opa, en ik had best wel een goede band met hem. wat ik doe is gewoon af en toe met vriendinnen praten. ik bekijk ook vaak foto’s van vroeger, als wij het in de familie over mijn opa hebben, krijg ik wel een brok in mijn keel. ik heb gewoon geprobeert om er mee te leren leven, en dat is redelijk geod gelukt, maar ik begrijp dat veel mensen dat niet kunnen. ik zou dan als ik jullie was naar een therapeut gaan, als je dat eng lijkt kan je indd misschien wel naar een paragnost gaan. dat had mijn moeder ook gedaan, en ze voelde zich daarna veel beter, en die paragnost zei ook dat mijn opa allemaal dingen over die tijd te vertellen had (die dag dat mijn moeder naar de paragnost ging) zoals dat ik buikpijn had, mijn moeder voelt zich nu echt veel beter, en allemaal door die paragnost…

Mijn nichtje van 6 jaar is dit jaar nog overleden. Ik heb het er elke dag ook nog moeilijk mee, want ik kan er echt niet tegen als kleine kinderen overlijden. Ze was heeel erg ziek en ze zat aan heel veel medicijnen dus aan de ene kant is het wel beter. Ook kon ze niet lopen en me tante zei laatst : ‘‘Nu kan ze vrolijk in de hemel rondhuppelen, hier kon ze dat niet’’. Dat vond ik wel echt heel gaaf van d’r.

ik heb geen opa’s en oma’s meer… Mijn laatste opa is een jaar terug overleden, ik belde naar zijn huis op, om te vragen waar hij bleef ( hij zou komen voor mijn verjaardagseten) En toen kreeg ik de politie aan de lijn, dat hij dood in de tuin lag. Ik heb het ook erg moeilijk met mensen die overlijden/ ziektes. Mijn tante is ook al heel lang zien, ze heeft MS…
Ik probeer er over te praten, of het op te schrijven… Ik raad je aan een dagboek bij te houden, of misschien kun je jouw gevoelens in gedichten opschrijven…

succes en sterkte!

Je moet het niet opkroppen dat helpt niet
dat heb ik ook gedaan maar daar word je alleen maar depressiever van.
Probeer er over te praten met je moeder.
Of schrijf een brief dat hielp ook bij mij.
Dan schreef ik een brief met wat ik allemaal miste en over hoe ik me voelde enzo en bij mij hielp het wel.

xx Sterkte <33

Toen ik 9 was, was toen mijn beste vriendinnetje doodgegaan aan leukemie. Ik begreep er niet veel van eigenlijk, ik miste haar heel erg dat weet ik nog wel maar, vanaf mijn 9de loop ik bij het riagg, en jeugdzorg, om daarover te praten want verwerk dingen niet helemaal goed… toen ik 12 was, is mijn opa overleden aan kanker, ik ben daar goed ziek van geweest maar ik krop dingen niet op ofzo, ik heb verder geen dierbare verloren, maar wel in die tussentijd dieren ect, heel veel huilen lucht op, of met iemand erover praten. Maar inderdaad, NIET opkroppen en er niet aan denken!

weet je wat belangrijk is?
Dat je het niet opkropt, maar ook niet van je af gooit.
Je moet het kunnen plaatsen.

praten, schrijven, huilen.
Uit het ! Je kunt het niet blijven opkroppen. Accepteer dat het zo is, dat is moeilijk ik weet het, maar je moet het gewoon beseffen. Dat is al een hele goede stap.

bedankt, ik zal die tip van dat “boekje” eens proberen. :slightly_smiling_face:

als ik hier zo lees zijn er meiden die nog veel meer zijn kwijtgeraakt, echt respect dat je er dan zo mee om kan gaan. ik moet er niet aan denken een familielid kwijt te raken… sterkte iig!

Mijn opa is een paar maanden geleden overleden. Muziek heeft bij mij heel erg geholpen. Probeer liedjes te vinden die bij je oom en de situatie passen, of over de dood in het algemeen. Afscheid nemen bestaat niet van Marco Borsato vind ik heel mooi. Als ik het moeilijk heb dan luister ik daar een paar keer naar, en dan gaat het wel weer :slightly_smiling_face: