Ocean Green

Ik had zin om een fanfic te schrijven. :3 Het gaat over Ocean en speelt zich af op Waverly Academy (mensen die de it-girl lezen van Cecily von Ziegesar kennen het wel. :3) Commenaar en kritiek mag, maar bitcherige opmerkingen mag je voor je houden. (:
Dit verhaal is niet echt serieus bedoeld, waarschijnlijk wordt het echt superoverdreven, maargoed. xp

Een Waverly Owl vergeet nooit vriendinnen te begroeten

Hoewel het niet zo warm was had Ocean Green een grijze short die tot halverwege haar dijen kwam aan, gecombineerd met een simple blauw t-shirt van Abercrombie & Fitch. Haar voeten waren in witte ballerina’s gestoken. Terwijl ze uit de auto stapte die haar naar het Waverly had gebracht, zette ze haar zonnebril op haar hoofd. De hele rit van het vliegveld naar de school had ze hem opgehouden om er afstandelijk uit te zien, zodat Andrew geen gesprek met haar zou beginnen. Andrew was haar ‘persoonlijke hulp’ als ze haar tante moest geloven. Hij volgde haar al vanuit Californië naar hier. Tante Taylor was zo’n vrouw die altijd alles en iedereen bepotelde. Ze kreeg een hartverzakking bij het idee dat Ocean alleen (toe maar!) naar school zou reizen, dus had ze Andrew meegestuurd. Deze vloog mee naar New York, huurde daar een auto, bracht Ocean naar het Waverly en vertrok dan weer. Diezelfde dag nog zou hij op een vlucht terug naar het zonnige Los Angeles zitten. Ocean had ergens wel medelijden met hem, maar niet genoeg om aardig tegen hem te zijn.
De reden dat Ocean bij haar tante en oom in Los Angeles woonde, was omdat haar ouders haar weg hadden gestuurd uit Nederland, alweer anderhalf jaar geleden. Ocean was te opstandig, te onmogelijk geweest en haar moeder stond op de rand van een zenuwinzinking. Toen hadden haar ouders samen besloten haar voor onbepaalde tijd bij haar tante Taylor en oom Jerry onder te brengen. En hun dochter Tiny. Ocean haatte deze mensen, maar gelukkig mocht ze op internaat. Alleen de vakantie’s waren nogal problematisch. Ocean had voortdurend ruzie met Tiny, Tiny ging zeuren bij haar ouders, Ocean kreeg de schuld, Ocean rende weg en dook een paar dagen onder bij een vriendin in Los Angeles, en toen ze terugkeerde kreeg ze huisarrest. Zo ging het altijd. Als haar ouders hiervan hoorden, zeiden ze dat Ocean dan nog maar wat langer moest blijven. Als het niet zo onmogelijk was om overeen te komen met Tiny, had Ocean haar gedrag verbeterd, want hoewel het Waverly helemaal hét was, wilde ze terug naar huis, bij haar ouders, haar vriendinnen en het Nederlands. Ze had genoeg van al dat bitcherige gedoe altijd.

Ze werd terug naar het heden gebracht door Allison McDonald, die Ocean had zien staan beneden en het hele huis doorgerend  was om haar als eerste te kunnen begroeten. ‘Ocean!’ 
Ocean glimlachte en omhelsde Allison. ‘Hi!’ Ze maakte zich los uit de omhelzing en bekeek Allison. ‘Waar heb jij gezeten? Je ziet er fantastisch uit!’
‘Ja, hè?’ zei Allison stralend. Allison was het soort meisje dat die dingen kon zeggen zonder arrogant over te komen. Niet dat er hier veel mensen waren die het erg vonden als je arrogant was... 
Allie had een wit jurkje aan en haar blonde haar op haar hoofd samengebonden. Ze zag er een beetje hippie uit, maar het stond haar. ‘Ik heb zo’n zin in dit jaar!’ gilde ze uitgelaten. ‘Zeker nu wij samen op één kamer zitten!’
‘O, echt?’ vroeg Ocean met een grijns. Ze had niet de moeite genomen ook maar iets te controleren voor haar terugkeer. 
‘Ja, kom mee!’ Een beetje te uitgelaten sleurde Allie Ocean mee. Ocean kon zich zo de afkeurende blikken van bitches zoals Callie Vernon en Tinsley Carmichael voorstellen. Wat maakte haar het ook uit? Ze keek achterom naar Andrew. ‘Zet mijn tassen maar voor de deur, ik kom ze wel halen!’ 
Ze zag nog net hoe Andrew zijn schouders ophaalde en de tassen uit de auto haalde. Ocean vergat compleet om gedag te zeggen en richtte al haar aandacht weer op Allie.

leuk :grinning:

verderrr

De gangen van Dumbarton waren overbevolkt. Uitzinnige meiden vielen elkaar om de hals, gaven luchtkusjes en schreeuwden om ter luidst hoeveel ze elkaar wel niet gemist hadden. Ocean schudde haar hoofd – nep, nep, nep. Ze was blij dat zij hier tenminste enkele échte vriendinnen had gevonden.
Ocean herkende heel veel van de meisjes die ze zag, en dat bleef ze vreemd vinden. Ze was hier nog maar een jaar, en in Nederland kende ze nog niet eens een kwart van haar jaar na twee jaar. Hier spendeerde ze natuurlijk ook dag en nacht met deze meisjes.
‘Daar is Ocean!’ hoorde ze een vrolijke stem zeggen. Ocean hoefde niet te kijken wie het was, ze wist het zo ook wel. Het was Celine Colista, een lang, prachtig meisje waarbij Ocean zich altijd lelijk voelde.
‘Celine,’ begroette Ocean haar.
‘Ocean,’ antwoordde Celine. Ze omhelsden elkaar. Celine was eigenlijk een heel leuk meisje, alleen jammer dat ze met Tinsley omging. Haar houding veranderde spontaan als Tinsley in de buurt was, en op zulke momenten wilde Ocean niets met Celine te maken hebben.
Over de duivel gesproken…
‘Celine!’ krijste Tinsley overdreven opgewekt. Ocean wist dat het weer één van Tinsleys trucjes was: nu was het de bedoeling dat Celine Ocean vergat en naar Tinsley zou rennen, net als een hond.
‘Ik zie je wel een andere keer,’ fluisterde Ocean en Celine knikte, waarna ze zich met een gemaakte glimlach omdraaide en Tinsley begroette.
‘Meid, ik heb je al tijden niet meer gehoord!’
Tinsley wierp Ocean nog een triomfantelijke blik toe en toen negeerden de twee elkaar.
‘Ze zal het nooit leren,’ verzuchtte Allie en ze rolde met haar ogen.
‘Reken daar maar niet op,’ antwoordde Ocean. ‘Nou, welke kamer hebben we?’
De glimlach verscheen weer op Allie’s gezicht bij de gedachte aan de kamer die ze hadden. ‘We hebben een grote, en we slapen met nog iemand.’ Ze fronste. ‘Kara… Vanderwhalen of zo? Nou, maakt ook niet uit. We zitten in 303 en dat betekent…’
‘… dat de kans dat we nog een vergeten dagboek van Tinsley waarin ze al haar onvolmaaktheden heeft opgeschreven, vinden, groot is?’ vroeg Ocean hoopvol, maar niet serieus. Ze hadden de kamer die Tinsley al eigenlijk haar hele tijd op het Waverly ownde! Yeah!
‘Nee. Dat betekent dat we de beste kamer hebben, dat Tinsley ons nog meer haat, maar dat wij nu wel hebben gewonnen. En dat dagboek zou een leuk extraatje zijn,’ grijnsde Allie.
‘Als je het zo bekijkt.’
Ze liepen verder, wurmden zich door groepjes knuffelende meiden, omzeilden groepjes reistassen, probeerden niet te letten op veel te kleffe stelletjes die elkaar weerzagen – waren de jongens nu al hier? – tot ze eindelijk bij hun toekomstige kamer waren. Net dan besefte Ocean dat haar tassen nog beneden stonden.
‘Shit,’ mompelde ze. ‘Mijn tassen…’
‘Haal die straks. Je moet onze kamer zien!’ Allie opende dramatisch de deur. ‘Ta-daaa!’
Ocean had Dumbarton 303 nog nooit vanbinnen gezien, en ze moest toegeven dat het waarschijnlijk de mooiste kamer was. Nu ja, mooi… In elk geval de grootste, en de handigst gelegen. Er waren grote ramen, drie bedden, genoeg kasten en bureau’s. De brandladder liep naast één van de ramen, dus ontsnappen was geen probleem meer. Het was een typische kamer voor mensen als Tinsley en Callie. Ergens in haar binnenste werd Ocean vrolijk bij de gedachte dat zij hier zou slapen, en niet Tinsley. Ze hoopte maar dat hun kamergenote een leuk meisje was.

up

Leuk geschreven! Nog een stukje?^^

‘Wat vind je ervan?’ vroeg Allison stralend.
‘Fantastisch!’
‘Uhu.’ Allie voelde even aan de knot op haar hoofd en door die bewegingen rinkelden de armbanden om haar magere polsen.
Ocean bekeek de drie bedden. Ze was laat – op twee ervan stonden al tassen. Het maakte haar niet uit; Dumbarton 303 was niet zo’n kamer waar ‘goede’ en ‘slechte’ bedden waren. Alles was hier perfect, voor zover dat kon op een kostschool.
Hopelijk zou het jaar ook perfect worden.
‘Nou, dan ga ik mijn tassen maar eens halen,’ verkondigde Ocean en ze liep naar de deur. Net voor ze die open kon doen, werd hij al geopend en stond haar andere kamergenote voor haar.
‘Oh, eh… hoi,’ zei het meisje. Ocean bekeek haar aandachtig, maar niet onvriendelijk. Ze zag er verlegen uit, verlegen en onbekend. Maar ze was mooi. Niet op een Tinsley Bitch Carmichael-manier, maar op een Audrey Hepburn-manier. Klassiek.
‘Hallo,’ glimlachte Ocean. ‘De derde bewoner van 303?’
‘Ja,’ zei het meisje. ‘Kara. Kara Whalen.’
‘Ik ben Ocean Green,’ zei Ocean. Ze had een hekel aan haar naam – Ocean Green, wat een misselijke grap van haar ouders. Haar vader was vast dronken geweest toen hij haar naam liet optekenen. Als ze hem luidop uitsprak klonk hij nog idioter dan in haar gedachten.
‘Dan ga ik nu echt om mijn tassen. Heb je Allison al gezien?’
Ze glipte tussen Kare en de deurpost door en stond in de gang. Langs alle kamers door liep ze terug naar beneden. Ze had een behoorlijke hoop bagage mee, en ze zuchtte bij de gedachte dat ze minstens twee keer heen en weer zou moeten gaan.
Toen ze beneden kwam, stonden haar tassen netjes bij elkaar. Onwillekeurig glimlachte Ocean. Ze was een enorme bitch tegenover Andrew, maar hij deed toch nog zijn werk goed. Ze nam het handvat van haar trolley, hing haar reistas over haar schouder en nam in haar andere hand nog een kleine tas waarin al haar make-up, shampoo… zat.
‘Wel, wel, wie we daar hebben,’ zei een stem. Ocean keek Benny Cunningham kwaad aan. Benny zag er jaloersmakend mooi uit, zoals alle andere mensen hier. Oceans enige troost was dat Benny er in tegenstelling tot de anderen, wél moeite voor moest doen.
‘Je dacht toch niet dat ik zo in de put zat dat ik van school zou veranderen, Benny?’ vroeg Ocean ijzig. Het vorige jaar waren zij en Benny zo goed als hartsvriendinnen geweest. De laatste maand en de vakantie die erop volgde, had Benny echter de meest ranzige roddels over Ocean verspreid. Pas in de laatste week van school waren er terug mensen die met haar wilden praten. Ocean had geen idee waarom Benny ineens zo ongelooflijk gemeen had gedaan, maar ze had een vermoeden dat Tinsley er wat mee te maken had.
‘Ik had het gehoopt,’ zei Benny en ze haalde haar schouders op. Ze deed niet eens de moeite haar haat te verbergen. Wat een klasse had die meid, zeg. Een piepje verstoorde de stilte tussen de twee en Benny haalde haar Treo tevoorschijn. ‘Hm, de boeiende mensen hebben mij nodig. Sorry, Ocean, ik hoop dat je het in je eentje red.’
Ze draaide zich om en Ocean keek haar woedend na. Ze haatte het dat ze op momenten als deze nooit wist wat te zeggen. Uiteindelijk ging ze Dumbarton terug in en vergat Benny. In plaats daarvan bedacht ze een plan. Benny moest boeten.

[tr]
[td]Owlet Instant message inbox[/td]
[/tr]
[tr]
[td]SageFrancis: Het wordt smullen dit jaar. Ocean heerst over 303!
CallieVernon: Nou, heerst… Tinsley neemt haar plaats snel genoeg weer in, reken daar maar op.
SageFrancis: Wat weet jij dat ik niet weet?
CallieVernon: Veel…[/td]
[/tr]

Verder! Ik vind het echt helemaal.in een cecily stijl.geschreven, evht leuk!

DeClique_95: Bedankt, dat is ook wel een beetje de bedoeling. Ben blij dat het dus min of meer lukt. (:

beschouw dit als een upje.

Ziet er wel leuk uit (:

Leuk!

Een Waverly Owl is altijd vriendelijk tegen volslagen onbekenden – ook als die dat niet zijn

‘Oké, wat had dat te betekenen?’ Woest draaide Tinsley zich naar Celine om. Toen Tinsley Celine zo vriendschappelijk met Ocean had zien praten, had ze Celine meegesleurd naar haar kamer, jammer genoeg niet meer Dumbarton 303 maar nu Dumbarton 200. Haar viooltjesblauwe ogen schitterden van woede.
‘Wat?’ vroeg Celine heel onschuldig, alsof ze van niets wist. Haar zenuwachtige gefriemel verraadde nochtans dat echt wel van iets wist.
‘Wat?’ papegaaide Tinsley op een irritant hoog toontje. ‘Met Ocean, wat denk je? Nog één keer, Celine, en ik gooi je uit het Cafégenootschap.’
Celine’s ogen werden groot. Als ze uit het Cafégenootschap werd gegooid – Tinsley sexy geheime club – was ze haar populariteit kwijt. Kijk maar wat er met Brett Messerschmidt was gebeurd. Wie was ze nou nog helemaal? Ze ging om met Jenny Humphrey en Tinsley haatte haar. 
Aan de andere kant: Celine kon niet meer. Ze kon niet meer doen alsof ze Tinsley leuk vond. Ze kon niet meer doen alsof ze Callie interessant vond of Benny mooi. Vroeger had ze Tinsley écht een leuk meisje gevonden – wie niet? - maar langzaamaan drong het tot haar door dat Tinsley een enorme bitch was. En Callie was niet interessant omdat ze gouverneursdochter was. Ze danste naak en dronken op tafels en bracht haar moeder in verlegenheid – het hoogtepunt van de dag, zeg. En Benny was niet mooi. Niet lelijk ook, maar zeker niet mooi. Benny was ongelooflijk ijdel. Celine kon niet meer liegen dat iets Benny goed stond. 
Ze zuchtte. Hoewel ze de mensen in Tinsleys genootschap niet kon uitstaan en Ocean wel, wilde ze er niet uitgetrapt worden. 
‘Wat doe je hier nog?’ beet Tinsley haar toe. ‘Ik moet uitpakken.’
Celine wilde iets terugzeggen, maar ze herinnerde zich net op tijd dat dit Carmichael was. Niet. Doen. Dus draaide ze zich om en liep de kamer uit.

Meer, meer, meer! Extra lang stukje omdat het kerstavond is(a)?

Niet zoo lang, maar dit is alles dat ik al geschreven had. Amusez-vous. ;p Dan ga ik nu kerst vieren. Vrolijk kerstfeest iedereen. xp

----------------------------
Tinsley was bezig haar tassen uit te pakken toen de deur van haar kamer aarzelend openging. Ze keek verstoord op en zag een blond meisje kijken. Tinsleys adem stokte. Verdomme, ze was mooi. Iedereen zag Tinsley als het mooiste meisje van het Waverly en daarbuiten en Tinsley zag het graag ook zo. Al haar vriendinnen waren leuk om tegenaan te kijken, maar niet mooi. Zij, Tinsley, was mooi. En dit meisje ook. Tinsley wist niet zeker of ze aardig tegen haar kon doen.
‘Is dit 200?’ vroeg het meisje.
‘Kijk op de deur en je ziet het, schat,’ spinde Tinsley. Ze klonk zo aardig dat het niet meer aardig was.
Het meisje keek Tinsley kwaad aan en dat verraste Tinsley aangenaam. Eerst was ze verlegen binnengevallen maar nu brandde er een vuur in haar ogen, en iets vertelde Tinsley dat je dit meisje niet zomaar kon beledigen of gebruiken. Misschien kon dit nog iets worden.
Tinsley liet haar jurkjes voor wat ze waren en draaide zich naar de nieuwelinge toe. Tinsley kende iedereen op het Waverly, of tenminste iedereen die ertoe deed. De mensen die onbelangrijk en niet populair waren zou ze enkel aan hun gezicht herkennen. Dit meisje herkende ze niet en Tinsley wist bijna zeker dat ze voor de eerste keer op het Waverly was. ‘Zo,’ zei ze. Ze sloeg haar armen over elkaar en er speelde een minzaam glmlachje om haar smalle mond. Vandaag had ze een wit topje aan waarvan ze niet meer wist waar het vandaan kwam en een bleke spijkerbroek die laag op haar heupen hing. Nog steeds zag ze er betoverend uit.
Het meisje leek niet van plan iets te zeggen, terwijl Tinsleys houding toch duidelijk maakte dat ze dat beter wel deed. Afwachtend fronste die laatste haar perfect geëpileerde wenkbrauwen.
‘Ik hoef jou niets te vertellen, weet je,’ snauwde het meisje en ze liep nu zelfverzekerd de kamer in en liep naar het bed waar nog geen spullen op lagen. Ze dumpte haar handtas en liep terug naar buiten om een tijdje later weer binnen te komen met al haar tassen. Tinsley was terug jurkjes beginnen ophangen in haar kast, maar ondertussen hield ze het meisje, waarvan ze nog steeds de naam niet wist, in de gaten. Dat dit haar nieuwe kamergenote was, was duidelijk. Tinsley had gelezen hoe ze heette, maar ze was de naam onmiddelijk vergeten.
Tinsleys begon na te denken. Het meisje was bloedmooi en liet zich niet doen. Ze zou populair kunnen zijn, bij jongens én meisjes. Als dit meisje haar vriendin niet werd, zou Tinsley haar leven op het Waverly moeten verpesten voor het goed en wel was begonnen. Onwillekeurig glimlachte Tinsley: het was één van de dingen waar ze echt goed in was en die ze graag deed.
‘Krijg ik je naam nog te horen?’ vroeg Tinsley uiteindelijk en ze rolde met haar ogen en zuchtte, zodat het leek alsof het haar niets kon schelen.
‘Ik zie niet in waarom ik mezelf zou moeten voorstellen als jij dat ook niet doet,’ katte het meisje.
‘Iedereen kent me, schat, alleen ben jij blijkbaar een uitzondering.’
‘Oh, wacht,’ zei het meisje en ze draaide zich naar Tinsley toe. Ze had haar haar snel in een rommelige knot gedraaid maar het stond haar. Ze had een fijn gezicht, een lang en smal lijf en een sierlijke elegantie. ‘Jij moet Tinsley Bitch Carmichael zijn.’
‘Alleen Tinsley Carmichael is ook goed,’ beet Tinsley haar toe. Hoe was het mogelijk dat dit meisje haar kon beledigen? Onheilspellend zette ze een paar passen naar het meisje toe. ‘En ik bepaal hier wie cool is en wie niet, ik bepaal of je erbij hoort of niet, dus je kunt maar beter zorgen dat ik je mag.’
‘Geloof me, ik weet wat mensen willen en zodra ik het hen geef, zijn ze jou vergeten. Nog even en jij bent verleden tijd.’ Een arrogante lach verspreidde zich over het gezicht van het meisje.
Tinsley glimlachte en rechtte haar rug. Het dreigement van het meisje deed haar niets. Ze gaf het niet graag toe, maar dit meisje had iets. Het zou beter zijn als ze samenwerkten, maar dit meisje had al fouten gemaakt en moest die eerst even rechtzetten. Zodra dat gebeurd was, zou Tinsley nadenken over haar lidmaatschap van het Cafégenootschap. Natuurlijk zou ze iets moeten doen om toegelaten te worden en Tinsley zou ervoor zorgen dat het niet zomaar ‘iets’ was. Maar het meisje zou zo graag in Tinsleys geheime club willen dat ze bereid was alles te doen. Tinsley kon het meisje opsluiten in de kamer van Pardee, de opzichter van Dumbarton, of zoiets. Nog net klapte ze niet in haar handen. Dit werd leuk!
Ze besloot niet te reageren op het dreigement van de nieuwe. ‘Je naam,’ eiste ze hard.
‘Estelle McKenzie. Onthoud hem, prinses, want binnenkort is dat het enige wat je nog zal horen.’
Hierop draaide Estelle zich om naar haar kledingkast en ging verder met kleding sorteren. Wat haar betrof was het gesprek afgelopen.
Tinsley keek verbaasd naar haar rug. Het zou er hard aan toe gaan, maar zij zou winnen. Zij won altijd.

[tr]
[td]Owlnet instant message inbox[/td]
[/tr]
[tr][td]HeathFerro: Dude, wie is ze?
RyanReynolds: ?
HeathFerro: Die nieuwe… Ze is een godin!
RyanReynolds: Wat is er gebeurd met Tinsley?
HeathFerro: Geloof me, als je haar hebt gezien, denk je niet meer aan Tinsley.
RyanReynolds: Dat heb ik nooit gedaan, maar toch… stel me aan haar voor.
HeathFerro: Klojo, ik zag haar het eerst.
RyanReynolds: Je doet maar, Pony.[/td][/tr]

haha, je brengt het wel leuk (:

leuk ;o
snelverderr

verder

V E R D E R!!!je hebt vakantie toch;p kun je lekker schrijven (en heel veel reacties van mij krijgenxd) hihi. En jij ook fijne kerst!

up

Verder (: