NotAnotherYou Columns


[b]VOOR DE NIEUWSTE COLUMNS, CHECK MIJN [url=http://ROMANTHE.BLOGSPOT.COM]BLOG[/url] OF DE POST HIERONDER [/b] lekkerder lezen? ga naar http://romanthe.blogspot.com

Ik heb soms gewoon ernstig de behoefte om gebruik (of misbruik) te maken van de vrijheid van meningsuiting, en wat doe je dan? Dan ga je op de Dam staan schreeuwen en hopen dat iemand je hoort, of je schrijft columns. Ik heb voor die tweede optie gekozen, dus af en toe zal ik hier een van m’n columns plaatsen.
Lezen dus! Discussieer, bekritiseer, en concludeer als je daar behoefte aan hebt.

Democratisch drama

Gister was het dan zo ver, de gemeenteraadsverkiezingen! Zoals bij de meeste verkiezingen geeft dat de burger het recht om zijn mening te laten horen, en een verschil te maken. Natuurlijk zijn er ook andere soorten verkiezingen, de zogenaamde vleeskeuringen. Maar bij de gemiddelde missverkiezing zul je geen politici aantreffen, hoewel ik Femke Halsema en Agnes Kant best tegen elkaar zou willen zien strijden om zo’n felbegeerd kroontje.
Verder zijn de meeste lijsttrekkers niet erg aantrekkelijk, dus kunnen ze het beter bij de politiek houden. En aangezien de meeste deelneemsters aan missverkiezingen zich meer interesseren voor krultangen dan voor debatten, zal ik proberen die werelden verder gescheiden te houden.

Inhoudelijk goed onderbouwde plannen, een bekwaam leider en intelligente kandidaten, dat is waar een goede partij volgens mij aan zou moeten voldoen. En in Almere hebben de burgers hun partij gevonden; De PVV.
Niet dat ik ooit van plan was het mooie Amsterdam in te ruilen voor iets als Almere, maar nu weet ik het zeker. Al zijn de huizen er nog zo nieuw en goedkoop, ik zet er geen stap. Want dat Wilders er aan de macht komt lijkt me een prima experiment, maar het idee dat het merendeel van de Almeerse burgers op hem heeft gestemd, geeft voor mij aan dat ik daar niet tussen hoef te wonen. Het risico dat je toekomstige Almeerse buurman een voorstander zou zijn van Geert vind ik iets te groot. En daarbij vind ik hoofddoeken best gezellig staan in het straatbeeld.

Dat ik het niet eens ben met het massaal stemmen op Wilders lijkt me wel duidelijk, maar die mensen hebben gelukkig gewoon gebruik gemaakt van hun goed recht. Wat nog veel erger is, is het niet stemmen. Mensen die vinden dat ze hun kostbare tijd wel beter kunnen besteden dan mee te werken aan de toekomst van hun land. Of denken dat het toch niets meer uit maakt wat je stemt. Men is ingedut en uitgezakt, terwijl dat juist de grootste klagers zijn.

In Nederland is er namelijk nooit iets goed. Als de zon schijnt is het te warm, als het regent te nat en die witte winter lijkt leuk totdat het echt eens flink begint te sneeuwen. Maar daar kunnen we helaas allemaal niets aan doen, dus dat gezeik is tot daar aan toe.
Het eeuwige gezeik over de politiek, daar is wel wat aan te doen. En als je niet stemt, mag je dus ook niet zeiken.
De dramatisch lage opkomst bij de verkiezingen gister zou dan dus betekenen dat er een heel stuk minder zeikende burgers zijn. Als je niet stemt, wil ik je stem verder ook niet horen. En als er gewoon geen partij is die jouw stem verdiend, dan begin je toch je eigen partij? Ook dat is je goed recht, en dat moet men zich maar eens gaan realiseren.

In Nederland hebben we een prachtige democratie, waarin burgers enorm veel rechten en vrijheden hebben. Stemrecht en vrijheid van meningsuiting, zaken waar elders in de wereld elke dag voor gestreden moet worden, maar waar veel Nederlanders niet eens gebruik van maken. En dat betekend niets anders dan dat wij een volk aan het worden zijn vol klagende bankhangers. De beste stuurlui staan aan wal, en de beste politici blijkbaar ook.

Gelukkig krijgen alle stemgerechtigden dit jaar nog een kans, want door de val van het zoveelste kabinet Balkenende is de weg naar verandering heropend. En nu maar hopen dat de Nederlander bereid is zich een klein beetje in te spannen voor die verandering.

http://www.plaatjesupload.nl/bekijk/2010/03/04/1267727397-560.jpg


Girlscene.nl; lief, leed, kommer en kwel

ik heb een column geschreven over/voor de columnisten wedstrijd van girlscene,
aangezien deze iets minder politiek correct was dan dat de girlscene redactie verwacht, mag ik deze niet hier plaatsen.
Wel is de column te lezen op mijn
blog.


Plastic Fantastic

Tegenwoordig is geen tijdschrift, krant, tv programma of straathoek meer veilig. Overal rukt het op, van subtiele correcties tot volledige verbouwingen, en van een onschuldige ingreep tot een slopende verslaving. De drang naar perfectie gaat tegenwoordig veel verder dan een strakke buik en glanzend haar, het hele lichaam moet aangepast worden om aan een waanbeeld van perfectie te voldoen.

En tegenwoordig is het geen schande meer om toe te geven dat je borsten gevuld zijn met chemicaliën en dat je nieuwe neus je zesduizend dollar gekost heeft, je moet het juist zo veel mogelijk benadrukken. Sterren als Heidi Montag, te beschrijven als de personificatie van een Barbie met het IQ van een pantoffeldiertje, geven vrolijk toe dat ze verslaafd zijn aan de scalpel, en raden iedereen een bezoekje aan de chirurg aan.

Deze verslaving wordt gedreven door de drang naar perfectie, maar wat is perfect?
In de jaren vijftig streefden alle vrouwen bijvoorbeeld naar puntige borsten, en hiervoor werden de meest vreemde BH’s uit de kast gehaald. Maar wat nou als de huidige plastisch chirurgie hype vijftig jaar eerder gekomen was? Dan liepen er nu massa’s bejaarde dames rond met puntige siliconen borsten, en of ze daar dan nog zo blij mee geweest zouden zijn is te betwijfelen.

Conclusie? Perfectie bestaat niet. En het streven naar uiterlijke perfectie is daarmee pure tijdverspilling. Maar helaas zijn er meer jonge meiden die Heidi Montag adoreren dan dat er meiden zijn die naar mij luisteren, dus zal deze The Hills Barbie nog voor velen een slecht voorbeeld vormen.

Maar zodra je achttien bent staat het je vrij om van je zuur verdiende centjes een nieuwe neus te kopen. Of je er gelukkig van wordt valt natuurlijk te betwijfelen, maar dan hoor je er wel bij, en heb je altijd een mooi verhaal te vertellen op die befaamde jetset feestjes.
Ben jij best tevreden met je neus, ben je bang voor het mes of heb je simpelweg de centen niet om je te laten verbouwen? Plak er dan gewoon een pleister op, studeer een dramatisch verhaaltje in, en dan tel je ook al helemaal mee in Snolliewood.

http://4.bp.blogspot.com/__FEtSBWsGwk/S2AlWEVJlXI/AAAAAAAAACY/DFnnK7V35jQ/s320/plastic.JPG


Huilen om Haïti

Het kan je niet ontgaan zijn, de ramp die op 12 Januari het eiland Haïti letterlijk door elkaar schudde en alles overhoop gooide. Gebouwen in puin, honderden mensen omgekomen, familieleden en vrienden weggerukt door natuurgeweld. Ramp.
Een kind zonder ouders, stapels lijken in de straten, geplunderde winkels, dat zijn de beelden die ons sinds die dag bereiken. De harde werkelijkheid misschien, en die moet je niet minder lelijk proberen te maken dan hij is.

Maar ik vind deze media aandacht vooral een verschrikkelijk voorbeeld van de westerse emotie tv, waar ik me al jaren zo aan erger. Een beeld schetsen van een situatie heeft nieuwswaarde, maar het oneindig uitzenden van huilende kinderen en bloedende mensen gaat volledig aan dit doel voorbij. Dat is namelijk gewoon bedoeld om tranen te trekken, en natuurlijk portemonnees. Want geld is nodig, veel geld.

Het idee dat wij gierige westerlingen alleen geld zullen storten als we overspoeld worden met verschrikkelijke beelden, vind ik een grote belediging, maar dat is wel waar de meeste ‘goede’ doelen tegenwoordig vanuit gaan. Een reclame campagne van het kankerfonds, die ongetwijfeld ongelooflijk goed werk doen, begint standaard met een terminaal patientje die úw hulp nú nodig heeft.
Tranen trekken dus. Gericht op het gevoel van de Nederlander in plaats van het verstand. Men gaat er zonder meer vanuit gaan dat we niet verstandig genoeg zijn om goede doelen te steunen, omdat we simpelweg alleen aan onszelf zouden denken.

Ik wordt er inmiddels zo misselijk van, dat ik weiger geld te storten als men niets beters te bieden heeft dan hongerige kindertjes of afgerukte ledematen. Ik wil feiten zien, want we moeten niet vergeten dat grote hoeveelheden geld nooit zullen belanden bij die Haïtiaanse weeskinderen. Administratie kosten, koffie-drink-kosten en directeurs salarissen, het runnen van een Goed Doel schijnt tegenwoordig verdomd duur te zijn. En dan mag je nog hopen dat ze daar op z’n minst fair trade koffie drinken van het door jou gestorte geld.

Mocht jij je geld al overgemaakt hebben op giro 555, dan heb je op z’n minst een goed en gevoelig hart. Maar ik geloof er pas weer in als ik concrete plannen zie, en lachende kinder gezichtjes.

http://1.bp.blogspot.com/__FEtSBWsGwk/S3LpOx1dKQI/AAAAAAAAAEc/-fjUzxn6oLs/s320/haiti.JPG


Ge(t)rommel on tape

Gister avond, na een overweldigend, oorverdovend maar geweldig concert van slagerij van kampen, die geen vlees verkopen, maar wel harten op hol doen slaan met hun percussie werk, was het tijd om samen met mijn vriend lekker onder de dekens te kruipen.

Aangezien ik een vrouw ben, was ik eerst nog een half uur bezig met het verwijderen van make-up en tandplaque, en het aanbrengen van de nodige crèmes en andere zaken waar veel mannen het belang niet van begrijpen.
Vriendlief lag inmiddels al lang en breed onder onze nieuwe, dikke, donzen en veel te dure dekens. Toen ik eindelijk uit gerommeld was in de badkamer, kroop ik rustig en nietsvermoedend tegen hem aan. Hij deed moeite om mij van elke vorm van textiel te ontdoen, want het nut van kleding, en dan vooral de hoeveelheden die ik er van heb, is hem nooit echt duidelijk geworden.

Na wat gefrunnik aan het sluitinkje van mijn bh, kwam op eens de vraag. ‘Lief, ga eens helemaal onder de dekens liggen, en kun je dan van me af gaan?’.

Wat is er mis, wat doe ik verkeerd, heeft hij een ander, vind hij me dik?
Typische vrouwen vragen die links en rechts door mijn brein schoten.
Maar terwijl ik me omdraaide boog hij naar het voeteneinde, en pakte vanaf een plank aan de muur zijn video camera, met een knipperend rood lampje.

Mijn gezicht veranderde langzaam van verbaasd, via geschokt naar woedend. En zijn enige mededeling was
‘Zie je wel, zo simpel is dat’. En ik moest toegeven, het was simpel.

Nu stond ook ik op tape, wel is waar alleen mijn rug en zijn mislukte pogingen om mijn bh los te maken, waarna ik me op zijn advies onder de dekens verstopte, maar toch. En ondanks dat ik dit nu op internet zet, had ik het zeker niet leuk gevonden als de beelden op youtube beland waren.

Mocht je mijn vriend nu een enorme klootzak vinden, dan kan ik je gerust stellen. Deze seks tape poging was alleen een manier om mij de mond te snoeren, na al mijn betogen over belachelijk naïeve meisjes die zich laten filmen tijdens de seks.
Het was een goede manier om nog maar eens te leren dat dingen niet altijd gegaan zijn zoals je in eerste instantie zou denken, en dat je mensen niet zomaar mag veroordelen.

Heb je toch interesse in mijn gerommel on tape? Helaas, we hebben er overheen gefilmd, en het enige dat je nu nog op tape staat zijn twee lachende hoofdjes die boven een dikke donzen deken uit komen. Al met al was het een fijne, vreemde en leerzame avond, waar gelukkig geen bewijs meer van terug te vinden is, behalve de voorafgaande 463 woorden.



Hey, ik ook van jou!

Houden van, voor mij is het lange tijd een groot mysterie geweest. Maar wat van iemand houden nou precies is, lijkt ieder ander redelijk zeker te weten.
Ik heb altijd in de veronderstelling geleefd dat je dingen namelijk alleen vol overtuiging roept als je zeker weet wat je zegt. Voordat je met feiten begint te strooien hoor je die na te trekken, en voordat je je mening uit moet je zorgen dat die ergens op gegrond is. Maar hoe zit dat dan, dat houden van? Een echt antwoord heb ik er tot nu toe helaas toch nog niet op kunnen krijgen. En dat is over het algemeen nu juist het probleem, dat we niet weten wat we zeggen, en dingen roepen zonder na te denken.

Nu is houden van een mooie term, met een grote emotionele waarde, en juist het feit dat we niet eens weten wat we precies zeggen versterkt het effect. Houden van, iets ongrijpbaars en onbeschrijfelijks, dat we als antwoord erop meestal niet verder komen dan die vier woorden: ‘ik ook van jou’, zonder erover na te denken.

Eerst denken, dan doen. Twee simpele stappen die bij verwisseling vaak pijnlijke gevolgen met zich meebrengen. ‘Ik ook van jou’ is niet zo handig om te zeggen tegen iemand van wie je niet houd, maar dat is niet het grootste probleem. Ook zinnen als ‘Ik maak je af’, ‘Vuile hoer’, en ‘Krijg de kanker’ vallen steeds vaker, en in de meeste gevallen, gelukkig, zonder dat daar ook maar een seconde over na gedacht is.

Of ten minste, dat hoop ik. Want kanker is iets dat geen enkel weldenkend mens een ander toe zou wensen. De nieuwe campagne ‘kanker verziekt je taal’ is er natuurlijk niet voor niets, maar de problemen gaan verder. Men denkt niet.
Daarom stem ik voor een campagne ter bevordering van het helder nadenken. Een seconde. Slechts een van de 86400 seconden die een dag telt, om na te denken voordat je iets luidkeels en grofgebekt verkondigd.

En voor wie niet na kan denken? Die moet dan maar verder leven in stilte. En mocht je toch nog een opmerking als ‘Ik haat je vuile slet’ naar je hoofd krijgen, roep dan lachend terug ‘Ik ook van jou!’.

Oefenen met het zinnetje ‘ik ook van jou’? zing dan luidkeels mee met dit nummer


[b]Beter iets dan niets.[/b]

De vakantie, de tijd van het massale niets doen. De gemiddelde Nederlander is een expert op dit gebied en ligt dan ook graag niksend in de Zuid-Spaanse zon. Nu heb ik altijd al geweten dat ik anders ben dan de gemiddelde Nederlander, maar ook nu wordt dat weer even pijnlijk duidelijk.

Nadat ik mijn gehele vakantie redelijk druk geweest ben met surfen, in de file staan (zie vorig blog), werken, zwemmen en shoppen, had ik vanavond even helemaal niets te doen. Morgen begint het schoolgaande leven weer en in plaats van te genieten van die laatste paar vrije uurtjes, loop ik gestressed door het huis op zoek naar enige vorm van vermaak.

Nu zullen jullie denken: Ga toch schrijven. En zoals je merkt is dat ook wat ik ben gaan doen. Maar schrijven gaat de afgelopen tijd niet meer zo vanzelf, want ik heb last van een ernstig writersblock genaamd Verliefdheid.

Waar alle geroemde schrijvers bakken vol inspiratie krijgen van die zogenaamde liefde, levert het mij een grote rooskleurige waas op die mijn anders zo scherpe gedachtengangen vertroebelt. En voordat ik dan een volledige zin op papier heb, wordt ik afgeleid door een bevlieging van ‘de wereld is mooi’ gevoelens.

Een korte omschrijving van mijn onbeschreven muze? Groot, breed, donker. En voor degenen die het (on)genoegen hebben mij persoonlijk te kennen, dat is precies het tegenovergestelde van mijzelf.

Ik geloofde nooit dat tegenpolen elkaar aan trekken, totdat ik in de tweedeklas het natuurkundige bewijs zag. Ik haal het nog net niet in mijn hoofd om hier natuurkundige wetten te gaan bestrijden, maar op romantisch vlak was ik nogsteeds niet overtuigd van de geroemde stelling ‘opposites atract’. Vandaar dat bij mijn vorige pogingen tot relaties altijd een alternatieve, artistieke manspersoon betrokken was. Mijn gevoelens voor deze punkbroekies gingen niet dieper dan hun vingers en dus was het meestal al snel einde relatie.

Maar de afgelopen tijd lijkt alles anders. Inmiddels zijn ‘wij’ alweer een maand of zes een feit, en het gaat verbazingwekkend goed. Geen gezeik om niets, en geen gezeur over van alles. En misschien is het ook wel tijd om toe te geven dat de wereld best mooi kan zijn door een roze bril. Zolang je maar onthoud om hem af en toe af te zetten, zodat je de zwart-witte realiteit niet uit het oog verliest.

http://2.bp.blogspot.com/__FEtSBWsGwk/SpRQAf4uMII/AAAAAAAAACI/VRP7jEleUt0/s400/beter+iets+dan+niets.JPG


[b] Het leed dat file heet[/b]

Vakantie, een tijd om te ontspannen. Heel Nederland probeert te ontsnappen aan de dagelijkse drukte, maar dat blijkt een lastige opdracht. De weg naar rust gaat namelijk over de drukste wegen van Europa.

Ik had dit jaar een vakantie naar zuid-Frankrijk op het programma staan. Geen school, geen werk, alleen maar mooi weer en rust aan m’n kop.

Dus toen ik twee weken geleden om zes uur ‘s ochtends in de auto stapte was ik vol goede moed. Twaalf uur in de auto was niet iets waar ik naar uit keek, maar hoe erg zou het kunnen zijn?

Heel erg. Slapen in een auto bleek beter te gaan toen ik nog echt klein was, en bij gebrek aan TomTom daalde de stemming tot een nulpunt. En net als je denkt dat het niet vervelender kan worden, doemt voor je een rode waas op.

Rood is de kleur van gevaar, van hoeren, van brand. Allemaal zaken waarbij ik persoonlijk liever ver uit de buurt blijf. Maar op de hobbelige Belgische snelwegen werd ik er pijnlijk aan herrinerd dat rood ook de kleur is van remlichten.

Eén van de enige voordelen van file is dat je tijd hebt om na te denken, tenzij alle normale gedachten weggedrongen worden door frustratie. Ik besloot voor de eerste optie te gaan, en begon de stroom auto’s te analyseren.

Honderden mensen in honderden auto’s, de helft volgepakt met dakkoffers en fietsdragers, dat zijn de toeristen, en de oorzaak van het file leed.
De andere helft zijn zakenmannen, vrachtwagen chauffeurs, en huisvrouwen die de indringers zagen als de wortel van het kwaad.

Ik heb me nog nooit de wortel van enig kwaad gevoeld, maar ik nu had ik oprecht medelijden met die zoetgevooisde Fransen en Belgen die gewoon probeerden van A naar B(eter) te komen. En dat medeleven voelde goed, want het voorkwam dat ik zou stikken in zelfmedelijden.

Na zeventien uur waren we dan eindelijk bij ons huisje, en kon de rust beginnen. En van deze reis heb ik 1 ding geleerd: het kan altijd erger.
Want eigenlijk had ik niets te klagen; onze auto had airco, lederen bekleding, en geen jengelende kinderen op de achterbank.

De moraal van dit verhaal: niet zo zeiken met z’n allen. Gewoon dat gaspedaal indrukken en niet stil gaan staan, dat zou een geweldige oplossing zijn. Maar als je dan toch weer eens in zo’n verdomde file staat, probeer dan te genieten van het feit dat je eindelijk eens niet wordt opgejaagd door onze hyperactieve samenleving.
Vive la France!

http://4.bp.blogspot.com/__FEtSBWsGwk/SoQbOuDT6yI/AAAAAAAAACA/4eg0d_PFbkQ/s400/het+leed+dat+file+heet.JPG



Hé Man(cipatie)


E-man-ci-pa-tie: Emancipatie is het streven naar gelijkgerechtigdheid, zelfstandigheid, eerlijkere maatschappelijke verhoudingen. Ook wordt wel bedoeld de formele toekenning van gelijke rechten, gelijkstelling voor de wet.

De franse revolutie is nu al weer een hele tijd geleden, maar aan de terroristische anarchisten van de achttiende eeuw hebben wij nogsteeds veel te danken. Vrijheid, gelijkheid, en broederschap zouden namelijk nogsteeds de kern moeten vormen van iedere democratische beschaving.

Maar volgens de altijd Christelijke Bakellende zijn vrijheid en gelijkheid ondergeschikt, want het gezin is de hoeksteen van de samenleving. Nu ben ik al tijden van mening dat Bakellende als een baksteen op onze vrijheid weegt, maar ook de gelijkheid binnen het door hem zo geroemde gezin is een waanbeeld.

Het gezin is in veel gevallen namelijk nogsteeds het toonbeeld van hoe het niet moet. In alle andere situaties zijn er wetten om te zorgen dat iedereen overal gelijk behandeld wordt, wat er meestal op neerkomt dat vrouwen niet het idee moeten krijgen dat ze worden achtergesteld. Maar binnen het gezin is het grootste recht van veel vrouwen nogsteeds het aanrecht, en dat je daarnaast nog wil werken, moet je zelf weten.

Vrouwen mogen inderdaad werken, en Balkenende en zijn corpsmakkers doen er van alles aan om meer rokjes en naaldhakken de werkvloer op te krijgen.
Glazen plafonds worden weggesubsidieerd waardoor ook vrouwen de top kunnen bereiken, en als je een allochtone vrouw bent heb je tegenwoordig 90% kans om aangenomen te worden bij de politie. Niet omdat allochtone vrouwen betere agentes zijn, maar gewoon op het feit dat ze vrouw zijn en allochtoon, en dat staat wel zo sympathiek in het veelal witte corps.

Dat er discriminatie en voortrekkerij nodig is om vrouwen aan het werk te krijgen, geeft de mentaliteit van de Nederlandse man goed weer. Je wordt als vrouw nogsteeds niet beoordeeld op je kwaliteiten, maar op het feit dat je een vrouw bent. Op die manier koos men in de prehistorie zijn partners uit, en tegenwoordig kiest men zo zijn werkneemsters.

En toch ziet Nederland zichzelf als het toppunt van de emancipatie, of het nu om vrouwen gaat of om allochtonen. Er wordt hier gelukkg dan ook nooit gekeken naar ras of geslacht, maar puur naar kwaliteit en mentaliteit.

Maar waarom ondertekend Mohammed Aboudir zijn sollicitatiebrieven dan liever met ‘Sander Smit’? Omdat hij dan tenminste wel wordt uitgenodigt op een gesprek.
En als je als vrouw een echte baan wil, kun je maar beter een diep decollete aandoen op je sollicitatie gesprek, want alleen daarvoor lijkt de man nog gevoelig.

Het wordt tijd dat we gaan beseffen dat we er nog lang niet zijn, en dat er nog heel wat glazen plafonds en huilende kinderen in de weg staan van de volledige vrouwen emancipatie. En pas wanneer iedereen snapt dat Moslims gewoon Nederlanders zijn met een ander geloof dan het bekrompen Nederlandse Calvinisme, zal Mohammed gelijk staan aan Sander.

http://i26.tinypic.com/2r3l3c0.jpg


[b] Gezelligheid kent geen tijd[/b]

Gezellig, Gezelliger, Gezelligst. Een avondje met oude vrienden naar de kroeg, koffiedrinken bij je zeurende buren, de plaatselijke breiclub, of een etentje met je schoonouders. Een paar activiteiten die je zomaar gezellig zou kunnen vinden. Of, als je een rasechte Nederlander bent, gezellig hóórt te vinden. Gezelligheid is namelijk zo Nederlands, dat er alleen in het Nederlands een woord voor is. Je zou dan ook denken dat wij er wereldkampioen in zijn. Zoals de Amerikanen de hamburger hebben, hebben wij ‘gezelligheid’.

Gezelligheid is dus een deel van onze oer Nederlandse cultuur. Echt Nederlands is volgens Maxima 1 koekje bij de koffie, en al weet ik bijna zeker dat koffiemomentjes er veel gezelliger op worden met heel wat meer koekjes, juist dat ene koekje schijnt de Nederlander te typeren. Want Nederlanders schijnen gierig te zijn, en misschien maakt juist dat wel dat we zo veel waarde hechten aan gezelligheid.

Gezelligheid hoeft namelijk niet veel te kosten. Als je mensen weer eens hoort klagen over slechte feestjes of vieze etentjes, brengt er altijd wel iemand het oerhollandse argument tegen in: ‘…ja, maar het was toch gezellig?’. Vervolgens geeft de rest van het gezelschap toe dat het eten dan misschien niet lekker was, maar dat het in ieder geval wel weer leuk was om ome Jan, tante Nel, neef Ruud en nicht Anja weer eens te zien, en dat ze dat toch echt vaker moeten doen.
Die gezelligheid binnen de famillie is meestal een verplichting die berust op bloedbanden in plaats van op vriendschap, waardoor er helemaal niet vaker wordt afgepsroken.
En zo zit je een jaar later pas weer verplicht gezellig met elkaar te doen, in hetzelfde trieste restaurant. Maar niemand klaagt, want opa betaald, omdat hij het hele afgelopen jaar in eenzaamheid weer overleefd heeft.

Daarmee raak ik meteen een steeds groter wordend probleem in Nederland; de vereenzaming van ouderen. En de oorzaak hiervan is het verdwijnen van die oeroude gezelligheid.

Gezellig doen is tegenwoordig het meest vermoeiende onderdeel van de Nederlandse cultuur. In de jaren 50 bood het een veilig vangnet voor eenzame huisvrouwen, tegenwoordig weegt het als een zware last op ieders overwerkte schouders. Niemand heeft meer tijd om gezellig te doen, maar de verplichting blijft.

En hoeveel famillie-etentjes, koffie momentjes of verjaardagen er nog georganiseerd gaan worden, echt gezelliger zal het er niet op worden. Want gezelligheid kun je niet opdringen, ook niet aan je famillie. Dus laten we het houden op dat ene etentje per jaar, waar iedereen met een plastische glimlach elkaar tevreden probeert te houden.
En als je eerder weg wilt, verzin dan een mooi smoesje. Want het Oud-Hollandse spreekwoord luidt nogsteeds: Gezelligheid kent geen tijd.

http://i42.tinypic.com/2uyt6i8.jpg


De naakte waarheid

Kleding is misschien wel het minst vernieuwende dat we tegenwoordig kennen. Duizenden jaren geleden droegen onze voorouders al berenvellen, en tot op de dag van vandaag gaan de meeste mensen gekleed door het leven.

De reden dat we nogsteeds kleding dragen is simpel. Het houd je warm en bedekt de ‘edele delen’. Wat mij hierbij aan het denken zet is dat het steeds warmer wordt op aarde, en dat de uitspraak ‘Sex Sells’ niet voor niets in de wereld is gekomen. Een beetje boel bloot is tegenwoordig geen probleem meer, en de naakte waarheid wordt maar al te vaak publiekelijk onthuld.
Nu de basisbeginselen van het dragen van kleding wegvallen, ben ik al begonnen met aftellen tot het tijdperk van het al om geaccepteerde nudisme aanbreekt.

‘Alom geaccepteerd nudisme? Dat kan tog niet?!’ Hoor ik je denken, want jij denkt natuurlijk –net als ik- meteen aan de Burka probleematiek. Als je niet eens je mooie reebruine ogen wilt delen met de rest van de wereld, hoe moet dat dan met die volledige naaktloperij? En dan zijn er ook nog de nonnen, priesters en mormonen, bij wie nudisme niet helemaal gepast lijkt.
Maar ik denk dat juist dit de groepen mensen zijn die als eerste hun kleding op de brandstapel gooien, onder de bezielende leiding van Arie Boomsma. Onze grote gespierde EO vriend snapt namelijk dat hij zijn lichaam van god gekregen heeft, en dat je gods werk in al zijn pracht en praal moet tonen. Je kunt je dan afvragen of hij de man in de wolken dankbaar moet zijn, of die man van de sportschool, maar hoe het ook zijn mag; ik ben blij dat hij het met ons wilde delen. En ik geloof heilig dat die fotoshoot in dat homoblad niet de bedoeling had het percentage masturberende tieners te verdubbelen, maar dit seizoen krijgen de kandidaten van zijn kijkcijferkanon ’40 dagen zonder seks’ het vast een stuk zwaarder.

Als iedereen dan naakt rondloopt, en zijn best doet om geen seks te hebben, is er 1 groot probleem opgelost: Het eeuwige opdringerige geblaat over mode. Want mode is waarschijnlijk het meest nutteloze en onzinnige fenomeen dat de mens in de afgelopen paar duizend jaar heeft ontwikkeld.
Het feit dat men iets heel lelijk vind, totdat een paar overgewaardeerde tijdschriften beslissen dat het mooi is, en mensen het dan ook daadwerkelijk gaan kopen, omdat je er anders écht niet bij hoort. In plaats van kleding te gebruiken om ons te onderscheiden, lijkt bij de massa horen voor sommigen van ons het hoogste doel. En dan denk ik dat we al die onhandige kledingstukken maar beter gewoon kunnen afschaffen.
Want zeg nou zelf, in Nederland heb je toch ook helemaal geen sheep-skinned-eskimo-laarzen nodig? ‘Vrijheid, blijheid, gelijkheid, naaktheid en broederschap, de 5 kernwoorden van de nudistische revolutie’, ik hoor het die naakte geschiedenisleraar al vertellen over een paar honderd jaar .

http://i40.tinypic.com/2djqygy.jpg


[b] 16.5 miljoen wensen[/b]

Ik krijg regelmatig het commentaar dat mijn stukken erg sceptisch en sarcastisch zijn.
Dat klopt ook, want ik zie wat er fout gaat en ben niet oppervlakkig genoeg om me daar niet aan te ergeren. Door mijn gebrek aan naiviteit ben ik misschien op mijn 16e al een beetje een oude zeikerd, maar het kan altijd erger.

Zet op een willekeurig moment van de dag een nieuwszender aan op de radio, en je kunt oneindig luisteren naar boeiende programma’s die variaties vormen op hetzelfde thema: Wat er allemaal mis gaat in Nederland.
Eerst wordt de Nederlandse politiek afgekeurd en worden de andere onoverkomelijke problemen besproken. Daarna merk je dat er nogsteeds geen oplossing gevonden is voor het fileprobleem en dat zelfs Global Warming het nog niet voor elkaar gekregen heeft om het klimaat hier wat te veraangenamen.

En als we na het binnenlands nieuws, de verkeersinformatie, en het weer zijn uitgepraat over wat er misgaat in ons koude kikkerlandje, is er gelukkig nog de rest van de wereld om ons zorgen over te maken.

Global Warming, SARS, de Kabinetscrisis, de Olie crisis, Bush, de Credietcrisis, de Mexicaanse- vogel- en varkensgriep. Het zijn maar een paar van de zaken waarover de halve westerse wereld zich maandenlang kapot gepiekerd heeft, en die uiteindelijk allemaal wel weer worden opgelost.

Global warming kwam mede door het overschot aan auto’s, en dit werd netjes teruggebracht door de Olie crisis, omdat autorijden toen toch wel heel duur werd. Die olie crisis was eigenlijk de schuld van Bush en zijn onmenselijke oorlog in Irak, waardoor iedereen hem zo snel mogelijk weg wilde hebben en ook dat probleem opgelost was.
Ook was die beruchte Texaan mede verantwoordelijk voor het instorten van de economie, maar door de credietcrisis nam de vraag naar olie af waardoor de prijzen daalden, en de paniek rondom het zwarte goud met bloederige randjes plots over was.

En ook al zitten we nu dus midden in de kredietcrisis, er is hoop. Want voor iedereen nog wél geld over heeft is dit hét moment om te gaan investeren in de opkrabbelende wereldeconomie. Die investeerders bevorderen dan weer de economische groei, en voor we het weten hebben we weer een crisis overleefd. Het heeft ons dan een paar fictieve miljarden gekost, maar je kan niet alles hebben.

En daar zit het probleem: Je kan niet alles hebben, terwijl veel mensen dat wel willen. Shit happens is een mooie uitdrukking, en dat er af en toe mondiaal iets flink mis gaat moeten we dan maar voor lief nemen. Dus in plaats van er eeuwig en altijd over te zeiken, kunnen we beter reëel blijven en juist kleine dingen direct aanpakken.

Ik ben absoluut geen fan van die welbekende voetbalclub uit Rotterdam, maar de mannen uit 010 hebben een goed motto: Geen woorden maar daden. Al lijkt dat voor de club zelf niet te werken, de rest van Nederland zou het misschien toch eens kunnen proberen.
Dus laat het zeiken, zeuren, piekeren en zaniken op alles om niets maar aan mij over. Verander de wereld, begin bij jezelf dan zal ik dat ook doen, en maak je vooral niet te veel zorgen als je binnenkort overmatig veel begint te niezen. Bedenk je rustig dat de Mexicaanse griep eigenlijk gewoon een excotische versie is van ons eigen oudhollandse griepje, waar per jaar toch ook zo’n 800 tot 1000 Nederlanders aan sterven. En als iedereen zich dat straks beseft, is het wachten op de volgende media hype: De Nederlandse Griep.


Vrijheid, gelijkheid, bomaanslag

De dag van de vrijheid. Zo veel mensen die hun ding hebben gezegt over die zogenaamde vrijheid. En aangezien op dagen zoals vandaag iedereen iets semi-zinnigs te melden lijkt te hebben, kon ik niet achter blijven.

Vrijheid betekent volgens velen een leven zonder angst. Maar als vrijheid leven zonder angst is, vind ik dat hele 5 mei een schijnheilig gebeuren. Waarom zouden we vieren dat we vrij zijn, terwijl men doodsbang is dat ook bevrijdingspop zal uitlopen op een drama. Voordat je het festival terrein kon betreden werd iedereen gefoullieerd, en dat geeft goed aan hoe we tegenwoordig beperkt zijn in onze vrijheden.

Het enige dat dit jaar een levende indruk maakte op dodenherdenking, was de angst voor nog meer doden. Ook de komende EK’s, WK’s en Olympische Spelen zullen nooit meer zorgeloos verlopen, en zelfs als koninginnedag voortaan op autovrije zondag valt, zal men onzeker om zich heen kijken op zoek naar een mogelijk verdacht persoon in de menigte.

En met al die angst moeten we maar leren omgaan, want mensen met zieke ideeen vallen niet tegen te houden. Hoeveel agenten je ergens ook neerzet, 100% veiligeheid valt niet te garranderen. Elke braaf ogende burger kan een vermomde zelfmoordterrorist zijn, en iedereen met een auto had het 30 April drama kunnen veroorzaken. Het grote nadeel daarvan is dat niemand elkaar meer vertrouwd, en ik weet niet of we dat leven in vrijheid moeten noemen.

Voor mij is het belangrijkste dat ik kan gaan waar ik wil, en het recht heb om te zeggen wat ik denk. Maar ook de vrijheid van meningsuiting begint een bedreigde soort te worden, omdat men vergeet dat meningen niet zo zwart-wit zijn als reuzenpanda’s.
In Nederland mag je dus wel zeggen wat je wil, zolang je het maar niet te hard doet; Godsdienst en cultuur zijn levensgevaarlijke punten waar je je voor je eigen veiligheid maar beter niet meer over uit kunt laten.

Vrijheid. 8 Letters die vandaag groot geschreven stonden op het bord voor de kop van de gemiddelde Nederlandse burger. En ik heb deze 300 woorden gebruikt om er een groot vraagteken achter te zetten.


Later en ik haat er
Mijn kamer is een grote verzameling herinneringen, allemaal tegen de muur geplakt of geprikt. Van die muren is dan ook weinig meer te zien, het grijze gevangenis behang heb ik verstopt achter de vele foto’s en posters. Voordat jullie denken dat ik in de cel zit, ik ben gewoon te lui om een leuk behangetje tegen de muur te plakken, dus blijft het net zo grijs als de baard van Vader Abraham.

Maar toen ik gister mijn muren weer eens grondig bestudeerde, zag ik de foto’s in mijn lijstjes. Foto’s van mij en vakantievriendinnen van een paar jaar geleden.
Ik ging na wie het ook al weer waren, en ik merkte dat ik een paar namen kwijt was. Ik zou de schuld hiervan kunnen afschuiven op alzheimer of korsacov, maar zo oud ben ik nog niet en over het algemeen valt het met dat overmatig drankgebruik ook wel mee.

Ik zal dus gewoon moeten toegeven dat onze vriendschappen verwaterd zijn. De meiden waar ik op vakantie zo veel lol mee had, herinner ik nu alleen nog aan hun lachende gezicht in een lijst. Dat toont aan hoe oppervlakkig mijn vriendschappen kunnen zijn, maar we hebben samen fantastische dingen meegemaakt en het leven gaat door. Dus misschien is die oppervlakkigheid eigenlijk wel heel fijn, bespaart een hoop drama.

En drama, daar weten sommige meiden alles van. Ik verbaas me er elke dag weer over hoeveel ‘beste vriendinnen’ elkaar bedriegen, pesten, jaloersmaken of ronduit de backstabbing bitch uithangen. Series zoals The Hills en nu het al net zo inhoudsloze ‘The City’ zijn gebaseerd op de nutteloze ruzies en aanstelleritus van jonge meiden. Dat er geld valt te verdienen aan zo’n serie vind ik zorgwekkend, want dat betekent dat er veel mensen werkelijk kijken, en dus geinterreseerd zijn in zulke onnozele fictieve problemen.

Ik moet toegeven dat ik ook erg geinteresseerd kan zijn in onderling drama, maar dan wel real life. Pure non-fictie is veel leuker dan de verzonnen Hollywood verhaaltjes.
Ik lach me elke keer weer kapot als ik twee zogenaamde best friends hoor roddelen over wat voor slet hun andere beste vriendinnetje eigenlijk is. Of de eeuwige problemen over jongens, waardoor “BFF’s” elkaar spontaan niet meer uit kunnen staan. Ze schelden elkaar verrot, en het eeuwige ‘Luv You!’ verandert zonder aarzelen in ‘I hate you, slutty bitch!’. Om het twee weken later weer goed te maken, en samen vriendinnetje nummer 3 belachelijk te maken.

Dan bedenk ik me dat sommige van mijn vriendschappen misschien oppervlakkig en onzinnig mogen zijn, maar ik maak in ieder geval nooit onzinnig ruzie.

Ook zal ik nooit de term BFF gebruiken, want Forever zou langer moeten zijn dan de weg naar Rome, maar in werkelijkheid haalt het meestal Oude Pekela nog niet.

Voordat jullie nu denken dat al mijn vriendschappen gebaseerd zijn op tijdelijke bevliegingen en meligheid, dat valt mee. Want terwijl ik hier aan het bepleiten ben dat vriendjes verwelken en vriendschappen vergaan, kijk ik naar een foto aan de muur. We zijn 6, Leyla heet ze en ze kleed samen met mij een teddybeer aan. Ernaast hangt nog een foto; Ik en Leyla in een maffe bui ergens rond 4 uur ‘s nachts. Daar zijn we 16, en in die tien jaar hebben we fantastische dingen meegemaakt, maar ook heftige ruzies gehad over zaken dier er toe deden, en we zijn er nog. 10 jaar later, dikke kater, maar nooit heb ik gezegt ‘ik haat er’. En misschien is zelfs deze vriendschap over 10 jaar verwaterd, maar dan hoop ik dat we als vrienden uit elkaar gegaan zijn.


Verminkt

Het wordt weer zomer mensen! De tijd van de fleurige rokjes en fladderende jurkjes, de brillen waarachter menig wannabe fashionista haar oranje gekleurde zonnebankhoofd probeert te verschuilen, en de tijd dat de meeste mensen tijdelijk begrijpen dat je beter geen Uggs kan dragen. Die zonnebank hoofden zouden logisherwijs gelijdelijk moeten veranderen in natuurlijke zongebruinde gezichtjes, maar meestal blijkt dat men zelfs in de zomer niet af komt van die caroteen verslaving. En ach wat maakt het ook uit, of het nou huid- of longkanker wordt, dood ga je toch wel.

Vooral de vele jongetjes in de pubertijd kijken uit naar de zomer, omdat dan niet alleen hun puisten worden weggebrand, maar ze ook eindelijk de kans krijgen te genieten van wat blote vrouwenhuid. Al blijft het bij kijken natuurlijk, want veel blote huid aanraken lukt dit soort types meestal niet, op hun eigen naakte voorhuid na dan.
Grote mond, klein pikkie, je kent het wel.

Maar wat het meest fascinerende is aan de zomer, zijn de vele tattoeages die tevoorschijn komen. Behalve de nodige sleeves en ‘mamma’ hartjes, lopen er ook veel halfzachte types te pronken met hun tribals. Ik heb lang gezocht naar de betekenis achter deze vreemde versieringen, want ik kon me niet voorstellen dat mensen zo iets alleen nemen omdat ze het mooi vinden. Of nouja, eigenlijk kan ik me gewoon helemaal niet voorstellen dat ze het uberhaupt mooi vinden.
Dus waarom laat je je dan zo toetakelen? De beste reden lijkt me toch te vinden in de biogemische psygologie. Simpel gezegt (ik ben zelf redelijk simpel van geest dus veel ingewikkelder zou ik het ook niet kunnen verklaren): De mens is een kuddedier.
De meeste mensen willen niets liever dan bij een grote groep horen. Dat kun je doen door vrijwillig een soa op te lopen, net zoals de 100.000 anderen die daar jaarlijks last van hebben. Maar soa’s zijn voor watjes, want met een pijnloos kuurtje ben je er zo weer van af, en zo heel beschamend is een bezoekje aan de GGD ook niet meer tegenwoordig.
Dus als je ergens bij wil horen for life, en ook nog wil bewijzen hoe bikkel je bent, neem je een tribal.

Zoals we allemaal weten betekend ‘tribe’ stam, en potentiele stamgenoten herken je aan de vet rol(len) boven zijn/haar veel te lage broek en de overvloed aan oorbellen, al dan niet navelpiercings maar die blijven veilig verborgen tussen de rolletjes.
Als deze potentiele leden dan de magische leeftijd van 16 hebben bereikt en denken hun ware identiteit gevonden te hebben bij de stam, laten ze zich merken.
Ze googelen een middagje, plukken een geinige tribal van internet, en geven de plaatselijke tattooeerdeer de opdracht dit op hun minderjarige bovenarm of onderrug te prenten. Gevolg: Anderhalf uur later strompelen ze trots naar buiten, hun lichaam ontsierd door dezelfde tattoo als die dikke amerikaan die ze op google vonden.

Het leuke aan pubers is dat je altijd kan denken: ach later trekken ze wel bij. Maar dit soort acties trekken nooit meer bij, die lubberen alleen uit waardoor er een verschrompeld stuk inkt overblijft.
Dus als je een vrouw van in de 60 met een caroteenkop en een verrimpeld stuk groene inkt op haar onderrug ziet lopen, weet je dat ze als tiener heel goed dacht te weten wat ze wilde. En hoop dan dat al haar dromen zijn uitgekomen.


[b]Gelukkig heel gelukkig geweest[/b]

De zon schijnt, buiten ruikt het naar bloemetjes, lammetjes dartelen in de wei en verliefde stelletjes slenteren hand in hand over straat. Als ik de gordijnen straks langzaam openschuif zal ik de warmte van de dag mijn kamer binnen voelen stromen, en denken: De wereld is mooi.

Als ik naar buiten zou lopen in mijn fijnste bloemenjurkje zou ik voelen hoe het natte gras miijn blote voeten kietelt, en genieten van de vlinders om me heen en in mijn buik.
Want ja, de wereld is mooi.

Maar wat de situatie in werkelijkheid is; ik lig in bed en de gordijnen blijven dicht. Want ‘De wereld is mooi’ is naast een naar belgisch tv programma, ook een cliché waar de meesten van ons hardnekkig aan vast proberen te houden. En ik zou hier ook graag beschrijven hoe mooi alles is, maar het dwangmatige optimisme laat ik liever over aan echte schrijvers. Leuke schrijvers, die hun lezers mee kunnen nemen naar een andere wereld waar alles wél mooi is. Ik kan dat niet en ga geen pogingen doen, want de waarheid is hard en ik heb er dagelijks meerdere frontale botsingen mee.

Vandaag bijvoorbeeld nog, toen ik las dat de man die in januari meerdere peuters vermoordde in een Begisch kinderdagverblijf weigerd mee te werken aan een reconstructie, uit angst zelf vermoord te worden zodra hij zich in de openbare ruimte begeeft. Het OM heeft geen reactie op het weigeren van de man, en kan er schijnbaar ook weinig aan doen. Nu ben ik fel tegen de doodstraf, maar als deze man sterft tijdens de reconstructie van een door hem gepleegde moord, lijkt dat me een typisch geval van boontje komt om z’n loontje. En dat zou ons burgers dan weer een hoop belastinggeld schelen, want zoals we allemaal weten kosten de Nederlandse criminelen achter slot en grendel ons een slordige 2.3 miljard per jaar, en de processen om ze daar te krijgen gooien daar nog eens 2.2 miljard bovenop.

Nadat ik me ernstig verbaasd had over de bovengenoemde kwestie bedacht ik me dat ik voorlopig zeer weinig belastinggeld betaal, al was het maar omdat ik niet werk en daardoor om 12 uur nogsteeds met de gordijnen dicht in bed kan liggen. En van zo’n situatie kun je dan maar beter uitgebreid gebruik maken, dus sliep ik verder.

Een paar mooie uurtjes later opende ik mijn ogen in mijn nogsteeds pikdonkere kamer, die dankzij 4 paar gordijnen redelijk kater-proof is. Ik voelde me stukke beter en besloot nu toch echt de gordijnen open te doen.
Toen ik naar buiten keek zag ik inderdaad de zon schijnen, maar ik kon nergens de moed vinden om er van te gaan genieten. Daar is niks deprimerends aan, je moet gewoon niet altijd vrolijk willen zijn. Soms heb je dit soort dagen nodig, om je dan de volgende dag te realiseren dat het eigenlijk allemaal wel mee valt. Mijn motto vandaag; Gelukkig ben ik gelukkig al geweest, en voor gelukkig zijn moet je vooral geen moeite gaan doen. Morgen is er weer een dag, en misschien schrijf ik dan eindelijk dat mooie optimistische stuk waar sommigen van jullie zo duidelijk op wachten. Maar tot die tijd blijf ik veilig binnen, net zoals die belgische massa moordenaar.


[b] Kinder(pr)achtig[/b]

Kinderen. Symbool van jeugd en onbezonnenheid. Terwijl de volwassen zich zorgen maken over broeikaseffect en kredietcrisis, spelen de kinderen buiten in de zon. En als de ouders aan de rand van de zandbak zitten te zeuren, verlicht de aanblik van hun gelukkige dreumes even de zorgen. Schepje-zand-kasteel.
Het leven kan zo simpel zijn.

Kinderen maken de wereld mooier, zolang ze lachen. Maar als de kleine even niet tevreden is verandert zo’n roze wolk in een donderstorm. Dan is die schattige peuter ineens een krijsend speenvarken, alleen maar omdat ze geen tweede ijsje mag.
Ouders schamen zich over het algemeen kapot voor de geluidsoverlast, en daar hebben ze alle reden toe; niets zo irritant als een zeurende huilebalk die je humeur verpest op een zonnig zondagmiddag in het Vondelpark. Bij gebrek aan een uitknop koopt een verlate tienermoeder dan nog maar een prinsessen ijsje voor haar eigen prinsesje.
De eerste willie wortel die kinderen met een uitknop uitvind, overhandig ik persoonlijk de Nobel prijs voor de gemoedsrust.

Niet alleen in de openbare ruimte kunnen kinderen veel irritatie opwekken, ook op TV vormen ze voor mij vaak een grote bron van ergenis. Het idee dat kinderen leuk en schattig zijn wordt in medialand vaak uitgebuit om de meest kansloze programma’s te maken. Een goed voorbeeld hiervan is praatjesmakers; Zet een paar kinderen in een studio, maak ze wijs dat ze heel interessant en grappig zijn en laat ze praten over zaken waar ze veel te jong voor zijn. Gegarandeerde succes formule met een schattigheids factor van ver over de honderd. Niet dat het echt boeiende TV is, maar daar draait het niet om, het draait allemaal om de kinderen. De vraag blijft of die kinderen het zelf eigenlijk wel leuk vinden, of dat het eigenlijk vooral om de trots van hun ouders gaat.

Ook in reclames zijn onze jonge medemensen populair. Of men nou luiers of auto’s probeert aan te prijzen, zet er een kind bij en je verkoopcijfers reizen de pan uit.
Het wachten is op de eerste drankreclame met kinderen, want breezer smaakt tenslotte net als limonade.

Ik vraag me af waarom men kinderen niet gewoon als kinderen kan behandelen. Steeds vaker worden ze meegesleurd in het overbezorgde bestaan van volwassenen, waarin ze van alles mogen, maar ook heel veel moeten. Ouders proberen het kind in hunzelf niet te verliezen, maar zoeken ondertussen eindeloos naar de volwassene in hun kind. Ik stel voor dat we de in Gucci en Chanel gehulde peuters weer lekker in de zandbak zetten, en laten genieten van de tijd dat het leven nog simpel lijkt.

http://3.bp.blogspot.com/__FEtSBWsGwk/SmuDHkVL4nI/AAAAAAAAABo/dZOEPACWIyk/s400/kinderprachtig.JPG


[b]On(der)wijs [/b]

Het beeld dat de meeste media schetsen van het Nederlandse onderwijs is niet erg positief. Leraren zijn nauwelijks meer te vinden en de kenniseconomie zit in een diepere crisis dan de wereldbanken. Op scholen wordt meer geschoten dan geleerd, als er uberhaupt nog leerlingen over zijn want het aantal drop outs neemt nogsteeds toe.

Het gemiddelde klaslokaal is gevuld met 30 ongeintereseerde pubers, die het liefst opscheppen over hoe weinig ze uitvoeren. Als je de regering moet geloven is het hoogst bereikbare doel voor de gemiddelde scholier overgaan me zo laag mogelijke cijfers. De zesjescultuur viert hoogtij en de student van tegenwoordig drinkt te veel bier.

En eigenlijk hebben ze ook gewoon gelijk, leerlingen zijn veelal niet gemotiveerd, en dat is een slechte zaak. De intresse zou ernstig toenemen als je spuiten, slikken en comazuipen tot hoofdvakken zou verheffen. Dat zou wel degelijk een paar voordelen hebben, zeker als je bedenkt dat de accijnzen volgend jaar weer opgevoerd worden. Vrijheid, blijheid en meer geroofd belastinggeld voor de overheid.

Maar met comazuipen valt geen toekomst op te bouwen, dus moeten we darwinistisch te werk gaan. Niet het systeem aanpassen aan de leerlingen, gewoon ouderwets de leerlingen zich laten aanpassen aan het systeem. En wie dat niet lukt, die dropt dan maar out, hebben we daar ook geen last meer van.

Maar wat ga je in Nederland doen als je geen diploma hebt? Uitkeringen trekken. Dus nadat we eerst geinvesteerd hebben in vele tevergeefse pogingen om je een diploma te laten, ga je werkloos en kansloos op de bank zitten op kosten van de staat.
Dat zou niet moeten kunnen! Maar helaas, in Nederland kan het. En zo ontwikkeld hardwerkend Nederland langzaam maar zeker een steeds groter wordende haat aan de verzorgingsstaat.


De stad amsterdam

De stad amsterdam, iedereen kent de romantische grachtjes en prachtige miljoenen panden waar witwassend Nederland zijn dagen slijt. Het Concertgebouw, het Paleis op de Dam en het Rijksmuseum stralen iets uit waar Nederland zo hard naar op zoek is: Trots. De arrogantie spat er van af, en daarvoor hoef je eigenlijk niet verder te kijken dan de gouden letters die Abraham op zijn kollosale grachtenpand heeft laten plakken; ‘Moszkowicz’. De gemiddelde toerist zal denken dat de Russische maffia een Amsterdamse vesteging heeft, maar wij weten beter: Nederlands meest media geile strafpleiter wil gewoon graag laten zien dat ook hij zich zo’n pakhuisje aan de gracht kan veroorloven.

Zien en gezien worden, daar draait het allemaal om. Nu de zon weer gaat schijnen worden alle vespa’s, cabrio’s en sloepen van stal gehaald, zodat men zich stijlvol en vooral goed zichtbaar door de stad kan verplaatsen.

Toen ik me gister weer eens over de bovengenoemde zaken verbaasde, besloot ik de grachtengordel achter me te laten. Ik sloeg af op de herengracht, sprintte zo snel mogelijk de uber commercie in de Kalverstraat voorbij, ademde die vertrouwde wietlucht in op de Nieuwe Dijk, en toen was ik er bijna: Amsterdam zoals Amsterdam bedoeld is.

Bij toeristen bekend als Red Light District, en heel Nederland herkent het als de plek waar de Cock menig moord oploste. Maar voor mij is het gewoon Amsterdam. De oneindige café’s, bochtige straatjes, en de wallen. Het is er plat en ordinair, maar vooral eigenzinnig en uniek.

Ik heb een tip voor iedereen; Ga met je neus naar het Centraal Station staan, laat de kalverstraat links liggen en ga opweg naar het Amsterdam waar al zo veel moois over geschreven is.

Acda en de Munnik - De stad Amsterdam
[i]
Waar de zeelieden lallen
Tot hun nachtmerries schallen
Over oud-Amsterdam

In de stad Amsterdam
Waar de zeelui gaan zuipen
En maar zuipen en zuipen
En dan nog maar een keer zuipen

Zuipen op het geluk
Van een hoer van de Wallen

En met een air van gewicht
Voeren zij dan met spijt
Weer hun Mokumse meid
Weer terug naar het licht[/i]


Domheid valt niet te bestrijden, wel te benijden

Als je slim bent kun je ver komen in het leven. Je gaat dan na je vwo examen naar de universiteit, en na een jaar of zes studeer je glansrijk af en zul je het grote geld binnen gaan halen.

Als advocaat, hartchirurg of tandarts zit je altijd goed in de slappe was. Intelligentie was tot voor kort dan ook de belangrijkste graadmeter voor succes, want hoe veel ambitie of ijver je ook in je hebt, zonder een bovengemiddeld IQ kon je nooit de top bereiken.

Maar nu is er goed nieuws voor iedereen die niet gezegend is met een belachelijk hoog intelligentie quotiënt. Domheid, naieviteit en onwetendheid zijn namelijk de nieuwe wegen naar succes.

Hebben mensen jaren lang gepocht met hun onuitputtende algemene ontwikkeling, de laatste tijd trek je veel meer aandacht met het gebrek eraan.
Was ‘dom blondje’ eerst een ernstige beledeging, tegenwoordig is het big business.

De feministes van de jaren 20 zullen zich nu wel omdraaien in hun graf, want het idee dat vrouwen zich zo goed mogelijk moeten ontwikkelen lijkt nu al weer te verdwijnen.
In programma’s als Beauty and the Geek krijgen naieve en onderontwikkelde meiden alle aandacht. Ze mogen dan wel niet weten waar Afrika ligt, als je het programma mag geloven is hun leven geweldig. Ze hebben veel vrienden, een makkelijk baantje waar ze vrij weinig uit hoeven te voeren, en elke dag is een feestje.
Dit in tegenstelling tot de nerds, die dan wel gestudeerd hebben en de eerste 200 cijfers van pi kunnen opdreunen, maar verder een vreselijk leven lijken te lijden. Deze hard lerende jonge mannen hebben nog nooit een vriendin gehad en worden zeer kansloos afgeschildert, zo wil toch niemand eindigen?!

Hoe dommer de opmerkingen, hoe meer aandacht mensen lijken te krijgen. RTL5 maakt hier dankbaar gebruik van in het programma Lekker Slim. Kort gezegt: een hele show die draait om de domheid van jonge vrouwen. De vraag is of de deelneemsters echt zo dom zijn of dat ze het faken. Hoe dan ook: Ze doen in ieder geval geen enkele moeite om intelligent over te komen, en waarom zouden ze ook? Ze verdienen geld omdat ze niet weten dat de VS hetzelfde is als Noord Amerika, en ik vind het een vreemd idee dat dat kan in Nederland.

Dus als je niet genoeg aandacht krijgt, of graag met je hoofd op tv wil: Fake it till you make it. Stel zo veel mogelijk domme vragen, en binnenkort zal ook jij je kans krijgen. Wil je liever iets bereiken op de ouderwetse manier? Doe dan gewoon braaf je best op school en lees af en toe de krant, zodat jij wél weet wie Obama is.

http://3.bp.blogspot.com/__FEtSBWsGwk/SmuKwwtaKfI/AAAAAAAAABw/jpQVzgkfn5g/s400/domheid.JPG


Zo, jij bent wel goed in generaliseren zeg.

(Maar; best goed geschreven.)

NIEUWSTE COLUMNS
de bovenste post was vol, dus hier gaat het verder

[b]


Mijn scheet stinkt niet[/b] vrijdag 23 april 2010

Mensen hebben van oorsprong een voorliefde voor zichzelf en alles wat van hen is.
Een voorbeeld daarvan zijn die half roze, kale, krijsende, tandeloze wezentjes: Baby’s.
Over het algemeen zijn baby’s al niet het toonbeeld van schoonheid, maar sommigen zijn echt uitzonderlijk lelijk. En toch vinden ouders hun eigen kind altijd prachtig, omdat het hun eigen vlees en bloed is.

Nu is het natuurlijk logisch dat ouders van hun kind houden. En liefde maakt nu eenmaal blind. Eventuele schoonheidsfouten bij baby’s zijn misschien ook nog niet zo’n ramp; Je gaat er stiekem toch van uit dat het nog bijtrekt als ze opgroeien.

Maar de liefde voor jezelf en alles wat daarbij hoort gaat nog veel verder. Want de liefde van de mens gaat niet alleen door de maag; ook door de neus. Je eigen scheten ruiken namelijk altijd net even lekkerder dan die stinkende gassen die anderen eruit persen.
Er zijn weinig mensen die hier openlijk voor uit durven te komen, want het blijft een beetje vies en narcistisch. Maar heb jij wel de ballen om uit te komen voor de voorliefde voor je eigen uitlaatgas? Dan kun je altijd nog het 37ste lid worden van de ‘je eigen scheten ruiken lekker hyves’. Jazeker, die bestaat.

Ook in de media zie je dat men steeds meer op zichzelf begint te geilen. Negatieve publiciteit is ook publiciteit. En sommige semi BN’ers blijven maar hun best doen om in de media te komen; ze vinden zichzelf zo leuk, interessant of lekker dat ze dat telkens weer met heel Nederland proberen te delen. Een voorbeeld van zo’n talentloze zelf lievende C ster? Dries Roelvink. De geblondeerde zanger heeft zijn eigen film die, hoe onverwacht, gelukkig totaal geflopt is.

Een geblondeerde veertiger in een gele speedo, die denkt dat hij leuk genoeg is om een kaskraker rondom zijn eigen persoon te maken. Een goed voorbeeld van hoe een overdreven positief zelfbeeld pijnlijk uit kan pakken. Maar ‘s nachts ligt hij in zijn bed, ruikend aan z’n eigen scheet, denkend aan z’n prachtige baby en z’n goddelijke lichaam. En daar wordt hij zelf waarschijnlijk heel gelukkig van…

En misschien is het maar goed dat we zo veel van onszelf en al het onze houden, dan kunnen we ten minste lekker zeiken op al het andere. Zolang jij maar van jezelf houd, houdt er ten minste iemand van je.



Goed geregeld?
16-04-2010

Het verdrag voor de rechten van de mens, de rechten van het kind en de Nederlandse grondwet. Zeer belangrijke documenten die de burgers horen te beschermen tegen zichzelf en de overheid. Zaken als gelijke behandeling en vrijheid van godsdienst zijn in ons land dan ook zeer goed vastgelegd, en dat is een groot goed.
Maar de D66 vind dat er nog veel meer dingen zijn waar een mens recht op heeft, bijvoorbeeld internet. De eerder genoemde partij kwam namelijk met het voorstel om in de grondwet vast te leggen dat elk individu recht heeft op de beschikking tot internet.

Internet is natuurlijk een prachtig middel, laten we vooral met z’n allen lekker communicatief bezig blijven, maar om dat nou op te nemen in de grondwet? Ik heb nog een paar zaken die ik dan graag iets beter geregeld zou willen hebben:

  • Het recht op koffie
  • Het recht op een brievenbus
  • Het recht op een mobiele telefoon

Allemaal luxes die bijna vanzelfsprekend zijn, en daarom juist zwaar overbodig om vast te leggen in de grondwet. Maar in bureaucratisch Nederland is niets te gek, dus schrijven we er gewoon nog een paar regeltjes bij in het wetboek.

Zo is het in Nederland bijvoorbeeld verboden om bedrijfsmatig of openbaar kansspelen te organiseren. Ik wacht nu dus in spanning af tot de eerste bejaardenbingo met grof geweld de kop in gedrukt wordt.

Ook is het verboden om een inbreker op je toilet op te sluiten, omdat daarbij zijn vrijheid beperkt wordt. Dus wanneer de politie dan eindelijk op komt dagen om die inbreker aan te houden, krijg jij een boete omdat je de arme man van zijn vrijheid hebt beroofd. Het moet niet gekker worden.

In Japan woont in ieder geval een jongeman die het zeker met D66 eens zou zijn. Hij heeft namelijk zijn vader en nichtje vermoord, omdat zijn vader het internet had opgezegd. Door zijn internetverslaving was de jongen kompleet doorgedraaid, en de verschrikkelijke gevolgen hiervan zijn pijnlijk duidelijk geworden. Maar aangezien de tweedekamer het wetsvoorstel van de D’66 inmiddels heeft aangenomen, zou in Nederland niet de jongen, maar zijn vader strafbaar zijn.

Ik wordt een beetje moe van al die onzinnige regelgeving, en dan vooral van de ambtenaren die denken dat je deze regels ook moet handhaven. Laten we alle onzinnige regels is schrappen, en vooral stoppen met het maken van nieuwe onzinnige wetten. Want alle vrijheden die beschreven staan in de grondwet vallen bijna in het niet bij alle wetten en regels die nageleefd moeten worden.

De wetten beschermen de burgers niet meer, maar de burger moet beschermd worden tegen de bureaucratische regelzucht van de staat.

http://3.bp.blogspot.com/__FEtSBWsGwk/S8wn_zSxaKI/AAAAAAAAAFo/KVSCbFOjVNI/s400/recht.png


Dat was precies wat ik dacht. (Ja, voor zover ik dat kan als drop-out!!!) :headbang2

generaliseren is geen misdaad, en zulke columns zijn een manier om mensen
kritisch te laten kijken naar de werkelijkheid. Ik claim dan ook zeker niet dat wat ik schrijf waar is;

I shouldn’t wish people dogmatically to believe any philosophy, not even mine.

Het is inderdaad geen misdaad, maar het is storend bij het lezen vind ik persoonlijk. Jammer, want voor de rest schrijf je geweldig.

Tsja, ik generaliseer om dingen die mij opvallen duidelijk te maken, en dan schets ik sommige dingen het liefst zo zwart-wit mogelijk om m’n punt te benadrukken. Ik snap dat mensen het storend kunnen vinden, maar men gaat er wel door nadenken.

bedankt trouwens voor het lezen en het geven van je mening!

nog meer meningen?

Je kan goed schrijven en je mening op een eigenaardige maar grappige manier naar voren laten komen.
Ik vind ze mooi, vooral de eerste en tweede zet me wel aan het denken.

thnx! dat is ook precies de bedoeling =)

nieuwe column geplaatst:
Domheid valt niet te bestrijden, wel te benijden

Ik vind dat je echt geweldig schrijft. :bowing_man:

danku

Ik vind dat je heel duidelijk je eigen mening naar voren laat komen, daar heb ik echt respect voor! :slightly_smiling_face:
Schrijf zeker verder, want je bent goed!

Ik vind dat je goed schrijft, je maakt mooie vergelijkingen.
Maar, je bent erg negatief. Ik zou wel eens een positief stuk van je willen lezen.
Of ergens een positieve tegenstelling in gooien.

thnx voor je comment!

dankje, dat ga ik ook zeker doen!

Je schrijfstijl is zeker goed, maar het is jammer dat je alleen maar negatieve stukken schrijft. Bot zijn mag, maar breng het dan op zo’n manier naar voren dat mensen waarderen wat je schrijft. Als je alleen maar negatief bent over bepaalde dingen, zullen lezers snel afhaken. Maar ik denk dat je dat zelf ook wel weet.

I like it, ik wil meer :smirk:

nieuwe column:
Gelukkig heel gelukkig geweest