Nooit gedacht dat ik zo verliefd zou worden.

In het begin dacht ik dat ik mijn gevoelens wel kon onderdrukken en dat het maar een gewone crush was. Maar ik leerde zijn persoonlijkheid steeds meer kennen en hoewel ik het niet wou, werd ik steeds verliefder op hem, nog steeds.
Zo ben ik ker tot op de dag van vandaag niet in geslaagd hem uit mijn hoofd te zetten. Vooral de laatste 12 maanden.
Hij is eigenlijk voor mij de perfecte prince charming, daar ga ik niet heel diep op in. Het probleem is

1- Hij weet zeg maar wel wie ik ben, zit bij hem in de klas. Maar ik heb nooit iets van mijn gevoelens laten merken, ga eigenlijk SUPERCASUAL. af en toe van die random praatjes houden '‘Hey, alles goed blabla’.en daar blijft het bij.

2- De reden dat ik eigenlijk niet meer doe is mijn ouders. Ik weet 100% dat zij in geen 100 jaar mijn relatie met hem zullen accepteren ( hijs nederlands, ik niet).
Vandaar dat ik ook niks kan/wil doen.

Maar elke keer dat ik hem zie, een beetje spreek, met andere mensen zie, alles van hem blijft me bij. Ik heb de afgelopen paar maanden letterlijk zo door gebracht dat ik vanaf het moment dat ik wakker werd, tot ik ging slapen CONSTANT aan hem moest denken. Alle momenten van de dag zeg maar, en het doet pijn soms zelfs als ik dan weer realiseer dat het nooit iets (in vorm van simpele relatie) kan worden(door mijn ouders die nooit zullen meewerken).

Ik ben 18+ en heb nooit eerder een vriendje gehad omdat ik simpelweg niet eerder iemand ben tegengekomen die ik mijn tijd en energie waard vond; tot ik deze heb leren kenne. Terwijl ik wel altijd aand8 heb gehad van jongens.

Ik ben gewoon bang dat ik eigenlijk nooit weer iemand als hem zal ontmoeten, mocht ik hem nooit meer zien na deze laatste schooljaar.

Ohjaa, het enige wat ik wel heb durven te doen, hem een anonieme roos gestuurd met valentijn…

Ik vraag bij deze jullie oprechte mening over mijn situatie en wat jullie misschien zouden doen. Mochten jullie het hem toch willen vertellen, hoe dan?

Je moet doen wat JIJ wil, en niet wat je ouders willen. (:

Wat little_lover zegt. Het zou hartstikke zonde zijn als je het niet probeert. Ik zou wat meer proberen te flirten met hem en wat laten weten dat je hem ziet zitten. Zo kom je er achter of het gevoel wederzijds is. Als dat zo is kun je vanuit daar misschien je ouders overtuigen? Jij bent supergelukkig met die jongen en het lijkt me dat dat iets is wat ouders het liefste willen. Dat hun dochter gelukkig is.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt! Succes!

DELIGHTOS spreekt. :slightly_smiling_face:

das tog makkeljiker gezegd dan gedaan, tog bedankt…
maar verder echt niemand anders met tips/opinies?

Als je 18+ bent, vind ik niet dat je dit moet laten beïnvloeden door jouw ouders. Denk je dat dit echt een issue is, zal dat met jongens in de toekomst ook zo zijn, dan zou ik denk ik heel gauw uit huis gaan en op jouw leeftijd is dat toch best een optie. Als ik jou was, zou ik toch proberen meer contact te krijgen met hem. Het is zonde als je zo verliefd bent dit allemaal weg te gaan stoppen.

Ik zal eerst een beetje onderzoeken of er echt iets kan ontstaan tussen jou en die jongen, voordat je je druk gaat maken over het probleem van je ouders. Dus probeer wat te flirten idd… En kijk of ie ook geïnteresseerd is in jou…

okay LUISTER NU HEEL GOED NAAR ME !
dit is MISS HARD ma t is wel de WAARHEID !

je moet doen wat JIJ ZELF WILT EN JE BENT OOK NOG IS 18+
je ouders hebben niks te moeten, ma hebben wel n mening,
PRAAT MET ZE !
en t is hun intuïtie als ze denken dat t niet goed is,
heb VERTROUWEN,
praat ook met die jongen, en eerst FLIRTEN, want miss is ie NIKS VOOR JOU, dus laat hem ook is wat zien, zo niet? dan hedde ge vette pech, dan is ie jou niet waard, zo is t LEVEN zo zit n nou eenmaal, dan zet je je er gwn over heen en vind je n veel beter iemand, maar wat ik wil zeggen is, je bent volwassen en hoe jij je laat beïnvloeden door je ouders is alsof je nog n kind bent van 13

niet gemeen bedoeld, ma met n zachte aanpak werkt t niet echt om tot mensen door te dringen ;$

geloof me meis, je krijgt zkkr spijt… als je dit NIET doet… ;$

Okay meisjes, echt bedankt voor jullie reacties, maar …het komt er eigenlijk op neer dat ik het moet zeggen, aan HEM, vind ik zelf… Ik merk ook aan mezelf dat ik de afgelopen tijd met niets anders in mijn hoofd bezig ben dan hem. Dit is niet altijd handig met mijn drukke schoolleven, het moet er gewoon uit. Ik denk dat ik dan een groter last van mijn schouders zal hebben.
Hij zal er vast van schrikken (misschien ook niet, het is echt zo´n chille gast) maar ik moet het echt kwijt…en nee, ik zal niet heel dramatisch doen, ik hou het zo luchtig mogelijk.

Wat vinden jullie ervan, het is namelijk een hele lange tijd aan de gang.

…Mensen, komop plzzz!