no comments.'x

Slaperig stap ik uit mijn bed. Ik vraag me af wat deze dag met zich mee zal brengen. Ik heb er geen goed gevoel over en er ook totaal geen zin in, weer een dag vol met pijn, tranen, overdreven gelach en zondes. Wie zal ik vandaag kwetsen? Wat ga ik vandaag kapot maken? Kan ik überhaubt wel eens iets goed doen? Als ik op de fiets stap ben in bang, bang dat ze moeilijk gaan doen over het feit dat ik altijd te laat kom. Ik vervloek mezelf omdat ik nooit eens op tijd kom, kan ik ooit eens op tijd komen? Ooit eens goed bezig zijn? Waarschijnlijk niet, ik ben maar een stomme trut. Maar gelukkig beginnen ze er niet over. Wanneer ik op school kom doe ik vrolijk en voel ik me soms ook zo, maar ik weet dat ik mijn gevoelens niet langer binnen in me gepropt kan houden. Gisteravond ben ik in bed in huilen uitgebarst en met de conclusie gekomen dat ik al mijn gevoelens altijd maar oppropte. Zal ik vandaag vertellen hoe ik me voel? Zal ik vandaag eens een goed gesprek beginnen en vertellen wat ik allemaal mee gemaakt heb? Ik beveel mezelf om vandaag mezelf niet te gedragen als een debiel kind die zich van de domme houd. Maar het lukt niet, ik blijf lachen. Dan vergeet ik tenminste mijn pijn. Als ik eindelijk een kans krijg om een goed gesprek te houden komt de irritantste jongen uit de klas binnen. Hij gaat vrolijk naast ons zitten en geïrriteerd zucht ik. Zij wou met mij praten en ik met haar, maar als hij er bij zit kan ik het niet. Zij ook niet. In de grote pauze gaat het gesprek over mensen met ziektes en andere dingen. Ik sloeg mijn ogen neer en kreeg tranen in mijn ogen. Ze wisten dat mijn vader ziek was, maar moet ik het er nu over gaan hebben? Ik had daar geen zin in, met al die mensen hier om mij heen kon ik er niet over praten. Eenmaal thuis stort ik in elkaar. Alweer met tranen in mijn ogen zit ik in mijn kamer. Ik moet met iemand praten. Zo kan het niet langer. Ik knipper een paar keer met mijn ogen en loop naar de woonkamer. Niemand thuis hoeft te merken dat ik niet goed in mijn vel zit. Als ik op msn zit en een goed gesprek met vriendinnen heb kan ik het niet meer inhouden, tranen stromen over mijn wangen. Snel droog ik mijn gezicht af want we gaan zo eten. Even vraag ik mij af of ik aan mama zou vragen hoe zij dit allemaal vol houd. Een zieke man die je constant moet verzorgen, bijna fulltime werken, huishouden en de kinderen opvoeden, komt ze nog wel eens aan haar zelf toe? Ik begin steeds meer respect voor haar te krijgen. Maar ik vraag het niet, daar heb ik de lef niet voor. Waar ik wel de lef voor heb is mensen achter hun rug om uitlachen, pijn doen en kwetsen, die gedachte schoot door mijn hoofd, ik hoop dat het niet waar is, maar zo voel ik me wel. ’s Avonds op msn heb ik weer goede gesprekken. Ik hoop dat ik ooit alles een keer kwijt kan en niet meer hoef te doen alsof er niets aan de hand is, maar gewoon echt vrolijk zijn.

We hebben een nieuwe girlscene spammer O_o

Verdorrie.

Hoi proximity :'D.

Hoi Teardrops. (’:

Lol, wat is dit?

Ghehe, how are you?

Ik verveel me echt.

geen idee, wij proberen het nog beetje gezellig te maken.

Slotje want dit gaat ook niet werken.