Niña

Ik ga dit verhaal schrijven omdat ik erg van verhalen schrijven houd, willen jullie tips geven? Nieuwe stukken zijn schuingedrukt.

Ik duw mijn lange zwarte haren naar achter en kijk in de spiegel, ik zie dat één van mijn oorbellen vast zit in mijn haar en probeer hem los te pulken. ‘Nina! Naar benenden!’ roept mijn vader van onderaan de trap, ik heet eigenlijk Macarena maar mijn mijn spaanse vader noemt me Nina, het spaanse woord voor meisje. ‘Wat is er Pappa’ vraag ik als ik samen met hem in de keuken ben, hij kijkt ernstig ‘Macarena we moeten praten, ga zitten’ mompelt hij. ‘Wat is er dan aan de hand?’ vraag ik nogmaal als ik zit, ‘Je kent mijn nicht toch?’ vraagt hij. ‘Ja, ik heb van haar gehoord.’ antwoord ik als hij me aankijkt, ‘Je moeder en ik denken dat het goed is als je een tijdje bij haar in Spanje gaat wonen.’ hij zegt het zonder omwegen to the point. ‘Waarom dan?!’ roep ik geschrokken uit hopend dat hij een grap maakt, ‘Omdat we denken dat het goed is dat je naar de middelbare school gaat in het land waar wij zijn opgegroeid.’ antwoord hij vaag. ‘Maar waarom dan? Mijn middelbare school duurt nog vier jaar!’ zeg ik, waarom moet ik mijn middelbare school in Spanje doen? Dan komen ze daar ook wel erg laat mee, het is al halverwegen mijn 2de jaar. ‘Omdat we dat willen!’ antwoord mijn vader een beetje boos, ‘Je gaat er volgende maand heen, punt uit.’ hij klinkt veel te veel alsof zijn besluit vast staat. ‘En wil Mamma dat ook dan?’ vraag ik, want ik weet dat mijn vader veel strenger is dan mijn moeder. ‘Ja je moeder wil het ook, anders zou ik het niet zeggen!’ ik denk dat mijn vader mijn moeder heeft omgepraat want zei zou nooit willen dat ik alleen ergens anders ging wonen. ‘Dus zorg dat je al je spullen hebt in gepakt voor volgende maand’ zegt hij, al lijkt het me erg toevallig dat het precies over een maand is. Waarom is mijn vader zo’n idioot?

door !!

whihi ik heet Nina!
mooi hoor :grinning:

Let op spelfouten en grammatica, sommige zinnen lopen niet goed.:slightly_smiling_face:
Wel leuk geschreven hoor!

Ja ik weet het, dan ben ik zo gedreven dat ik te snel typ :grinning:


Bijna precies een Maand later:

[i]
Mijn tas op wieltjes rolt achter me aan, mijn moeder loopt naast me en maar mijn vader is thuisgebleven. ‘Maca, je moet niet denken dat ik je weg wil hebben lieverd.’ merkt mijn moeder op omdat ik al bijna de hele dag niks tegen haar gezegd heb. ‘Nee jij wil me niet weg hebben nee, maar die zak van een vader van mij wel.’ sis ik boos, ik zie de tranen in mijn moeders ogen springen en ze zegt: ‘Waarom denk je altijd zulke slechte dingen over mensen?’ ik antwoord niet want ik vond het een domme vraag. Mijn moeder helpt me met alles tot ik bij de douane ben geweest, huilend knuffelt ze me en zegt dat ze me nooit zal vergeten al kom ik al over een halfjaar weer thuis vakantie houden. Ik zwaai naar mijn moeder en draai me snel om, hoewel ik het niet wil druppelt er een traan over mijn wang heen. ‘Kom op Macarena, sterk zijn. Zij wouden jou weg, dus ga nu niet om ze huilen.’ zeg ik tegen mezelf.

Ik zucht als ik eindelijk op mijn goede plek in het vliegtuig zit. Het was nog een heel gedoe, en toen ik eindelijk in het vliegtuig was zat er een of andere kerel met lang zwart haar op mijn plek die voor geen goud weg ging omdat de plek bij het raam was. Nu zit ik op een andere plek tussen twee grote gezette mannen in, met moeite doe ik mijn gordel om als de steward heeft gezegd dat we gaan opstijgen. Ik prop mijn mp3 oortjes in mijn oren en begin te luisteren. Ik denk even aan mijn vriendinnen, ‘Ga je echt weg? Dat is toch idioot!’ had haar beste vriendin Merel uit geroepen toen ze het vertelde. Van haar ouders had ze een afscheidsfeestje mogen houden, alleen van haar vader mochten alleen meisjes komen dus de leukste jongens had ze na school al afscheid gewenst. Ze keek naar haar vinger waar een ring aan zat die ze van Merel had gekregen. Merel had precies dezelfde, ‘Een hippe vriendschapsring’ had ze de ring genoemd.
[/i]

hoe kan iets nou ‘bijna&precies’ zijn xD
let idd op de manier waarop je schrijft (zoals al eerder gezegt)
schrijf maar verder, we’ll see


‘Macarena! Hier ben ik!’ ik kijk om me heen en zie een vrouw van een jaar of 55 wild zwaaien, ik herken haar duidelijk van de fotos. Ik loop gauw op haar af, ‘Hallo mevrouw’ zeg ik en wil haar een hand geven. ‘Mevrouw? Familie spreek je toch niet aan met mevrouw?’ roept ze verbaast uit terwijl ze me knuffelt, ‘Oké, hoe moet ik U dan noemen?’ vraag ik verlegen. ‘Mij mag je tante noemen, en zeg gerust Je hoor!’ lacht ze en ze pakt me bij de hand, zo lopen we samen naar de uitgang. ‘We nemen een taxi, want je Oom is naar zijn werk met de auto’ hieruit begrijp ik dat ik haar man oom kan noemen. ‘Tante, waar moet ik eigenlijk naar school?’ vraag ik voorzichtig, ‘O, een middelbare school hier in de buurt, je kunt elke dag met de bus. Maar we hebben hier op dit moment net twee weken vakantie gekregen dus dat zit welgoed.’ antwoord ze in zo rap spaans dat ik mijn best doe om het te volgen. ‘Tante…’ ik aarzel even of ik haar Je of U ga noemen, ‘Zou je niet zo snel willen praten? Mijn spaans is niet heel erg goed.’ Ze kijkt me aan en zegt, ‘Ja natuurlijk, maar op school ga jij perfect spaans leren spreken en schrijven.’ antwoord ze, maar ik betwijfel het schrijven want daarmee heb ik thuis nog nooit geoefent.

[i]Ik vind niet dat je die maand had moeten weglaten. Het is nogal snel gegaan met eerst dat haar vader vertelt, en dat ze dan met d’r moeder op de luchthaven is. Alsof je wat mist. (Trouwens, het hele verhaal is wat snel, niet het eerste stuk alleen.)

Ohja, en over dat laatste, hoe kan je nu verhuizen als tiener/student, en niet weten waar je naar school gaat? 'k Bedoel maar, het komt weird over. Helemaal niet goed geregeld. Trouwens verhuizen in een maand van het ene land naar het andere? :anguished:?

Nouja 'k hoop dat je er toch wat aan hebt,
Liefs.[/i]

Ja ik ga idd snel maar daar zal ik bij deze dan mee stoppen.

grappig.