Nieuwe vriend en zijn twijfels

Ik ben sinds mid-oktober aan het daten met een jongen, F. (24)
Deze jongen heeft erg vervelende relaties achter de rug, waarbij hem alles werd verboden (stappen met vrienden, weekendjes weg) en hij werd enorm tegengehouden in zijn ambities. De laatste relatie ging ongeveer een half jaar tot een jaar geleden uit.

Sinds drie weken zijn we het officieel aan het ‘proberen’, als koppel. Hij is mee naar mijn ouders thuis geweest, wat hem goed beviel.
Toch geeft hij nu en dan aan dat hij het steeds moeilijk blijft vinden en niet goed weet of hij ‘er klaar voor is’, maar het zeker weten een kans wil geven.

Ik ben hier erg blij mee, ik vind hem erg leuk en het klikt erg goed. Ook weet ik van mezelf dat ik niet afhankelijk ben en hem in dat opzicht de vrijheid kan en wil geven die hij verdient en nodig heeft. Ik weet ook dat hij me erg leuk vindt. Hij benoemt dit wel eens, en smst me dagelijks.
Ik kan het alleen niet helpen; er blijft een stemmetje in mijn hoofd zeggen dat de kans bestaat dat hij uiteindelijk zegt dit niet te willen. Die kans bestaat natuurlijk altijd, maar in mijn ogen is deze nu groter. Ik vind het lastig om hier mee om te gaan en ik vroeg me af wat jullie hiervan vinden en/of misschien tips hebben… Ik word er onzeker van :frowning_face:

Hem de keuze geven van wel of niet.
Logisch dat je hier onzeker van wordt!
En ik vind het een beetje een slap excuus dat hij er nog niet klaar voor is.
Dat kan wel zo zijn, maar was hij echt helemaal gek op je dan dacht hij niet eens aan al die andere relaties die zo rot verliepen. Jij bent niet zoals hun.

Ik zal hem die keuze stellen dit hoef je niet te pikken …

Ik heb hem al eens de keuze gegeven: het samen proberen of stoppen met daten. Hij gaf aan dat hij het graag wilde proberen, het zeker een kans wilde geven en samen wilde kijken waar dit naartoe gaat.
Ik kan alleen zijn twijfels niet wegnemen, hij is bang dat deze relatie gaat vervallen in waar hij zo bang voor is. Ik denk dat dit iets is wat ik hem met daden moet laten zien, maar het blijft zo lastig!

Ik wil juist dat hij hier wel open over durft te praten tegen mij, dat doet hij nu ook. Hij probeert heel eerlijk te zijn tegen mij over z’n gevoelens en dat vind ik fijn. Maar de onzekerheid bij mezelf blijft gewoon…

TJa… dan is er weinig aan te doen denk ik.
Door hem voel je je onzeker en hij kan die onzekerheid niet wegnemen.
Het is voor hem natuurlijk wel erg makkelijk om een keuze te krijgen.
Je kan ook zelf de keuze nemen. En dan bedoel ik radicaal het contact verbreken en kijken wat hij voor actie onderneemt.
Of zo door blijven gaan en jezelf gek maken van onzekerheid. Want wanneer vind meneer zekerheid? Dat weet je dus niet, en je zal denk ik bang blijven dat hij weer gaat twijfelen .