Niets maakt me vrolijk

Oke, beetje een vage titel maar ik heb deze week echt heel erg last ergens van en het is echt heel typisch. Ik ben onzeker over alles en ik heb in de avond ontzettende huilbuien en ik ga bijvoorbeeld dit weekend iets leuks doen waar ik heel enthousiast over was maar ik ben over alles wat in het vooruitzicht staan opeens niet meer vrolijk. Ook kom ik 's ochtends heel moeilijk me bed uit, ik huil en heb weinig slaap. Het voelt als een lichte depressie maar ik wil niet te snel met dat woord gooien. Ik voel me echt ongelukkig en ik wil gewoon mijn oude leven weer terug maar ik kan mezelf niet meer op de ‘rails’ krijgen. Weet iemand wat dit is? Iedereen merkt het ook aan me; ik houd meer afstand, ik zie er eenzaam en verloren uit, ik verwaarloos mezelf en ik kan niks positiefs over mezelf zeggen.

Het voelt echt heel klote… Dus weet iemand wat dit is want hierdoor heb ik nergens motivatie voor en ik ben al een week niet naar school geweest…

Ik zit met hetzelfde probleem alleen onzeker ben ik niet en ik hou ook geen afstand van andere maar met de rest zit ik juist wel.

Hoe oud ben je? Ik denk dat iedereen dit wel eens heeft tijdens de pubertijd.

Ik denk dat het belangrijk is dat je eerst de oorzaak vindt hiervan, heb je veel last van stress, druk, net uit met je ex, laatste iemand overleden, ongesteld worden ?

Als je de oorzaak weet kun je er over praten en er aan werken.

Als je niet de oorzaak weet zou ik vooral lekker gaan sporten en chocola eten, daar zitten (bewezen) stoffen in die je vrolijk laten voelen.

Sterkte en succes

Ik herken het hoor. Maar die periode’s zijn altijd tijdelijk. Alleen lijken ze erg lang te duren omdat het zo vervelend is.
Beste tip die ik je kan geven is lekker dingen doen waar jij je goed bij voelt, en dingen eten waar je je beter van gaat voelen.
Het kan ook zijn dat je stoffen mist in je lichaam, waardoor je je zo gaat voelen. Supplementen zijn misschien een idee?

Ik weet de oorzaak precies maar het is echt een ontzettend lang verhaal, weet niet of mensen behoefte hebben om het te lezen? Het verhaal begon al 2 jaar geleden en ik weet wel dat ik hulp moet zoeken denk ik, willen jullie het horen?

^ als je denkt dat je hulp moet zoeken, gewoon doen! Hoe langer je wacht, hoe erger je je misschien kwelt (en hoe langer het duurt om ervan af te komen). Als het voor jou helpt moet je het zeker doen.

Ik wil het graag horen! Ik voel nu precies wat jij voelt.

Ik heb precies hetzelfde.

Oke hier komt het.

Het begon allemaal toen ik van de basisschool naar de eerste ging, ik was toen 12 jaar. Ik had overgewicht en was echt zichtbaar te dik, ik werd hier dus ook mee gepest, vooral met gym. Ik voelde me onzeker en ik kon alleen maar huilen. Ik had op dinsdag en vrijdag gym en dat waren ook de dagen dat ik 's ochtends huilend wakker werd met twee boze ouders naast m’n bed die niet begrepen wat er met me aan de hand was. Ik bleef toen ook altijd ‘ziek’ thuis op die dagen. Dat eerste jaar is echt heel zwaar geweest waardoor ik ook door bleef eten en dikker werd. In de zomervakantie van 2010 had ik mijn hoogtepunt bereikt, een BMI van 27, gewicht van 82 met een lengte van 1.73. Ik was overduidelijk te dik en je zag het aan alle kanten, vooral mijn gezicht. Maar die zomervakantie leek ik het allemaal niet zo door te hebben, op vakantie heb ik me toen ook nergens iets van aangetrokken en ben ik gewoon door blijven eten.

Na de zomervakantie begon school weer, mijn angst voor gym kwam terug en ik deed er alles aan om het te ontwijken. Toen was mijn moeder er klaar mee en vroeg me wat er aan de hand was (ze had al zo’n vermoeden natuurlijk), toen kwam alles eruit. We zijn toen begin oktober (2010) naar een diëtist gegaan en daar heb ik toen een jaar gezeten. Resultaat: 20 cm buikvet verlies, 7 kg eraf en een groeispurt van meer dan 10 cm. BMI: 24.

Maar toen ik weg ging bij de diëtiste, was het de decembermaand (2011) waarbij ik weer volledig in de fout ging. Ik kwam weer aan en mijn moeder maakte zich zorgen. Ze zei dat ik moest oppassen maar ik trok het me niet echt aan tot dat ik de nieuwjaarsgala foto’s van school zag (januari 2012), dit heeft een knop om laten zetten en ik ging er weer voor, mijn BMI was toen namelijk alweer 26. Het “trauma” voor gym is ook nooit opgehouden in die tijd, dat was gewoon verschrikkelijk.

Nadat ik die knop omzetten in begin januari ging ik weer afvallen met ups en downs, door mijn verleden was ik ontzettend onzeker en minder sociaal. Ik wilde niet meer op gezamelijke teamsporten en ik stond elke avond te ploeteren op de crosstrainer in m’n slaapkamer… Jep, dit maakte me ongelukkig.

Begin februari (2012) ging het steeds slechter. Ik begon me ongelukkiger te voelen dan ooit en begon met af en toe laxeren. Mijn socialiteit daarin tegen was wel beter geworden, ik ging uit met vriendinnen alleen dat was soms wel pijnlijk.

Eind februari was alles fucked up. Door alles wat ik had meegemaakt is mijn derde leerjaar (nu dus) helemaal naar de klote. Ik sta ontzettend onvoldoende. Ik zit op de HAVO maar op dit moment zou ik met dit rapport naar kader moeten, het láátste wat ik wil. Ik voel me ontzettend ongelukkig en dit heeft dat laxeren ook weer voort weten te zetten.

Vorige week was het ergst. Er werd een opmerking gemaakt door een nieuwe lerares in de klas, die niet van mijn verleden wist (verder weten alle docenten het wel), die opmerking kwam zo hard aan, dat ik sindsdien dagelijks ben gaan laxeren. Ik ging deze week 3 dagen lang niet naar school en ben met mijn moeder naar school gegaan (die wist hier ook van en vond het echt niet kunnen, die opmerking), toen heeft die docente haar excuses aangeboden maar hier had ik natuurlijk niet zo heel veel aan, ik vergeef haar wel, want zij wist het natuurlijk ook niet, maar toch ; ik voel me onzekerder dan ooit.

Ik voel me nu zielsongelukkig, ook al wil ik dat helemaal niet.
Het voelt alsof ik alle mentale drama en onzekerheid nog meesleep, want ik heb echt een grote verandering gemaakt sinds de eerste klas. Ik wil gewoon dit deel afsluiten maar ik kan het niet.

Dit is zo lang, respect als je het helemaal gelezen hebt.

ga dan afvallen ofso

What the fuck kom jij hier doen.

Wow heftig! Ik denk dat hoe moeilijk het toch is, je als je geen kader wilt doen, toch moet concentreren voor school. Ik ben zelf ook bezig met mijn gewicht, en zulke opmerkingen kunnen echt hard aankomen. Veel sterkte!

ga een leven zoeke ofso.
nee echt waar. niemand mag jou en je bent lullig tegen iedereen. beter kijk je naar jezelf!

Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen maar ik wil je in ieder geval vertellen dat ik heel erg respect voor je heb dat je zo veel bent afgevallen, en ik hoop dat alles goed komt en je je weer beter gaat voelen.
xx

@La_Bella, flikker op joh gek.

@TS, ik vind het echt heel, heel naar voor je! Ik kan me precies inbeelden in hoe jij je voelt, ik zit dan niet met mijn gewicht maar met andere dingen.
Ik denk eerlijk gezegd dat het niet eens je gewicht is, maar eerder geestelijk? Als ik de rest van je verhaal zo lees. Praat met je moeder en ga weer naar een dietiste. Je zegt zelf toen je dat deed dat het een stuk beter ging, waarschijnlijk gaat dat nu ook weer zo! En alsjeblieft, ga niet laxeren. Wat je doet is echt heel gevaarlijk en maakt je problemen alleen maar erger, het lost niets maar dan ook niets op. Probeer je te bedenken dat er andere oplossingen zijn voor je gewichtsprobleem en dat laxeren ab-so-luut niet de oplossing is! Ik weet niet wat die lerares heeft gezegd maar meid, ik durf te wedden dat zij gewoon diepongelukkig is en daarom andere mensen naar beneden haalt om zichzelf beter te laten voelen :slightly_smiling_face:

Ik denk dat als je merkt dat je gewichtsverlies op een gezonde en goede manier kan hebben dat je onzekerheid ook een stuk minder wordt. Bij jou zijn er ook nog andere zaken aan de hand, daarom zou ik je aanraden om misschien ook een sessie bij een psycholoog te doen. Dat is echt absoluut niet raar, heel veel jonge mensen doen dat tegenwoordig en het kan je supergoed helpen! Maar vooral, praaaat. Praat met je ouders, met je vriendinnen, dat lucht waarschijnlijk enorm op! :slightly_smiling_face:

Probeer je op school te concentreren en je cijfers op te halen, maar als dat echt niet lukt omdat je teveel bezig bent met je andere problemen moet je kunnen beseffen dat naar kader echt niet het ergste op de wereld is. Ik snap dat het heel vervelend is, maar je kan het altijd later nog ophalen of je HAVO-diploma halen als je je andere problemen hebt opgelost :slightly_smiling_face: En echt, ik durf te wedden dat je een hartstikke mooi meisje bent, van binnen en van buiten. Verpest jezelf aub niet door te laxeren. Heel veel sterkte!

Dankjewel! Ik ga zeker hulp zoeken. En ik moet misschien inderdaad maar weer naar de diëtist gaan… :slightly_smiling_face:

Wrikkelgat ik ben het helemaal met je eens!

Ik heb het gelezen! :wink:

Het is zeker een heftig verhaal! Wat La_Bella zegt; KAN NIET op die manier, maar is misschien wel een stapje in de goede richting, mits goed verwoord.

Des tijds ging het beter met je, je bent samen met een Diëtist afgevallen, op een goede manier, en - misschien redelijk vanzelfsprekend - dit maakte je gelukkiger.
Stap 1 naar wat gelukkiger zijn is dus misschien naar die diëtiste te gaan? Zij kan je helpen om in ieder geval lichamelijk weer lekker in je vel te zitten.

Tja, en dan ‘geestelijke’ gedeelte. Als jij lekkerder in je vel zit, ga je dat ook uitstralen. Je zegt al dat je leuke dingen doet met je vriendinnen soms. Misschien een hele stomme vraag; zijn zij slanker of in jouw ogen beter als jij? Dat herken ik namelijk. Wat mij hielp is net zo hard nadenken, tot ik HUN mankement had gevonden. Al was het maar een scheve wenkbrauw. Maar dan ga je inzien dat zij niet perfect zijn, en jij dat dus ook niet hoeft te zijn. Niemand is perfect.
Laat je lekker meenemen door je vriendinnen, als ze uit gaan, ga gewoon mee. Daar ontmoet je namelijk ook weer andere mensen!

Sporten je vriendinnen? Als ze iets doen als Tennis of Hardlopen, is het vrij makkelijk om mee te gaan, dan is de drempel om en vereniging in te stappen minder hoog; je kent mensen. En als het sporten als Tennis/hardlopen etc zijn is het ook nog wat meer individueel, dus niet meteen last van je ‘gymsyndroom’, als ik het zo mag noemen.

Nu zit je met school. Op school weten ze alles zeg je? Dan MOET het mogelijk zijn om - eventueel als uitzondering - te blijven zitten ipv terug gezet te worden. Misschien kun je via school ook met de Counselor praten? Die kan je ook helpen!
Probeer verder te analyseren op welke vakken het fout gaat, en wat je moet halen om het wel te halen. Dat valt soms namelijk mee! Je hoeft toch ook niet voor alles een 6 te staan? Voor je slechtste vak mag je wel een 5 staan denk ik :wink:?
En als weet waar het fout gaat, dan de docent vragen je te helpen met plannen. Eventueel op Huiswerkbegeleiding gaan, na school. Dan wordt je niet afgeleid door wat dan ook en kun je je makkelijker aan je planning houden!

Respect als je dit gelezen hebt haha!

En het belangrijkste van alles: Blijf positief denken, het komt allemaal wel goed, zoals je dit hebt geschreven kom je op de een of andere manier bij mij over als een superaardig persoon :slightly_smiling_face: (serieus waar, niet om te slijmen o.i.d, je komt gewoon aardig over)