niet tegen verandering kunnen.

Ik weet niet of ik de enige ben die dit zo voelt, of dat iedereen dat heeft maar toch wil ik even mijn verhaal kwijt.
Ik kan namelijk niet tegen veranderingen. Zelfs het verschil van 2010 naar 2011 vind ik al erg. Nu is het ook nog zo dat mijn opa gaat verhuizen ( het huis waar ik vroeger dus elk weekend was wordt verkocht, en ik zal daar dus nooit meer komen). Ik vind dat echt heel erg… maar ik snap niet eens waarom… En ik zit nu in het examenjaar dus ik ga volgend jaar naar een nieuwe school, maar dat wil ik echt niet! Ik vind de middelbare school heel leuk en ik wil hier gewoon nog een paar jaar blijven… ( maarja… zakken heeft ook geen zin, want dan zie ik mijn vrienden ook niet meer…) Ik vind het dan ook heel moeilijk om een vervolgopleiding te kiezen, maar nu heb ik eindelijk iets leuks gevonden, alleen dat is in Hoogeveen en al mijn vrienden gaan naar Groningen… Bij het idee dat ik ze niet meer elke dag zie moet ik al bijna huilen… 2jaar geleden ben ik ookal van school gewisseld en als ik aan die tijd terugdenk springen de tranen ook gewoon in mn ogen, gewoon omdat het zo leuk was… ik snap ook niet waarom mensen zo snel op willen groeien. Zo zijn er mensen uit mijn klas die elk weekend uitgaan en te veel drinken, maar ik zit liever thuis op de bank, gezellig bij mijn ouders, tv te kijken… ik denk; je kunt later nog vaak genoeg uitgaan, maar misschien zijn je ouders er over een tijdje niet meer…
Ik voel me hier best kut door en ik slaap ook heel slecht…
Iemand die dit ook heeft?
want ik denk hier gewoon de hele dag aan, en ik word er gek van:(

je kan hier misschien wel een cursus voor volgen ofzo, of misschien in therapie? Wat je zo vertelt vind ik namelijk niet heel erg normaal, tenminste, ik ken niemand die het heeft.

Toen ik de topic titel las dacht ik aan asperger, maar als ik het verhaal lees denk ik toch van niet. Geen idee, upje dus.

Dit dus. :slightly_smiling_face:

hmm grrrrrrrrrr ik heb een heeeel verhaal getypt is het verdomme weg omdat mijn muis zown @##%%#%~knop heeft waardoor hij terug ging naar de vorige pagina.

naja als je met me wilt pmen kan dat ik heb het ook en ik had dus een heeeel verhaal getypt en ik ben nu te gefustreerd om het opnieuw te typen hier.

Ik herken het wel een beetje, vorig jaar veranderde mijn hele leven, en elk klein dingetje dat dan extra veranderde, daar lag ik nachten van wakker.
maar nu gewend ben op mn nieuwe school, aan mn nieuwe situatie en alles voel ik me veel beter, dus misschien moet je afwachten en nu nog genieten van dat je je vriendinnen ziet. Op je volgende school zul je ook wennen, misss dat het dan beter gaat?

woow, ik herken mezelf echt heel goed in jou verhaal.
Misschien kan het iig eens helpen om met iemand te praten dat je je niet zo fijn voelt?
Verder weet ik het ook niet zo goed, doe gewoon waar jezelf goed bij voelt. Al gaan al jou vriendinnen uit, blijf gewoon lekker thuis als je dat fijn vindt.

Ik kan me hier absoluut niet in vinden, ik hou van verandering. Maar het is misschien wel verstandig met een dokter/psycholoog/andere specialist hierover te praten!

Idd, dit hierboven en ik heb je genote :slightly_smiling_face:

Autisme?

Ik heb het ook hoor, mijn moeder vind het fantastisch om elke maand het meubilair teveranderen, waar ik dus helemaal niet tegen kan.
Ik ga ook nooit uit, vind het veel lekkerder om gewoon alleen of met mijn moeder thuis tezitten.

ik vind het wel normaal hoor. Veranderingen kunnen ook eng zijn. Ik ben al 4x van school veranderd en alle 4 de keren moest ik de eerste dag huilen omdat ik het zo spannend vond. Toen het uitging met mijn vriend vond ik het idee van alles alleen moeten ook heel erg. Of bij rijlessen, of andere nieuwe dingen.
en uitgaan doe ik ook bijna nooit. Maakt toch niks uit? Ik ben gewoon meer een huis mus die van bankhangen houd dan van harde muziek.
Het is maar net hoe erg je het zelf maakt. Het is normaal dingen spannend te vinden, maar op een gegeven moment word het normaal. Zoals school, als ik nu aan mijn klas denk, denk ik echt omg hoe kon ik dat ooit zo spannend hebben gevonden? En ik moet ook altijd huilen bij afscheid. Is normaal toch? We zijn gewoon wat emotioneler aangelegd en bang voor het onbekende. Tja is dan maar zo :stuck_out_tongue: maar je kan altijd naar een therapeut, die stelt je goed op je gemak en geeft je oefeningen die je kan doen op momenten dat je je minder voelt. Misschien werkt dat goed voor je?

dat kan een teken van autisme zijn of van een andere stoornis, praat er eens met andere mensen over , ( ik zeg niet dat TS autisme heeft hoor) .

Haha, soms denk ik echt dat ik de enige ben!
Veel volwassenen gaan er maar zomaar vanuit dat IEDEREEN van mijn leeftijd uitgaat, en ze kijken me aan alsof ik gek ben als ik zeg dat ik bijna nooit uitga :stuck_out_tongue:

Dit dus,en ik hou ook totaal niet van veranderingen.

Raar om te lezen. Ik kan er dus totaal niet tegen als er iets een tijdje hetzelfde blijft. Ik wil juist altijd verandering.

Ik kan dan bijvoorbeeld weer niet tegen sleur, dus wat dat betreft is een beetje verandering wel goed.

Maar m’n leven is gewoon heel fijn nu, gezellige ouders, we wonen in een leuk huisje, ik kan elke week m’n hobby’s doen. Als daar iets in zou veranderen zou ik heel erg moeten wennen.

ik begrijp je heeeeeeeeel erg!
Echt, dit heb ik ook.
Maar ik zie/zag het nooit als een probleem eigenlijk…

bedankt voor jullie reactie’s en note’s!
Ik ga ze nu allemaal lezen :slightly_smiling_face: