Niet om hulp durven vragen

hee meiden.
deze titel klopt misschien niet helemaal bij het topic, want het is niet zo dat ik geen hulp durft te vragen.

ik (en meerdere meiden om mij heen) merk dat ik soms als ik boos ben niet tegen diegene op wie ik boos ben durf te zeggen dat ik boos ben. ik kan niet simpelweg zeggen ‘ik ben boos op je’. ipv dat zeggen ga ik vage hints geven, bijvoorbeeld geen ikhouvanje meer aan het einde van een sms, botter en afstandelijker gedrag, mailtjes of smsjes niet meer beantwoorden. allemaal andere domme dingen nog. puur omdat ik niet durf te zeggen dat ik boos op diegene ben.

ook heb ik vaak dat als ik me rot voel en ik een probleem heb ik dat nooit uit mezelf vertel aan vriend(en). dat kan ik ook niet zo goed. ik durf niet te zeggen; luister, ik voel me zo klote, kun je alsjeblieft even naar me luisteren en me helpen? ik heb dan het gevoel dat ik ze lastig val, of dat ze vinden dat ik me aanstel. en dan ga ik weer vage hints geven. om mijn verdriet/kutgevoelens te uiten ben ik bijvoorbeeld stiller in de lessen en niet zo vrolijk als normaal. ook kan ik soms wel ineens huilen, wat voor buitenstaanders natuurlijk heel raar is. en dan ben ik geïrriteerd als mensen dan nog niet zien dat ik slecht in mijn vel zit en als ze dan nog niet vragen ‘wat is er?’ of ‘gaat het niet zo goed?’.

LET OP! dit was een tekstje wat ik vorig jaar in mijn dagboek heb geschreven. nu kan ik veel beter gewoon zeggen wat ik wil en wat me dwarszit, ook omdat ik gedwongen werd. want het opkroppen en wachten tot mensen het ruiken heeft natuurlijk geen zin, maar toch vond ik dit vreemd genoeg altijd zó lastig! ik was denk ik bang dat mensen me een aansteller vonden, me niet serieus namen of dat ik ze lastig viel. en als ik boos was was ik altijd bang dat ik onterecht boos was en dat ik dan ruzie had om niets. en natuurlijk had ik als ik boos was ook nog mijn trots en koppigheid die regelmatig in de weg zaten.

ik merk dat veel meisjes (vooral uit de onderbouw) hier ook last van hebben. ze gaan dan ook vage zinnetjes in hun naam zeggen en laten overal de meest vage hints achter die schreeuwen ‘help mij, ik voel me rot’
ik vroeg me af of jullie hier ook last van hebben of hadden.

ik vraag NIET om negatieve reacties of je mening over mijn manier van emoties uiten of hulp vragen of omgaan met boosheid of om negatieve reacties op dit topic. ja, je mag het er mee oneens zijn, maar dat hoef ik niet weten, houd het voor je aub.
ik vraag dus WEL om ervaringen, verhalen, alles wat andere niet kwetst en respect voor elkaar.

Ja, dat had ik ook wel vroeger. Vooral de hints in de msnnaam, ik schaam me dood als ik eraan terugdenk :relieved:

nouja volgens mij is het voor tienermeisjes dus heel normaal. wat dus eigenlijk wel raar is, want het is toch niet normaal dat je niet gewoon kunt zeggen dat je eigenlijk steun wilt? ;p

Ik ken het gevoel wel, ik heb ook altijd het idee dat ik mensen er mee lastig val, of dat ze het toch niet begrijpen etc etc.

Alleen het punt is, volgens mij voelen mensen zich ook echt lastig gevallen, en dan weet ik ook niet wat ik kan doen :3

ligt denk ook wel aan wie je het vertelt.

Ik denk dat dat wel normaal is, omdat dat gewoon een periode is van onzekerheid en leren met andere mensen om te gaan op een manier die helemaal anders is dan het ‘kom je bij me thuis spelen?’ scenario…

mja klopt denk ik wel. maar het bracht mij altijd zoveel frustratie. zo van; waarom zien ze niet dat het slecht gaat, waarom komen ze me niet helpen? maarja, wie ruikt dat nou.

up?

ik heb dat ook. up

Jaa dat herken ik wel!

In mijn mindere periode, toen ik me heel ongelukkig voelde en depressief was had ik het heel veel. Zo was ik eens in tranen uitgebarsten in de les en serieus die doe ik nooit! Maar niemand begreep er iets van en ‘‘mijn vriendinnen’’ deden helemaal niets en bleven mij maar verwijten dat ik raar deed door mij af te zonderen etc.!

Er was wel een jongen, hij is echt een beetje een autist; hij praat niet veel met mensen en helemaal niet meisjes. Toen hij mij zag buiten het lokaal, vroeg hij wat er was! Toen had ik echt zoiets van: fack fake friends.

hehe, wow dankje
Het voelt goed om iets kwijt te kunnen, vooral omdat ik dat vrijwel nooit doe.
oke nu stop ik :slightly_smiling_face:

haha ;p ja nee maar ik voelde me altijd raar.

nog meer?

sdf

Herkenbaar,
soms probeer ik het nog wel is uit te leggen dat ik me niet zo goed voel maar dan snapt niemand er wat van, heel frustrerend…

zooo herkenbaar dit.

En dan kijken ze alsof het echt onzin is waar je niet zo goed bij voelt maarja wat kan ik er aan doen dat ik hooggevoelig ben, heb aub begrip.

Herkanbaar.

up

m,