Niet meer hoe ik ben .

Laatste tijd voel ik me elke dag kut ,
Als ik iets leuks ga doen , kan ikgewoon niet meer hetleuke ervan zien ,
omdat ik elke x weer aan het ‘niet leuke’ denk.
2 jaar geleden had ik echt vrselijke tijd , ik denk dat ik dr echt iets aan over heb gehouden , ik heb voglensmij , faalangst . ben heel erg onzeker , en depri ,
Maar ik wil me ouders niet weer pijn doen .
Ik stress om alles. Als ik naar school ga ga ik snachts / onderweg naar school bedenken wat er kan gebeuren ofzo . Omdat ik laatste tijd heel stil ben en terug getrokke denk ik dat mensen me nu ineens als slachtoffer zien .

Ik kan echt niet meer tegen mezelf , Ik kan niet meer stoppen met denken .
( sorry ik moest dit echt ff kwijt :S )

Iemand die ook zoiets heeft? :blush:

Ja, ik herken me in veel dingen wat je opnoemt, maar bij mij is het denk ik wat extremer door omstandigheden waar ik het verder niet over wil hebben.

Wees je er wel van bewust dat zo’n houding op den duur een depressie kan veroorzaken. Ik zeg niet dat dat zo hoeft te lopen, maar het zou zomaar kunnen. Doe er daarom nu wat aan nu het nog niet al te erg is.

Klinkt wel bekend.
Ik voel me de laatste tijd een beetje leeg, en loop met de gedachte: wat doe ik hier eigenlijk?

Was jij niet diegene die zich eenzaam voelde of verwar ik je nu met een ander?

Ja, ik heb ook zoiets! En als ik dan even wat tijd voor mezelf wil, dan zie ik dus m’n ‘vriendinnen’ een paar dagen niet en denk ik gelijk weer dat ze vinden dat ik me afsluit ofzo. Ik kan het eigenlijk echt niet goed uitleggen…
Wat is er dan een paar jaar geleden gebeurt met jou? Als je het niet wilt zeggen hoef het niet hoor, maar misschien heb ik het zelfde gehad?

Dat is het juist . het is nou al bijna een jaar bezig …
Heel veel mensen ( doctor , mentor , schooldoctor )
hebben gevraagd of ik hulp nodig heb .
Maar als ik er met iemand over praat , doe ik net of alles goed gaat , en dat ik het niet nodig heb . Want als ze verder praten moet ik gewoon huilen . Mijn doctor raad een of andere curses aan . die ga ik mischien doen omdat ik er niet meer tegen kan .

Dat was ik niet denk ik xd
Ik voel me niet eenzaam

Als je er iets aan wilt doen moet je je toch meer gaan openstellen voor hulp, een depressie verdwijnt in de meeste gevallen niet zomaar. Al ben je geen spraakzaam type, probeer tóch over je problemen te praten want alleen zo kun je steun krijgen, begrip en kunnen anderen je dus helpen. Zoek natuurlijk wel mensen uit om je verhaal te doen waar je je goed bij voelt. En huilen is niet erg, dat lucht op…

Ik denk dat het juist wel goed zou zijn om er echt over te praten, en goed uit te huilen.
Wat kan jou het nou schelen dat je moet huilen? Het moet er toch uit! Als je altijd je verdriet opkropt kan je zelfs gezondheidsklachten erop na houden.

Sterkte!

ik heb het ook gehad, ik heb echt een vreselijke tijd gehad in het verleden. nu, voel ik me veel beter! ookal blijf het verleden mij achtervolgen ik kijk voor uit!

Je moet er júist over praten. Wat jij nu doet is het allemaal opkroppen. Hierdoor wordt alles juist erger. Ik raad je echt aan om er met iemand over te praten, misschien met een psycholoog? Ze zullen het heus niet erg vinden als je in huilen uitbarst, ze zullen je juist helpen met je beter te voelen door dingen te accepteren of dingen te veranderen, of gewoon door er simpelweg over te praten. En dat is wat je wilt en moet. Je kunt het waarschijnlijk niet zelf aan als het nu al zo lang duurt. Maak jezelf niet kapot. Het kan je leven echt helemaal overhoop gooien. Ik praat uit ervaring.

Oh, okidoki !

volg je username

Je bent 13, dat noemen ze de puberteit. Been there, done that. Wat ik er van geleerd heb is dat praten (met je ouders/vrienden/op school) heel goed werkt. Succes.

Haha!