Niall Horan FF - How to escape life.

Hallo, er kwam weer eens een nieuw idee voor een fanfictie in me op. Helaas is dit een Niall fanfictie en zal de rest van 1D er niet zo veel in voorkomen.
Om het topic een beetje op te leuken, verschijnt nu de meest sexy foto van Niall:

http://28.media.tumblr.com/tumblr_lp5w9hmB0w1qiv7g3o1_500.jpg

Enjoy. (:
Je kan een bericht achterlaten voor een rolletje, maar ik beloof niets en rollen zullen niet groot zijn.

OEEEEEH NIALL :grinning: Ben benieuwd naar je verhaal!
Volgens mij ga jij ons de rest van ons leven doodspammen met deze foto.
Ik zou wel een rolletje willen :smirk:

klinkt super leeeuk :grinning:

Ik stopte de sleutel in het slot. Toen ik de deur opende kraakte hij en toen hij helemaal geopend was kwam een muffe geur me tegemoet. Ik kuchte een keer en sleepte mijn zware koffer achter me aan. Er stond een bordje dat huisnummer 17b boven was en als ik daar woonde, ik dus de trap op moest. Daar woonde ik wel ja. Vanaf vandaag. Ik sloot de deur achter me en met heel wat gebonk en gestommel kreeg ik uiteindelijk mijn koffer de trap op. Boven was één deur, die ik opende. De geur in deze ruimte was wat minder muf, maar nog steeds niet bepaald aangenaam. Dit zou mijn nieuwe thuis worden. Bijna was de moed me al in mijn schoenen gezakt, maar dat hield ik nog net tegen. Ik mocht niet nu al opgeven. Ik had hier maanden van gedroomd en ik moest niet gelijk mijn vooroordelen de overhand van me laten nemen. Ik duwde mijn koffer naar binnen en keek de kamer rond. Het was er kaal. Er stond een bank, een kleine televisie en een eettafeltje met daaraan twee stoelen. Op de eettafel stond een bord met avondeten, waarschijnlijk nog van gisteravond, en daarnaast lag een zak chips. Er waren vier deuren die aan deze kamer grensten. Ik liet mijn koffer in de kamer staan en opende één van de drie deuren. De eerste die ik opende leidde naar de keuken. De keuken was klein. Er was amper loopruimte en er waren drie aanrechtblokken. Één was er bedekt met een fornuis, de andere met een wastafel en het overige aanrechtblok was bedekt met vuile vaat. Ik trok een vies gezicht. Onder het aanrechtblok waar de vuile vaat op stond, was een wasmachine. Naast de aanrechtblokken stond een kleine koelkast. Ik opende de koelkast, die helemaal gevuld zat met eten en drinken. De koelkast rook niet bepaald fris en toen ik ergens onderin in een soort van lade een helemaal verotte witlof zag liggen, haalde ik die er snel uit en gooide ik die in de prullenbak, die overigens ook tot aan de rand gevuld zat met vuilnis. Ik liep de keuken weer uit en opende de deur ernaast. Ik kwam in een slaapkamer terecht. Dit was duidelijk mijn slaapkamer, aangezien er, op een bed en een kast, na helemaal geen spullen in stonden. Ik liep terug naar de woonkamer en sleepte mijn koffer naar de slaapkamer toe, waar ik hem met al mijn kracht op het bed neer gooide. Die zou ik zo wel uitpakken, eerst de andere kamers bekijken. Ik was daar stiknieuwsgierig naar en nu mijn kamergenootje toch niet thuis was, kon ik op mijn gemakje het hele huis, of ja, flatje, doorzoeken. Ik liep de andere kamer binnen en dat was duidelijk de slaapkamer van mijn kamergenoot. Ik wist niets over hem of haar, maar deze slaapkamer zou misschien genoeg kunnen vertellen. Het bed, dat links in de hoek stond, was niet opgedekt en het blauwe dekbedovertrek hing er half af. De deur van de kledingkast stond wagewijd open. Het was onbeleefd om in iemands spullen te gaan snuffelen, maar diegene zou er toch niet achterkomen. Uit de kleren die in de kast hingen, of op de grond in de kast lagen, kon ik opmaken dat mijn kamergenootje een jongen was. Zijn kleren bekeek ik verder niet, want ik was ergens bang dat hij ineens de kamer binnen zou stormen. Ik verliet daarom maar snel weer zijn kamer en opende de laatste deur, die naar de badkamer leidde. Het was een kleine badkamer met een douche, een wastafel en een toilet. De wastafel stond vol met allerlei producten. Zeep, tandpasta, tandenborstel, deo, aftershave, scheerspullen, parfum en noem maar op. Mijn spullen gingen hier dus nooit allemaal bij passen. Toen ik alle kamers gehad had en als conclusie had getrokken dat mijn kamergenoot niet van opruimen hield, liep ik terug naar mijn eigen kamer, die nog helemaal schoon en netjes was. Ik begon met het uitpakken van mijn koffer. De kleren hing ik netjes in de kledingkast en ik kleedde de kamer wat aan met fotolijstjes, kaarsjes en dat soort dingen die ik van thuis mee had genomen. Ik nam mijn toiletspullen mee naar de badkamer, waar ik die van mijn kamergenoot een beetje opruimde en de mijne naast de zijne op de wastafel zette. De gebruikte handdoek die op de grond lag, gooide ik in de wasmand, die trouwens ook overvol zat. Misschien kon ik het hier wel een beetje opruimen, voordat mijn kamergenoot thuis kwam. Ik hield absoluut niet van een smerige plaats als dit en ik kon hier niet in leven. In de woonkamer ruimde ik het vieze bord en de zak chips op. In de zak zaten nog een paar gekreukte chipjes, dus ik besloot dat ik die zak wel weg kon gooien. Het bord zette ik bij de andere vuile vaat, die ik vervolgens af begon te wassen. Het fornuis zat ook nog vol met aangekoekte etensresten, dus die maakte ik ook schoon. Ik pakte de wasmand uit de badkamer en toen ik met de wasmand naar de keuken liep, twijfelde ik of ik dit wel moest doen. Zijn vuile was zou ook in de wasmand zitten en als ik merkte hoe hij hier leefde, zou die was ook wel smerig zijn. Snel zette ik de wasmand weer terug in de badkamer. Ergens uit de keuken haalde ik een stofzuiger tevoorschijn en ik begon met het stofzuigen van de woonkamer en de keuken. Toen ik net klaar was met de keuken en ik de stofzuiger uit had gezet, hoorde ik een deur dichtvallen, gevolgd door een diepe zucht. Ik bergde de stofzuiger terug op en liep naar de woonkamer, waar een blonde jongen al plaats had genomen op de bank. Naast hem op de bank lag een gitaar. Die gitaar vulde de rest van de bank, zodat ik er niet naast kon gaan zitten. Ik liet mijn voetstappen extra hard klinken, zodat hij me op zou merken. Toen hij opkeek, leek hij even verbaasd. “Hey! Ben je er al?” vroeg hij en hij stond op.

Hahahaha ieel, Niall jij viezerik! Superleuk stuk Eline!

leuk stukje!

super goed verhaal!
weet iemand trouwens waar ik die super leuke poster van niall kan kopen of waar het tijdschrijft teen now wordt verkocht?

dankje!
en het tijdschrift wordt in engeland verkocht, maar misschien ook in internationale tijdschriftenwinkels. (:

Yess je hebt hem gepost! :grinning:
Ik wil ook wel een rolletje, wbw
Snel verder!

jeeeej je hebt hem gepost! het begin is echt superleuk! :grinning:
en ik zou ook wel een rolletje willen (:

Niall POV
Ik liep de trap op met mijn gitaar in mijn hand. Het stonk, zoals gewoonlijk, maar ik negeerde het. Ik viste de sleutel uit mijn broekzak en draaide de deur open. Ik liep recht naar de bank toe, waar ik me op neer liet vallen met een diepe zucht. Mijn gitaar legde ik naast me en ik zapte wat door de tvzenders heen, die zoals gewoonlijk niet veel soeps waren. Of ja, de programma’s dan. Ineens klonken er voetstappen door mijn flatje heen. Ik keek op en zag een meisje in de kamer staan. Haar honingkleurige haren waren in een knotje gebonden en haar lichtroze vestje was tot aan het derde knoopje dichtgeknoopt. Ik had haar niet zo vroeg verwacht, maar ik vond het niet erg dat ze er al was. “Hey! Ben je er al?” Ik vond mijn eigen vraag verschrikkelijk stom klinken. Natuurlijk was ze er al, anders stond ze hier niet. Ik stond op en liep naar haar toe. Ik was een stuk langer als haar, wat best een wonder was. Ik was ook de grootste niet. Het meisje pakte mijn hand, die ik net naar haar uit had gestoken, en schudde die. “Niall.”
“Eline.” Ik knikte een keer en zocht naar een zin om het ijs tussen ons te breken.
“Dus jij bent mijn nieuwe kamergenootje?”
“Ik denk het! Of de sleutel moet op nog meer deuren passen.” Ik lachte om Eline’s opmerking. Ze leek me in ieder geval wel een aardig meisje. Ik haalde de gitaar van de bank af, als teken dat Eline daar kon gaan zitten. De tv zette ik uit zodat we een gesprek konden beginnen. Het gesprek kwam jammer genoeg niet zo snel. Het duurde even voordat ik wist wat ik moest zeggen.
“Nou, vertel,” begon ik uiteindelijk. “Wie is Eline? Ik weet namelijk echt nul komma nul van je.”
“Wat wil je weten?” vroeg ze. Ik dacht even na. Ik had geen idee wat ik van haar wilde weten. Ik wist niet wat er interessant aan haar was.
“Waar kom je vandaan?” vroeg ik.
“Breda, Nederland.” Mijn ogen werden groot. Nederland! Dat is aan de andere kant van de Noordzee en dan komt ze hier heen?
“Nederland?! Wat doe je dan hier?”
“Studeren?”
“Ja, zover was ik ook al wel, maar waarom hier?” Ze haalde haar schouders op.
“Ik wilde altijd al in Londen wonen en nu leek het me wel een goed moment om daar aan te beginnen.” Ik knikte.
“Sorry dan dat ik je ontvangen heb in een smerig huis,” zei ik toen ik me realiseerde dat mijn flatje echt een rotzooi was.
“Ach, maakt niet uit, maar ik heb al wel een beetje opgeruimd, als je dat niet erg vindt.” Ik keek de kamer rond en glimlachte toen.
“Ik zie het eerlijk gezegd nu pas, maar bedankt.” Er viel een ongemakkelijke stilte.
“En waar kom jij vandaan?” vroeg Eline ineens. Haar hazelbruine ogen keken me vragend aan.
“Mullingar in Ierland.”
“Dat is ook een eind weg!” Ik knikte. Dat was het zeker.
“Maar het moest wel,” zei ik vervolgens. Ik zag Eline twijfelen, maar stelde toen toch een vraag.
“Hoezo moest het wel?”
“Ik wil muzikant worden. Ik moest dus wel weg uit dat gat en in de grote stad gaan leven. Dublin leek me niets, dus ik heb voor Londen gekozen.” Eline keek van mij, naar mijn gitaar en toen weer naar mij.
“Zit je op het conservatorium dan?”
“Yep.”
“En dan speel je gitaar?” Ik knikte.
“En ik zing,” voegde ik er aan toe.
“Oh, leuk!”
“En wat studeer jij dan?”
“Psychologie.” Ik kende eigenlijk niemand die psychologie studeerde, of iemand die er ook maar in geïnteresseerd was. Persoonlijk leek het me doodsaai en al die mensen zouden maar aan je hoofd gaan zeiken, maar misschien was Eline daar juist wel een type voor. Niet dat ik haar echt kende, maar zo zag ze eruit.

Ah heeeel leukk hahaha!
Ik wil ook een rol :blush:

superleuk stukje! verder :grinning:

super leuk stukje :grinning:

Super! HAhaha ik wil ook een rol :grinning:

HAHAHA ik vind Niall hier echt grappig.

:rainbow_flag:

Echt heel leuk! :grinning:

Eline POV
“Ik wil muzikant worden,” was het enige wat ik hoorde uit Niall’s zin. Daarna luisterde ik niet meer. Ik keek van Niall, naar zijn gitaar en weer terug naar Niall. Mama had me altijd gewaarschuwd voor muzikanten. Dat waren de soort mensen waarmee ik niet in contact mocht komen en nu was het toch gebeurd. Ik heb ze lang kunnen ontwijken, maar nu was het mislukt. Mijn vader was muzikant, maar hij heeft ons op mijn vierde verlaten voor zijn carrière, waar nooit wat van gekomen is. Daarbij rookte hij altijd wiet, samen met zijn muzikantvrienden. Ik vroeg me af of Niall dat ook deed. Zo zag hij er eigenlijk niet uit. Die vrienden van papa waren ook heel anders, voor zover ik me kon herinneren. Ze hadden lang haar en de helft van de tijd droegen ze geen schoenen. Ik probeerde mezelf aan te praten dat het niet uitmaakte dat Niall muzikant was, maar mama’s wijze woorden bleven toch altijd in mijn achterhoofd spoken. “Zit je op het conservatorium dan?” vroeg ik, om het niet op te laten vallen dat ik eigenlijk niets van muzikanten moest hebben.
“Yep.”
“En dan speel je gitaar?” vroeg ik. Niall knikte.
“En ik zing.”
“Oh, leuk!”
“En wat studeer jij dan?”
“Psychologie.” Ik zag Niall even moeilijk kijken en vroeg me af waarom. Misschien wist hij niet wat psychologie was, maar dat was onmogelijk. Iedereen wist dat. Ik wilde altijd al psychologie studeren. Ik vond alles aan mensen interessant. Alles aan hun gedrag. Aan de processen, aan de psychische stoornissen, alles.
“Ik snap eigenlijk niet wat daar leuk aan is,” gaf Niall toe. Ik glimlachte naar hem. Precies wat ik verwachtte. Muzikanten denken waarschijnlijk niet na over psychologische dingen. Die laten alles vast gewoon gebeuren.
“Ja, ook niet iedereen vindt het interessant, maar ik wel. Ik geef niet bepaald veel om muziek,” zei ik lachend. Ik luisterde wel muziek, natuurlijk, maar dat was anders. Ik zou nooit van mijn leven muziek maken, of het ook maar leuk kunnen vinden. Zingen deed ik ook nooit. Ik had het nog nooit geprobeerd, omdat ik bang was dat mama me dat zou verwijten. Alles wat met muziek te maken had, ontweek ik. Ik luisterde ook alleen naar muziek via mijn iPod en dan niet als ik thuis was. Ik zag dat Niall me inmiddels verbaasd aankeek.
“Hoe kan je nou niets om muziek geven? Muziek is alles.” Ik schoot in de lach.
“Muziek is niet alles.”
“Alles is muziek dan.” Ik schudde mijn hoofd.
“Natuurlijk niet.” Niall knikte van wel.
“Jawel, ze zeggen dat alles wiskunde is, maar wiskunde is muziek.” Ik keek hem met opgetrokken wenkbrauw aan. “Ja echt hoor!” Hij begon een verhaal over Pythagoras die muzikant was en uitvond dat als je een snaar ergens anders vast hield, er dan een ander geluid uit kwam en daar een of andere formule van maakte.
“Nooit geweten,” zei ik met een glimlach. Ik wist niets over muziek. Niall wist niets over psychologie. Wat hadden we toch veel gemeen.

dubbel.