Naar een psycholoog

Ik heb een klein vraagje. Ik merk laatste tijd dat het serieus helemaal niet goed met me gaat en ik denk dat ik een keer met een psycholoog moet gaan praten want ik wil er gewoon vanaf. Het probleem is dat ik geen idee heb hoe ik hierover moet beginnen tegen mn ouders want die weten van niks. Ik zou ook niet weten hoe ik in mn uppie in contact met een psycholoog kan komen. Iemand misschien tips?

Ik denk dat je het beste even naar de huisarts kan gaan, hij/zij kan je dan doorverwijzen naar een psycholoog.

Het beste kan je naar je huisarts gaan, vanuit hem/haar kan je een doorverwijzing krijgen. Huisartsen mogen het niet aan je ouders vertellen tenzij jij daar toestemming voor geeft.

Maar het is (en dit zeg ik uit eigen ervaring) wel echt belangrijk dat je je ouders hiervan op de hoogte stelt. Dat is wel gewoon heel belangrijk. Dan kunnen ze er rekening mee houden, en hoef je er ook niet bang voor te zijn dat ze erachter komen of zo.

En als je ze niet wilt vertellen waaróm je hulp zoekt van een psycholoog, is het je goed recht om dat voor je te houden. Je kan ook nog ~gewoon~ zeggen dat je niet lekker in je vel zit de laatste tijd.

Ik heb het gezegd toen er weer eens een flinke ruzie was en ik helemaal overstuur was. Toen hadden ze het wel door. Maarja, dit is natuurlijk een hele andere situatie waarin de oorzaken voor ons onbekend zijn. Ik zou toch eens met je ouders praten, of naar de huisarts om advies. Maar persoonlijk, als jij een goede band met je ouders hebt, zou ik het ze zelf vertellen ipv het de huisarts laten doen. Hangt ook nog van je leeftijd af trouwens.

klinkt misschien heel zielig, maar ik denk eigenlijk niet dat ik zo’n afspraak bij de huisarts durf te maken…
zou het graag gewoon tegen mn ouders vertellen inderdaad, niet waarom ik erheen wil maar wel dat ik wil gaan. maar hoe vertel je zoiets? ik ben echt niet iemand die zoiets zomaar zegt haha

Maar als je niet naar de huisarts durft te gaan, hoe verwacht je dan dat je bij een wildvreemde die je nog nooit gezien hebt (de psycholoog dus) wél volledig eerlijk durft te zijn? Je moet ‘gewoon’ even door de zure appel heenbijten, want je wilt er wat aan doen en je wilt geholpen worden - wat echt al heel goed is. Volgens mij hoef je zelfs bij de huisarts niet heel erg diep erop in te gaan waarom je graag doorverwezen wilt worden.

En hoe je het aan je ouders vertelt… tsja, er is niet echt een ‘perfecte’ aanpak, hoe de één zoiets vertelt werkt bij een ander weer voor geen meter. Ik zou in ieder geval een rustig moment uitkiezen als ik jou was, dus niet als er iemand van jullie net moet werken oid, misschien is na het avondeten een goed idee :slightly_smiling_face: Je kan het ook nog eerst aan één van je ouders vertellen en daarna (eventueel zelfs ‘samen’ met de ouder die het dan al weet, bij wijze van support!) de ander.

Zit je nog op de middelbare school? Dan kun je misschien eerst eens naar de schoolmaatschappelijk werker.
Doet ongeveer hetzelfde, maar je zit niet met verwijzingen e.d.