Naar de psycholoog?

Ik loop al een tijdje rond met problemen die m’n dagelijks leven wel in de weg beginnen te staan, maar ik ben niet iemand die graag over haar problemen praat en ik sta ook nogal sceptisch tegenover psychologen. Ik heb gewoon niet het gevoel of het me zou kunnen helpen, maar dit is misschien ook deel van mijn probleem.

Sinds m’n 12e heb ik al het probleem dat ik eetgeluiden van anderen helemaal niet aan kan horen en ik hier zwaar agressief van wordt, wat me vanbinnen opvreet en waardoor ik overdreven kwaad en pissig op anderen reageer als ze aan het eten zijn (dit alles heet misofonie, dat weet ik dan we weer). Dit staat me echt al jaren in de weg en tijdens lunches zonder ik me ook af of zet ik muziek af zodat ik niks hoef te horen, omdat ik mezelf hier alleen maar gek mee maak en ik toch alleen maar ongezellig tegen anderen ga doen. Dit zorgt ervoor dat ik veel ruzie’s heb met mijn ouders, omdat ze het simpelweg niet snappen (niemand snapt het eigenlijk, veel zeggen wel ‘ja dat vind ik ook vervelend, maarja’ maar ze snappen niet dat het me vanbinnen opvreet en ik er zo agressief en boos van wordt dat ik de mensen waar ik van houd op dat moment met heel mijn hart haat). En ik snap wel dat ze het niet snappen, maar ik kan er niet ‘niet op letten’ of ‘het negeren’ want heel mijn hoofd is erop gefocust en ik kan het niet ‘uitzetten’. De vrienden die ik heb zien mijn ook wel als vriendin, maar niet de vriendin waarmee je je problemen helemaal bespreekt, of die je het eerste zou bellen om iets te vertellen of om af te spreken, ik ben meer een back-up plan, of een vriendin waar ze gewoon wel oppervlakkig mee omgaan.

Hiernaast ben ik nogal een ‘loner’, ik heb bijna geen vrienden en vindt het ook erg moeilijk om ze te maken. Door het bovenstaande zonder ik me tijdens momenten die gezellig zouden moeten zijn, zoals pauze’s en etentjes, ook af waardoor ik het moeilijk vind om mensen te leren kennen. Hiernaast ben ik ook ontzettend verlegen en onzeker waardoor ik me alleen maar bedenk ‘Waarom zou je met ze praten? Je bent alleen maar lelijk en saai en ze willen toch niet met je praten’ en vaak prik ik hier wel doorheen en ga ik alsnog met ze praten, maar het leidt nooit tot een vriendschap omdat ik te onzeker blijf om verder te gaan en iemands nummer te vragen of af te spreken.

Zou een psycholoog kunnen helpen of ik dit puur ‘de puberteit’? De therapie’s betreffende misofonie zijn zeer beperkt… Met m’n ouders praat ik moeilijk over deze problemen omdat ze de misofonie sowieso al niet begrijpen en dit vaak alleen maar eindigt in ruzie’s als ‘je moet je er maar overheen zetten’, waardoor ik ook niet over het tweede probleem durf te praten. Mijn ouders zijn ook vaak boos omdat ik geen vrienden uitnodig thuis, omdat ik deze simpelweg niet heb… M’n broer doet dit wel en ze zijn dan vaak beledigd omdat ze denken dat ik ze niet uitnodig omdat ik me voor ze schaam of iets, maar ik wil ze niet vertellen dat ik bijna geen vrienden heb, omdat ze daar geen begrip voor tonen… In ieder geval al bedankt voor het lezen. En sorry, het was een langer verhaal dat ik dacht dat het zou worden.

Ik denk als ik je verhaal zo lees dat je verhaal doen bij een psycholoog je juist zal kunnen helpen. Hij of zij zal wel bruikbare tips voor je hebben, en zo niet dan heb je in ieder geval een keer gepraat met iemand die je wel begreep. Denk dat dat ook al een erg fijn gevoel moet zijn.

Sterkte. :sob::muscle:

Jammer dat je hier met niemand over kan praten, omdat ze je niet begrijpen. Sommige problemen kunnen te maken hebben met je puberteit, maar misofonie niet. Praten over je prolemen (ook al zijn ze heel klein) is belangrijk. Ik denk dat een psycholoog je kan helpen.

Trouwens. Ik heb hier een linkje die je zou kunnen helpen met gesprekken voeren, ‘Waarom zou je met ze praten? Je bent alleen maar lelijk en saai en ze willen toch niet met je praten’ is een vervelende negatieve gedachte van jezelf! Probeer positiever te worden, hoe positiever je bent, hoe makkelijker je vrienden maakt in het leven.

Stertke! :sob::muscle:

Ik zou inderdaad even contact opzoeken met het AMC want daar hebben ze wel groepen speciaal voor misofonie. Ik denk dat een andere psycholoog helaas niet zoveel zin heeft omdat het probleem niet heel erg bekend is bij de meeste psychologen. Heel veel sterkte en succes :kissing:

Bedankt voor de reacties! Ik kwam er inderdaad al achter dat misofonie door veel psychologen niet begrepen wordt en ze maar wat raak praten… Maar een gerichte therapie bij het AMC wordt dus alleen in Amsterdam gegeven (als ik het goed begrijp?) en mijn ouders zouden me er sowieso niet in steunen omdat ze het veel te veel ‘gedoe’ vinden, waardoor die keuze heel moeilijk is voor me… Ik ben 16 en zou zelf dus wel naar de huisarts kunnen gaan, maar ik moet mijn ouders dan toch wel vertellen dat ik deze therapie van plan ben te gaan doen…

Ja dat is alleen in Amsterdam helaas… Ik reis ook elke week 5 uur voor mijn therapie naar het AMC (voor andere klachten, geen misofonie). Het is dus wel mogelijk maar er gaat wel veel tijd en energie in zitten. Waarom doen jou ouders zo moeilijk denk je? Ik neem aan dat ze ook willen dat jij gezond en gelukkig bent en als dit voor jou werkt dan zou ik er gewoon voor gaan. Het kan je leven een stuk leuker maken als je hier mee om leert gaan!

Hier is de link van de site waar je wat informatie over hun behandeling kunt vinden:
http://www.amcpsychiatrie-angst.nl/behandeling_angststoornissen_misofonie.htm