Na de breuk : ik zit vast..

update op p 2. Lees ajb…

Hai,
Heb al veel 't over hem gehad bij ‘lucht je hart’-topic maar ik heb nu echt veel advies nodig…Om m’n vorige relatie samen te vatten : hij zat bij me op school, eerste maanden wou hij geheim houden, later toch uitgekomen, hij praatte niet veel tegen me op school ( heb hem veel gevraagd het meer te doen, niks uitgehaald) op 't einde wou hij het niet aan z’n ouders vertellen, maakte hij géén tijd voor me en na 5 maanden frustratie heb ik het hem gezegd ( via msn omdat hij me niet kon zien) . Voor ik ècht kon zeggen ‘het is uit’, verbrak hij àl het contact. De eerste smsjes die ik stuurde werden niet beantwoord. Ik zei dat ik van 'm hield en dat ik op een andere manier verder wou, geen antwoord ( deed véél pijn).

De mailtjes ( waarvan 1tje heel boos was) heeft hij ook genegeerd. Ik begon te beseffen dat het hem niks kon schelen. En het deed/doet zo’n pijn! Tot nu toe…Eerst had ik het gevoel dat àlles aan hem lag maar nu begin ik mezelf schuldgevoelens te geven, ik pieker ook de hele tijd. Ik heb het gevoel dat ik van niemand anders kon houden, dat ìk de schuld ben van zijn gedrag tov mij. En dat hij nu lekker verder gaat met z’n leven zonder nog aan mij te denken.

Het is nu 1 maand geleden en ik heb zo’n liefdesverdriet, ik denk de hele dag aan hem en alles doet me aan hem denken. Laatst weigerde ik ergens naartoe te gaan omdat hij er was. Het idee dat ik hem zou zien, maakte me ziek. Het ergste is dat m’n vrienden het totaal niet begrijpen. Ze vinden het ‘gek’ dat ik er nog altijd niet overheen ben en steunen me niet. Ik voel me elke dag heel down en ik wil mijn gevoelens voor 'm kwijtraken en gewoon opnieuw beginnen… Maar het lukt me niet. Zijn er nog meiden die dit doormaken en die me goede tips/ervaringen kunnen geven? En dan bedoel ik niet met een pot ijs een huilfilm kijken…

UP…

Ik heb toen een van je post gelezen, en ik vind echt niet dat je jezelf een schuldgevoel aan mag praten! Zoals ik het toen las kwam het erop neet dat jullie iets hadden, maar dat hij er eigenlijk niets voor wilde doen (amper met je praten, geheim houden), net alsof hij zich ‘schaamde’ voor jullie relatie ofzo. Jij probeerde er met hem over te praten enz., ik vind dat jij er alles aan gedaan hebt om het op te lossen, dus het is niet jou schuld. Dat hij niet op je smsjes en mailtjes reageert vind ik ook niet normaal, dat bewijst nog meer dat jij geen schuld hebt en er verder niets aan kan doen.
Ik snap dat je van hem hield en hem nog steeds mist, maar ik denk dat je hem toch zal moeten vergeten, zo’n jongen is het niet waard om er lang over in te zitten. Maar dit is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Ik denk dat je gewoon nog wat tijd nodig hebt. Succes!

Ja , ik denk dat ik ook gewoon tijd nodig heb…Dankje voor je reactie. Leuk dat je weet waarover ik het precies heb. Uiteindelijk is een maand nog niet zo lang maar mijn vrienden denken daar dus anders over =S

Dit begrijp ik echt hélemaal! En wat rot dat je vrienden je niet begrijpen, ik bedoel, een maand kan in veel gevallen totaal niet alle wonden helen hoor! Zeker niet na een zware breakup.
Mijn vriendje en ik zijn ook uit elkaar gegaan, omdat hij ziekelijk jaloers was/is en het voor hem gewoon niet meer ging (hij had ook psychische problemen) en dat is ook ongeveer 1 maand geleden… (we hadden nu een jaar normaal gezien, achja)
On topic: De verleiding is zeer groot om zelf alle schuld op jou te nemen, maar dat moet je net niet doen. Kijk, alles op een rijtje komt het er gewoon op neer dat hij géén contact met je wou waar anderen bij waren, dat hij je níét aan zijn ouders wou voorstellen en al helemaal geen respect voor je heeft na die vernederende breakup. Hard om het zo op te sommen, echt sorry normaal ben ik echt een gevoelig persoon, maar dit zijn eigenlijk gewoon feiten…
probeer in je achterhoofd te houden dat het eigenlijk tóch niet had gewerkt, dat dit eraan zat te komen hoe jammer dat ook is voor jou… Probeer het te accepteren en het vooral een plaats te geven. Heel veel moed girl x

Sorry hoor als je vrienden jou niet steunen zijn het echt geen echte vrienden?

Het is juist goed dat het me hàrd verteld wordt. Wij zouden nu dan een halfjaar hebben en ik zou het zo graag bereikt hebben maar ergens weet ik dat het niet werkte. De gevoelens die ik had voor hem, maakten we compleet blind, nog steeds. Dankje!
Maar zit nog met een vraag : of het normaal is dat ik zo reageer op ‘hem zien’, dat ik absoluut nog geen confrontatie aan kan na een maand…?Laatst had ik de kans maar ik was zo bang dat het erger zou worden.

Ja weet ik…Maar ik denk dat ze niet beseffen wat ik doormaak, de meeste zijn nog niet verliefd geweest en weten niet hoe het is.

volgens mij is het wel normaal dat je zo reageerde toen je hem weer zou gaan zien. ik volg je verhaal al een tijdje, en volgens mij zit je met je gevoelens zo vast aan hem… dan is het ook wel logisch dat je dan zo reageert. hem na een maand al weer zien vind ik zelfs vrij kort. voor jezelf is het gewoon het beste om hem een hele poos niet te zien. maar dat weet je zelf ook al en daarom heb je toch ook voor jezelf gekozen om niet naar dat feest te gaan. ik denk dat dat een heel slimme zet van je was.
de laatste en enigste keer dat ik echt liefdesverdriet had duurde ruim een jaar. elke keer als ik hem zag ging er weer zo’n kriebel door mijn buik. en dat is op dat moment wel fijn, maar dan weet je dat je weer terug bij af bent. dan begint het proces weer bijna helemaal opnieuw. en ik denk dat het in jouw geval nog erger zou zijn als je hem weer zou zien… dus je hebt echt een goede keuze gemaakt door niet naar de feest te gaan. je hebt een keer voor jezelf gekozen en dat mag ook wel als je je zo slecht voelt.

Blij om dat te horen…M’n vrienden vonden het abnormaal dat ik 'm niet wou zien =S Wow, een jaar…Dat is wel erg! Ik was ook bang dat ik hem weer zou zien en de gevoelens sterker zouden worden. Dan had ik idd verpest wat ik in 1 maand tijd had opgebouwd en dat is niet zo veel. Ik vond gewoon dat ik eerst in staat moest zijn om te zeggen tegen mezelf : ‘En nu zal ik je eens wat laten zien, sukkel’ , maar dat was het geval niet.

Ik denk ook dat het normaal is dat je die confrontatie met hem niet aan kan / wil gaan. Ik denk dat Liisa92 wel gelijk heeft, maar het zou misschien ook juist goed kunnen zijn om hem weer te zien. Dan zie je hoe hij in real life reageert als hij je ziet, misschien zou je hem dan kunnen aanspreken, of als hij je negeert, dan weet je dat hij het allemaal helemáal niet waard is. Maar als je denkt dat je de confrontatie niet aankunt moet je het ook zeker niet doen, dan is het misschien juist beter om hem een tijdje niet te zien.

-

Ik heb je posts in het topic van ‘hier kan je alles over hem kwijt…’ ook allemaal gevolgt, maar ik weet niet echt of je er wat aan kunt doen. Sowieso hoef je niet aan jezelf te gaan twijfelen, want dat is helemaal niet nodig.
Wel vervelend dat je vrienden je niet steunen, en veel sterkte.

wow, zoals ik het nu lees vind ik je ex echt een l*l sorry als het beledigend aankan komen normaal ben wel gevoeleriger enzo. je moet de schuld helemaal niet bij je zelf leggen aangezien jij alle moeite hebt gedaan. en geloof me: je verdient sowieso een betere jongen dan hem! blijkbaar vond hij jullie relatie ‘speciaal’ of/en nam hij jullie relatie niet serieus. en wie wilt er een (blijvende) relatie hebben met een jongen die ‘niet om je geeft’. dat van dat je hem niet onder ogen durft te komen is echt normaal na een brake up!

[Ik geloof in mijn dromen, als je er volledig achter staat, en het écht wil, en wéét dat het gaat gebeuren, dan moet je die gevoelens niet onderdrukken. Mijn exvriend met wie ik lang samenwas, maakte het opeens uit, maar ik wist dat het niet goed zat, dat uit elkaar gaan. Dus zes maanden lang heb ik in hem geloofd, verschrikkelijke tijd. En zaterdagavond hebben we gezoend, en gisteren heeft hij me verteld dat het terug begint te komen, dus als je er écht in geloofd, dan moet je dat volhouden, I promise.]

Maar voorlopig moet je jezelf niet zo onderdrukken. Go out and do something! En juist als hij er is, moet je gaan! Confronteer hem met zijn fout. Dat hoef je niet met woorden te doen maar gewoon alleen al door er te zijn. Jij bent een sterk en onafhankelijk meisje die hem niet nodig heeft, straal dat uit! Je hebt alle recht verdriet te hebben, maar dwing jezelf gewoon een keer weer te lachen. Niet aan hem te denken.

Je vrienden begrijpen je waarschijnlijk niet, omdat ze het zelf nooit meegemaakt hebben. Iedereen die ooit een gebroken hart heeft gehad, weet hoe het voelt en wat er aan gedaan moet worden. Maar onderdruk je verdriet en ga iets leuks met ze doen. Ik weet zeker dat ze op die manier er wel voor je zullen zijn.

Veel sterkte ermee, en geloof in jezelf, you’ll get there :slightly_smiling_face:

Hm break ups zijn altijd hard. En als je vriendinnen dan niet achter je staan, is het des te zwaarder. Je kan er weinig aan doen maar ik zou hem een tijdje proberen te “ontwijken”. Een jaar geleden maakte mijn (ex)vriend het gedaan uit het niets. Ik wou hem nog steeds doodgraag terug of vrienden blijven alleszins. Hij wou daar niets van weten… Elke keer als we elkaar zagen, hadden we weer ruzie of weet ik veel wat; nja heel lang verhaal! En ik besef nu dat ik toen (wanneer het dus net gedaan was) beter wat afstand had genomen.

Ik vind alleszins dat je met zo’n dingen bij iemand terecht moet kunnen (hoeveel ik wel niet heb lopen zagen over mijn ex!) dus heel jammer van je vriendinnen. Maar aan de reacties van mijn vriendinnen merkte ik soms ook dat ze nog nooit hetzelfde hadden meegemaakt… Moeilijk om daar iets aan te doen dus probeer met hen sowieso zoveel mogelijk leuke dingen te doen. Als je dan eens je hart wilt luchten, zouden ze daar toch echt wel begrip voor moeten hebben.

Mijn exvriend maakte het na anderhalf jaar ook uit, zomaar uit het niets. Ik ben er maandenlang kapot van geweest, heb maandenlang gehuild… De eerste maand zag ik hem nog bijna dagelijks (school…) en wist ik niet hoe ik ermee om moest gaan. Ik wou bij hem zijn, aan hem zitten en ik wou dat hij hetzelfde wou als ik…

Hem zien werkte totaal averechts en ik bleef hopen dat het goed zou komen. Wat voor mij echt geholpen heeft, was afstand. Ik heb hem 2-3 maanden niet of amper gezien, waardoor ik wat meer tot mezelf kon komen, ik voor mezelf kon realiseren dat het écht uit was en dat het ook niks meer kon worden. Ik heb mijn gedachtes verzet en daardoor werd het draaglijker, door er niet constant meer mee bezig te zijn (dat ik dat deed door een rebound guy is niet aan te raden).

Ik kon altijd terecht bij mijn vrienden en ik denk dat dat ook een ongelofelijk belangrijke factor is. Ook al begrijpen ze je niet, ze zouden moeten doen alsof… Ze moeten je gelijk geven en met je mee op hem schelden. Nu ga je piekeren en schuldigen zoeken omdat niemand je vertelt dat het anders is…

Het ligt echt niet aan jou. Realiseer je dat, vergeef jezelf voor fouten die je misschien gemaakt hebt en probeer vrede te hebben met de situatie zoals die is. Je hebt groot gelijk dat je voor jezelf koos en niet naar het feestje ging, wat je vrienden ook zeggen. Maar probeer leuke dingen met je vrienden te doen, ik hoop dat ze dan op de een of andere manier tóch een steun voor je kunnen zijn. Keer je niet ook nog af van je vrienden, je zult ze de komende tijd nog hard nodig hebben…

Ik had bijna een relatie met iemand, maar door problemen kon ik helaas niet bij hem zijn. Kort daarna verhuisde ik, waardoor ik 'm nooit meer kon zien, maar ik sprak hem wel op msn. Helaas, kwamen er nog meer problemen en had hij me dus geblokt/verwijderd op msn. Ik smste hem, ik kreeg geen antwoord terug. Ik stuurde hem ook een e-mail en ook daarbij kreeg ik geen antwoord. Ik was maandenlang kapot, ik had nergens meer zin in, ik wist niet meer wat ik moest doen: ik moest dus weer vanaf het begin beginnen.
Na ongeveer een half jaar besefte ik dat liefdesverdriet mij niet ging helpen om hem terug te krijgen. Ik realiseerde me dat het een teken van zwakte is, dus ben ik bij het begin begonnen. Ik verwijdere alle dingen die me aan hem deden denken, ik sprak met vriendinnen af en ik had gewoon plezier (ondertussen dacht ik nog steeds aan hem, maar ik moest er bovenop zien te komen).
Het punt is dat tijd alle wonden heeft, maar de een doet er langer over dan de ander. Ikzelf ben er na 1,5 jaar nog steeds kapot van, maar ik leerde er mee omgaan en nu gaat het dus een stuk beter.
Zoek afleiding, doe leuke dingen met vriendinnen en sta open voor nieuwe dingen. Je zult zien dat je hem vergeet en dat je na 2/3 jaar beseft dat je al die maanden/jaren hebt weggegooid vanwege 'n ex (wat het helemaal niet waard is…)
Succes en ik hoop dat het wat beter gaat!

Ik weet dat meiden vaak beginnen over ‘ik ik ik’ als het om een verhaal van 'n ander gaat, maar… Ik had zoiets; werd gek op iemand in Amerika terwijl ik n vriendje heb. Net toen ik echt dacht, hier moet ik niet mee doorgaan, hij doet ook best weinig moeite, zag m al een week niet… Toen kwam hij weer aan: Wil je afspreken? Zucht. Mn gevoel was net weg… & Nu krijg ik’t niet weg - maar dat komt echt wel, gewoon niet steeds denken: “Weg met hem uit mn hoofd, weg!” - Het is nu gewoon zo onafgesloten dus is goed te begrijpen…

idd, maar uiteindelijk heeft hij ook gezegd dat er ergens wel een einde was en dat hij dat ook had beseft. Maar het is zo kut om te lezen overal dat hij vrolijk is en lacht terwijl ik pieker.Ik ben niet meer kwaad op hem en nu blijf ik dus achter met de gevoelens voor hem. En zonder woede is het moeilijk om dat te verwerken. Maar ik merk dat ik elke dag minder aan hem denk maar er blijft toch nog een beetje hoop dat het goed komt. Ik denk dat afstand en tijd de pijn gaat doen ophouden, hoop het toch!