Much Ado About Nothing

Een hele tijd geleden ben ik onder een andere naam al eens begonnen aan dit verhaal, maar nooit afgemaakt. Nu wil ik het nog eens gaan proberen. :slightly_smiling_face: Als jullie het leuk vinden natuurlijk.

Het verhaal gaat over Keira. Keira en Kyle kunnen elkaar niet uitstaan. Maar dan staan ze allebei in het toneelstuk van school. Het stuk heet Much Ado About Nothing, en is van Shakespeare. Ze spelen Benedick en Beatrice, die elkaar ook niet kunnen uitstaan maar uiteindelijk toch voor elkaar vallen… Zal het toneelstuk effect hebben op de gevoelens van Keira en Kyle?

“Keira, wacht op mij! Ik moet nog even… oh shit!”
Keira draaide zich om, en zag haar vriendin Donna languit op de grond liggen. “Donna, Don! Alles oké?” vroeg ze bezorgd. Donna kwam kreunend overeind, en keek verwijtend naar haar schoenen. “Kijk dan!” riep ze, en hield één van haar pumps in haar hand. De hak bungelde er een beetje treurig aan. “Net nieuw, en nu al kapot! Ik zweer het, ik koop nooit meer pumps in de aanbieding.”
Al mopperend kwam ze overeind, met hulp van Keira. “Echt, waarom laat ik me toch altijd verleiden? Ik weet dat die goedkope schoenen het nooit lang volhouden.” Keira glimlachte naar haar. “Misschien omdat je een schoenen verslaving hebt, Don.” “Pff, verslaving… Ik zou veertig paar geen verslaving noemen,” verdedigde Donna zich. “En trouwens, moet je horen wie het zegt, mevrouw Ik-moet-een-tas-hebben-in-elke-kleur-voor-elke-outfit.”
Keira lachte. Donna had absoluut gelijk, ze had een zwak voor tassen. Sterker nog, haar kamer stond er vol mee. Ooit had haar vader een speciale kast gemaakt voor de tassen, maar daar pasten ze allang niet meer allemaal in. En hoe vaak had haar moeder zich nu al wanhopig afgevraagd wanneer ze eens tassen weg zou doen? Niet dat dat ooit zou gebeuren, Keira hield van al haar tassen, stuk voor stuk. Maar dat schenen haar ouders niet zo te begrijpen…
“Oh, hoe kom ik de dag nu door?” riep Donna uit. “Ik kan toch niet de hele dag op één been hinkelen?” “Drama-queen,” lachte Keira. “Hé, kijk uit jij!” zei Donna, en ze gaf Keira een speelse duw in haar zij. Dat had Keira niet zien aankomen, en ze viel opzij. “Wat…” Ze slaakte een korte gil, en ze sloot haar ogen, wachtend op de klap van wanneer ze de grond zou raken…
Maar die kwam niet. Voorzichtig opende ze één oog. Ze stond nog! Ze opende allebei haar ogen, en keek toen recht in een ander paar ogen. Diepblauwe ogen keken haar chagrijnig aan vanonder een donkere bos haar. “Oh! Sorry, het spijt me!” riep ze uit.
Ze deed een stap naar achter, en bekeek haar heldhaftige redder. Nouja, heldhaftige redder… De jongen die voor haar stond was Kyle. En Kyle had een hekel aan Keira. Kyle zou haar nooit vrijwillig hebben opgevangen, dus het was waarschijnlijker dat hij toevallig net langs liep toen Keira viel. Ze haalde diep adem. “Sorry Kyle, het was niet mijn bedoeling om…” haar stem stierf weg toen Kyle zich midden in de zin omdraaide en wegliep.
“Eh… Oké…” stamelde Keira. “Nou já zeg!” klonk een stem achter haar. Keira draaide zich om, en zag Donna kwaad naar Kyle’s verdwijnende rug kijken. “Wat een eikel, het is toch niet alsof je je expres liet vallen?” riep ze verontwaardigd uit. Keira haalde haar schouders op. “Nouja, het maakt niet uit Donna, echt…” zei ze. Ze gooide haar tas over de schouder, en liep de andere kant op. Ze voelde haar wangen rood worden, van schaamte en woede, en boog haar hoofd zodat haar dikke bos haar het zou verbergen.
“He Keira, wacht even.” Al hinkelend kwam Donna naast haar lopen. “Gaat het wel? Heb je je niet bezeerd ofzo?” “Het gaat prima Donna, echt,” zei Keira kortaf. Donna keek haar onderzoekend aan. “Hé, je moet je niets aantrekken van die Kyle hoor. Kyle is gewoon een achterbakse, chagrijnige, egoïstische, arrogante…” Keira lachte en hield haar hand omhoog. “Ja ja, Donna ik snap het al.” “Mooi zo,” zei Donna en ze glimlachte bemoedigend naar haar. “Hé, we zijn ook wel een stelletje kneuzen hé,” zei ze toen. “Allebei gevallen – of bijna gevallen- op één dag, dat overkomt alleen ons…”


Ben benieuwd naar jullie reacties/opmerkingen/verbeteringen!

lijk me wel een leuk verhaaltje

Haha oke, thanks.
Verder nog mensen? (A)

Nja nieuw stukje maar. Het is wel een kort stukje.

“Ik schaam me dood!” riep Donna uit, terwijl ze een boze blik op haar voeten wierp. Die voeten waren nu gehuld in gezondheids-sandalen uit het jaar nul, in ziekenhuisgroen(een betere omschrijving kon Keira niet bedenken) en schreeuwerig paars. “Zo kan ik me echt niet vertonen hoor!” “Ach joh, dat valt best mee. Waarschijnlijk ziet niemand het,” zei Keira geruststellend. Zij en Donna waren net naar de gevonden voorwerpen wezen kijken, want Donna had weinig zin om de rest van de dag met één schoen rond te lopen. Helaas waren de schoenen daar niet erg modieus. Ze hadden de keuze gehad tussen de slippers die Donna nu aanhad, of witte Nikies met verdachte bruine vlekken, die bovendien ook nog twee maten te groot waren. En stonken. Dus was de keuze snel gemaakt.
“Ik meld me gewoon ziek hoor, Keir, echt waar,” kreunde Donna. Keira lachte zachtjes. “dat kan je doen, maar dan mis je wel Duitse les met meneer Stronk…” zei ze onheilspellend. Met gemaakte angst hield Donna haar hand voor haar mond en sperde haar ogen wijd open. “Daar heb je gelijk in! Hoe kon ik dat vergeten! Ha, nee, dan meld ik me niet ziek, dan zou ik zeker alle spanning en sensatie missen.” Lachend liepen ze naar het lokaal toe, naar de les van meneer Stronk, die het praten op een monotone stem tot een kunst had verheven, en met zijn gebreide truien een waar mode-icoon was.

Niemand?
(Haha ik voel me nu heel zielig dat ik om reacties bedel ofzo maar ja)

ga maar verder :slightly_smiling_face:

Haha oke, nou bij deze dan :wink:.

Aan het eind van de dag zaten Donna en Keira languit op één van de bankjes die voor de school stonden. Met een walgende blik schopte Donna de slippers uit. “Eindelijk bevrijd!” riep ze opgelucht uit. Ze legde haar blote voeten op haar schooltas die op de grond stond. “Wat een hel was vandaag,” zuchtte Keira. “Blokuren zouden verboden moeten worden.” Donna knikte instemmend. “Kindermishandeling…” Toen begon ze opeens enthousiast te zwaaien. “Daan!” riep ze. Keira draaide zich om, en zag een lachende, blonde jongen hun kant op komen. Keira lachte ook naar hem. “Hey,” zei ze. Daan was op het moment Donna’s crush. Nou kon dat elk moment veranderen, want Donna was snel uitgekeken op een jongen, maar op het moment was ze nog helemaal verliefd. Ze schudde haar krullen naar achter, en begon schaamteloos te flirten met Daan, die er helemaal in mee ging. Keira zat er maar een beetje naast, ze voelde zich altijd het vijfde wiel op zulke momenten. Ze wist wel dat Donna het niet zo bedoelde, maar zo voelde het soms wel. Haar ogen gleden over het schoolplein, en bleven hangen bij een jongen met warrig donker haar. Hij leunde tegen een lantaarnpaal aan, en keek verveeld voor zich uit. Alle leerlingen liepen om hem heen, niemand stopte om even met hem te praten. Hij had weinig vrienden zo te zien. Plotseling keek hij met een ruk om, recht in Keira’s ogen. Die draaide snel weg, terwijl haar gezicht helemaal rood werd. Kyle had haar zien staren, oh jee. Wat zou hij nu wel niet van haar denken? Waarschijnlijk niet veel goeds. Keira wist niet precies waarom Kyle zo’n hekel aan haar had, maar het maakte eigenlijk ook niets uit. Hij was nors en arrogant, en behalve dat hij er goed uitzag, kon Keira weinigs positiefs over hem bedenken. Ach, waar maakte ze zich ook druk om? Ze draaide zich om naar Donna en Daan. Daan gaf Donna net een uitgebreide knuffel, en Donna glom helemaal. Toen ze elkaar eindelijk loslieten zwaaide Daan nog even naar Keira, zei gedag, en liep toen weg. “Is ‘ie niet goddelijk?” vroeg Donna met een verliefde blik in haar ogen. Keira lachte. “Jahoor, Don. Goddelijk.”

“Comment est organisé l’assurance-maladie?” zei Keira hardop. “Comment est organisé le… le…leee, eh…” Boos keek ze op haar blaadje. “Logement,” maakte ze haar zin eindelijk af. Bah, wat had ze een hekel aan frans. Morgen had ze een SO, en ze had nog niets geleerd. Niet erg slim van haar, want ze moest een hoog cijfer halen om haar gemiddelde nog een beetje omhoog te halen. “Quel sera le salaire par mois?” vervolgde ze dus maar.
“Ah, bonjour madame Keira!” hoorde ze plotseling een heldere stem achter haar. Ze draaide zich om en zag haar zusje in de deuropening staan. Ze glimlachte, meestal kon ze het wel goed vinden met haar zusje Melissa. Mééstal. Natuurlijk hadden ze ook wel eens ruzie, maar daar waren ze zusjes voor toch? Met een zwierige pirouette kwam Melissa de kamer binnen en liet zich op haar bed vallen. Melissa leek helemaal niet op haar oudere zus. In tegenstelling tot Keira was ze lenig en gracieus. Ze had stijl, blond haar, terwijl Keira bruin krullend haar had. Melissa was dun, Keira was wat voller. ‘Jij hebt mooie rondingen, ik heb niks!’ riep haar zusje wel eens wanhopig uit. Maar Keira zou graag met Melissa willen ruilen, alles stond haar perfect terwijl Keira vaak moeite had met kleren kopen.
“Ah, madame Melissa. Ca va?” Haar Franse accent klonk belachelijk, en Melissa schoot in de lach. “Bon, merci. Lukt het een beetje?” antwoordde ze, en ze wees naar de stapel blaadjes die op Keira’s bureau lagen. “Nee,” zei Keira, en wierp een gefrustreerde blik op de eindeloze rijen Franse zinnen. “Het lukt helemaal niet. Ik haat Frans!” “Geef eens hier.” Melissa pakte de blaadjes, en begon te lezen. “Oke. Hoe vraag je naar het dichtstbijzijnde postkantoor?” “Ou est le… Eh, diekstbijzijnde postkantóór?” antwoordde Keira met een vreselijk accent. Melissa lachte. “Perfect! Dat wordt een dikke tien, zeker weten.” “Dank je.” Keira glimlachte naar haar jongere zusje, en pakte haar blaadjes terug. “Zeg, ga jij nog naar dat feest van Amy dit weekend?” vroeg Melissa terwijl ze haar lange blonde haar in een staart deed. “Want ik wil wel, maar nu blijkt dat Romy en Evelien allebei niet kunnen, en ik heb niet zo’n zin om daar straks helemaal alleen te staan. Dus ik dacht, als jij nou ook gaat…” “Ja, dag, ik ga niet de hele avond met mijn kleine zusje op stap hoor! Kijk, als er nou een creche was…” “Ha-ha, hilarisch, je zou stand-up comedy moeten doen,” zei Melissa quasi-beledigd. “Kom op, het is alleen aan het begin van de avond. Ibrahim komt ook, maar die had eerst nog een feest van zijn ouders. Dus die komt later. Maar die zal ik dan wel lastig gaan vallen, dan heb jij geen last meer van me, oke?” “Is goed hoor, lief klein zusje.” “Oppassen jij!” Melissa greep een kussen, en gooide het naar Keira’s hoofd. “Hé!” riep Keira, en wilde terug gooien, maar Melissa verdween al giechelend de kamer uit. “Wacht maar!” riep Keira haar achterna, en toen er geen antwoord kwam besloot ze zich maar weer op haar Frans te storten. “Goed. Ou est le…”

Lijkt me een leuk verhaal :grinning:

verder

Ga maar verder. :slightly_smiling_face:

Thanks voor de reacties :slightly_smiling_face:.

“Dit is het. Het einde van mijn schoolcarrière. Ik word van school getrapt en niemand zal me willen hebben omdat ik zo dom ben. Voor de rest van mijn leven zal ik wc’s schoon maken, dat is het enige wat ik nog kan.” Dramatisch slofte Keira door de gangen. “Doe niet zo belachelijk. Je bent niet dom, je haalt altijd goede cijfers,” zei Donna vermanend. Keira keek haar vriendin met opgetrokken wenkbrauwen aan, die haar schouders ophaalde. “Oke, je haalt altijd goede cijfers, behalve voor Frans. Bovendien zeg je altijd dat je je SO’s zo slecht maakt, en uiteindelijk haal je weer achten en negens. Dat zal nu vast ook weer zo zijn.” “Laten we het hopen,” mompelde Keira neerslachtig.
“Kom op, ik weet precies wat jou zal opvrolijken. Een grote, heerlijke, verrukkelijke, op-je-tong-smeltende witte reep chocolade,” zei Donna terwijl ze in haar tas graaide, en er even later een groot stuk chocola verpakt in een kleurige wikkel uithaalde. Keira keek er met grote ogen aan. “Witte… chocola…” stamelde ze. “Is dat… Donna, is dat echt?” vroeg ze, als een volwaardig junkie. “Ja zeker,” zei Donna triomfantelijk. De chocoladereep werd bijna uit haar hand getrokken, maar Donna stak haar arm in de lucht. “Alleen als je beloofd nu weer vrolijk te worden!” riep ze. “Ik beloof het, ik beloof het!” zei Keira snel, met een begerige blik op de chocola. Donna lachte en gaf haar uiteindelijk de chocola. “Brave meid. Kom, laten we naar de kantine gaan.” Keira knikte, en volgde haar, terwijl ze de laatste stukjes van de chocola verorberde. “Oowk wah?” vroeg ze met volle mond aan haar vriendin. “Nee, dank je, eet maar lekker zelf op,” zei die met een lichtelijk walgende blik op Keira, die nu witte chocola om haar hele mond had. “En kijk zo ook even in de spiegel liefje. Je hebt chocola over je hele gezicht.”
Keira haalde haar schouders op en propte het laatste stukje chocolade in haar mond. Ze likte haar vingers af, en vergat even op te letten. Daardoor had ze niet door dat er in de gang een hele groep mensen stond verzameld, waardoor Donna was gedwongen stil te staan. Keira liep gewoon door, en botste hard tegen haar op. “AU!” riep ze. “Donna, doos! Wat doe je?” Donna draaide zich om, en keek haar verontwaardigd haar. “Hallo, chocolademonster, kijk dan!” zei ze, en ze gebaarde naar de menigte mensen. “…Oh. Oké… Waarom staan al die mensen daar?” Donna haalde haar schouders op. “Geen idee, maar daar komen we snel genoeg achter. Kom mee,” zei ze, en ze trok Keira mee door de menigte.
Om hun heen klonken kreetjes van verontwaardiging terwijl Donna iedereen wegduwde om vooraan te komen. “Sorry, sorry… Mogen we er langs, ja, dankje, sorry, spijt me,” mompelde Keira terwijl ze verder werd mee gesleurd. Even zag ze niets anders dan boze gezichten om zich heen, en mensen die zich uitstrekten boven alle hoofden. Uiteindelijk stonden ze vooraan, bij het prikbord, waar een poster hing. “Wat? Dit is het? Waar is al die drukte dan voor nodig?” vroeg Donna ongelovig toen ze de tekst op de poster las.

[i]‘Much ado about nothing

Maandag 15 juli wil het Steenhart College dit meesterwerk van Shakespeare opvoeren ter afsluiting van het schooljaar.
Leerlingen die geïntresseerd zijn in een rol in het toneelstuk kunnen zich hier opgeven. Audities zijn maandag a.s om 16.30 in het audiotorium.

Voor meer informatie kun je terecht bij dhr. Verhorst (docent beeldende kunst)’
[/i]
Keira las het aandachtig door. Jaren geleden had ze zelf op een toneelvereniging gezeten, maar was daar van af gegaan omdat haar groep niet leuk was. Nu vond ze het nog steeds wel leuk om te acteren, maar kreeg er niet vaak de kans voor. “Hé, Keir, dit is wel iets voor jou. Jij zat toch op acteerles ofzo?” klonk het enthousiast naast haar. “Kom op, we schrijven je in.” Donna pakte de pen die erbij hing, en schreef Keira’s naam op voor die er ook maar iets over kon zeggen. “Hé, waarom geef jij je niet op?” vroeg Keira aan haar. “Oh, we weten allebei dat ik niet kan acteren. Ik maak geen kans!” “Oh kom op, het is toch gezellig? Probeer het gewoon.” Donna haalde achteloos haar schouders op, maar schreef toen ook haar naam op. Plotseling werd ze opzij geduwd, waardoor ze een grote zwarte kras midden over de poster zette. “Hé, kijk uit!” riep Keira verontwaardigd. Ijzig blauwe ogen keken haar neerbuigend aan. “Wist je dat er chocolade op je neus zat?” vroeg Kyle ongeïnteresseerd. Hij pakte de pen, en schreef zijn naam in krullige letters onder die van Donna, die ondertussen weer was bekomen van de schrik. Ze ging tussen de poster en Kyle staan. Hun neuzen raakten elkaar bijna aan, en Donna keek woedend in de ogen van Kyle. Die keek verveeld terug. “Vind je dat normaal? Je duwt niet zomaar mensen opzij, jongen.” “Nou, dat is anders precies wat jij net ook deed, hoor,” zei een slungelige jongen met rood piekhaar betweterig. “Oh, stel je niet aan,” zei Donna en wapperde afwezig met haar handen naar hem. “Nou? Ik vroeg je wat?” vervolgde ze tegen Kyle. Die keek haar nog steeds even onverschillig aan, en draaide zich toen plotseling om, en liep weg. De menigte deinsde opzij, alsof ze bang voor hem waren. “HÉ!” riep Donna hem nog achterna, maar hij was al verdwenen. “Nou ja zeg! Wat is er toch mis met die jongen?” zei Donna verontwaardigd tegen niemand in het bijzonder. “Maak je niet druk joh,” kalmeerde Keira haar. “Het is Kyle maar.” “Nou, iemand zou die jongen echt eens manieren moeten leren. Opzij, brugpieper!” zei ze terwijl ze een brugger uit de weg duwde. Keira lachte verontschuldigend naar hem. “Sorry. Ze bedoelt het niet zo, echt niet.” De jongen keek haar met grote ogen aan. Keira zuchtte, en rende toen snel achter Donna aan.

Vind het echt een leuk verhaal, niet zo standaard :slightly_smiling_face:. Snel weer een stukje?

haha echt heel leuk! :slightly_smiling_face:
je schrijft met humor en daar houd ik wel van!
snel verder! :grinning:

Verder !

“Keiraaaa, help nou eens,” zei Donna met een zeikerige stem tegen haar vriendin. Die was net verdiept in het script dat ze voor maandag moest leren, en keek geïrriteerd op. “Wat is er aan de hand dan?” “Kijk dan!” Verontwaardigd wees Donna op haar blonde krullen. “Ja, wat is er mis mee?” “Wat er mis mee is? Wat er mis mee is? Hallo, dit ziet er toch niet uit?” Als een echte dramaqueen draaide ze zich om naar de spiegel en zuchtte diep. “Wat moet ik nou? Vanavond is dat feest, en Daan is er ook. Ik moet er oogverblindend uitzien!” “Het zit heus wel goed, maak je nou niet zo druk,” zuchtte Keira. Haar vriendin draaide zich weer om, en keek haar boos aan. “Heus wel goed is niet goed genoeg! Het moet perfect zijn!”
“Wat moet perfect zijn?” klonk er vanuit de deuropening. “Melissa!” riep Donna opgelucht. “We hadden het over mijn haar, kijk nou eens.” “Oei,” zei Keira’s zusje. “Ja inderdaad! Oei! Keira, je kunt nog leren van je zusje.” Melissa grijnsde breed naar haar zus, maar die negeerde haar en richtte zich tot Donna. “Oké, oké. Kan je het niet opsteken?” stelde Keira voor.
“Ik weet het perfecte kapsel, wacht maar even!” zei Melissa vrolijk. Ze liep de kamer uit, en even later kwam ze terug met haar handen vol haarproducten.
“Ga zitten,” beval ze Donna, die braaf deed wat haar gezegd werd. Enthousiast begon Melissa te spuiten, en al snel stond de kamer blauw van de haarlak. Overdreven kuchend en met haar armen zwaaiend liep Keira naar haar raam, en zette hem open. “Frisse lucht!” riep ze dramatisch uit.
“Stel je niet zo aan, Keira,” grinnikte Melissa, die vrolijk verder spoot.
“Met zulke acteertalenten moet je wel de hoofdrol krijgen in dat toneelstuk,” vulde Donna aan. “Welk toneelstuk?” vroeg Melissa verbaasd.
“De school organiseert een toneelstuk. Iets van Shakespeare, geloof ik. Keira gaat auditie doen.” “Oh wat leuk!” riep Keira’s zusje uit. “Keira kan echt geweldig acteren. Waar gaat het stuk over?” Donna haalde haar schouders op. “Geen idee.”
“Heb je het script nog niet gelezen?” Keira draaide zich om naar haar vriendin. “De audities zijn maandag al!”
“Maar het was zo dik!” klaagde Donna. “En er stonden geen plaatjes in.”
“Klaar!” riep Melissa triomfantelijk uit. Donna keek in de spiegel en slaakte een verrukt kreetje uit. Ze stond op en gaf Melissa een dikke knuffel.
“Oh het is geweldig! Echt prachtig! Hoe kan ik je ooit bedanken?”
“Door me los te laten,” piepte Melissa.
“Oh sorry!” Snel liet Donna haar los, en begon zichzelf uitgebreid te bekijken in de spiegel terwijl Melissa naar adem hapte. Het zag er echt heel mooi uit. Opgestoken, met een paar loshangende krullen.
“Wat denk je Keira, zou Daan me zo kunnen weerstaan?” vroeg Donna en ze draaide een rondje voor haar vriendin.
“Onmogelijk,” grinnikte Keira. “Je ziet er prachtig uit.”

Up…