Motorische en sociale faalangst.

-

Ik zou met een psycholoog gaan praten, en nee dat is niet raar.

EDIT: Ik herken mezelf wel een beetje erin maar ik vertel het liever niet hier op dit forum omdat er mensen zijn die me kennen en het niet weten.

Ga naar je huisarts! Ik heb een paniekstoornis (wat ik pas sinds November weet) en heb hier heel veelste lang meegelopen! Echt je kunt er beter wat aan gaan doen, ook al klinkt het op het begin heel stom dat je er bv. voor in therapie gaat. Het heeft bij mij ook echt lang geduurt voordat ik de echte reden ook aan mijn beste vriendinnen kon vertellen. Maar ik baal er ontzettend van dat ze me niet eerder beter hebben getest! Ik had hier zoveel eerder een betere therapie voor kunnen krijgen, en nu wel lekker uit kunnen gaan en feesten zoals een 18jarige hoort te doen… Maar het gaat al stukken beter en ik kom er wss ook wel vanaf (je komt er nooit helemaal vanaf, maar je kan er wel mee leren omgaan).

ik herken mezelf er ook een heel klein beetje in, vooral hoe ik vroeger was.
is er een oorzaak voor dat je zo bent? ben je gepest ofzo :ö
ik ben vroeger altijd gepest, dat verandert erg veel aan je persoonlijkheid (het heeft me ook heel sterk gemaakt nu) maar daardoor werd ik dus zo.
ik heb een tijdje toen met een soortvan vertrouwerspersoon bij de jutters gepraat heel lang wel 3 jaar lang ong.
nu accepteer ik mezelf, ik durf gek te doen en echt mezelf te zijn, iets wat ik 3 jaar geleden echt niet durfde.

ik zou als ik jou was naar je huisarts gaan, en er met je ouders over praten.
je kan er beter ni wat aan doen, bijv. in therapie gaan, dan dat het erger wordt en je straks helemaal je huis niet meer uit durft bijv.

Ik herken het. Het is wel minder geworden naarmate ik ouder werd.

Ik had wel erge faalangst, maar niet zo erg als wat jij hebt.
Ik durfde bijv. geen nieuwe kleren aan, uit angst wat ze van me vonden.
Of niks te zeggen in de klas, mn mening niet te geven.
Ik durfde een bepaalde winkel niet in, omdat het niet voelde alsof ik daar mocht komen…
Ik zou zeker weten met iemand gaan praten, want dit gevoel is klote en als je hiermee langer rondloopt word t alleen maar erger…

En je hoeft je niet te schamen om er met iemand over te praten, als het helpt helpt het. En het heeft mij ook geholpen.

:slightly_smiling_face: