Moeizame relatie

First of all: sorry voor het megalange verhaal.
Maar ik heb echt even advies nodig en ik kan het eigenlijk bij niemand kwijt.

Het probleem
Tussen m’n moeder en mij loopt het niet lekker. Ik ben nu 23 en woon al een paar jaar niet meer thuis, maar zie haar nog vaak genoeg. Op die momenten vind ik het gewoon heel lastig om met haar om te gaan en ontstaan er vaak erge ruzies. Mijn frustratie zit op een heleboel vlakken. In principe is ze een goede / attente moeder, maar ze heeft een hoop minder leuke kanten die de overhand hebben en daar gaat het mis.

Vroeger
Vroeger was ze mega dominant. Deed ik of mijn zusje per ongeluk iets fout, kon ze hysterisch worden. Bijvoorbeeld een vlek op een shirt, of een lager cijfer dan verwacht (lees: een 8 in plaats van een 9 op de basisschool). Op zo’n moment leek ze ervan overtuigd dat wij haar expres wilden zieken, of noemde ze ons dom. Ik vond het vaak niet prettig om in haar bijzijn te zijn, omdat ik altijd bang was iets fout te doen. Op een gegeven moment konden we geen gesprek meer voeren omdat ik niks durfde te zeggen :cold_sweat: (ik was extreem onzeker als kind). De ene keer greep ze letterlijk elke kans aan om kritiek op mij te geven, de andere keer was ze weer poeslief. Ze heeft in explosieve ruzies met m’n pa wel eens gedreigd dat ze hem zou verlaten en 75% van de tijd dacht ik dan ‘Ja, dat zou fijn zijn’. Ik was een heel rustig kind en kon gewoon niet tegen dat boze en dramatische gedoe elke keer. Achteraf gezien was m’n moeder in die tijd niet gelukkig in haar huwelijk met m’n pa. Ze ontmoette een andere man en na jaren van vreemdgaan (zonder dat ik en m’n zusje het wisten, natuurlijk) gingen ze scheiden.

Nu
Haar nieuwe vriend aanbidt m’n moeder zo’n beetje. Na de scheiding was ze eerst vrolijker en ze hield zich niet meer zo bezig met wat m’n zusje en ik goed/fout deden. Maar nu zijn het andere dingen, die meer onschuldig lijken, maar die ik echt onuitstaanbaar vind, en waar we ruzie over krijgen. Het is een enorme waslijst maar de highlights:

1. Extreme luiheid. Iedereen moet alles voor haar doen. Ze vindt dat ze keihard werkt (2.5 dag per week), en doet alsof m’n zusje, ik, haar vriend en m’n vader een luizenleven of - baan hebben, terwijl wij allemaal meer dan 5 dagen werken. Haar vriend doet alles voor haar, doet heel het huishouden, legt alles voor haar klaar etc. Als hij er een ochtend niet zou zijn weet ze bij wijze van spreken niet waar ze haar ontbijtspullen moet pakken. Vergeet hij een keer iets klaar te leggen, maakt ze daar meteen venijnige opmerkingen over. Ze doet (enorm kinderachtig) alsof ze niks kan.
Als ze drinken wil, vraagt ze: ‘Wie wil er drinken?’ zonder enig aanstalten te maken op te staan. De bedoeling is dan dat jij opstaat en het voor haar gaat pakken. Doe je dat niet, wordt ze boos en gaat ze het luidkeels klagend zelf pakken.

2. Ze geniet er nog steeds van om anderen te bekritiseren. De kleinste dingetjes blaast ze enorm op. Ze boort het liefst anderen de grond in om zichzelf beter te voelen (denk ik dan). Sta je de hele dag in de keuken hapjes te maken voor haar eigen feestje, terwijl ze zelf de hele dag tv kijkt, trekt ze haar neus ervoor op omdat het niet goed gemaakt is of niet mooi is etc. Quote: ‘Ik moet hier ook alles zelf doen’. Of ze gaat gemeen lachen dat je zoiets makkelijks al ‘niet eens kan’. Uiteindelijk bedankt ze je wel voor de ‘hulp’, maar dat is pas een dag later.

3. Ze is niet voor rede vatbaar. Als zij weer over iets onzinnigs boos loopt te doen, kan ik het soms niet laten om er iets van te zeggen. Maar ze zal altijd net zo lang en hard doorgaan totdat ze het gevoel heeft dat ze haar gelijk heeft gehaald, ook al slaat het compleet nergens op. Ze gaat dan standaard huilen zodat iedereen haar maar weer gelijk geeft. Ze heeft geen zelfreflectie en kan niet relativeren. Het enige wat haar uitmaakt is dat ze gelijk heeft. En dat jij je heel schuldig voelt. Ze heeft niet door dat ze daarmee niets wint en zichzelf alleen maar voor schut zet.

4. Ze denkt dat ze recht heeft op van alles en manipuleert je. Krijgt ze niet wat je wil, duikt ze in de slachtofferrol. M’n zusje zou een weekend weggaan met haar studievereniging waar ze veel zin in had, tijdens moederdag, en toen heeft m’n moeder net zo lang zielig en boos lopen doen tot m’n zusje het bijna wilde afzeggen. En dan is het weer: ‘Nee laat nou maar, ik ga wel weer alleen zitten met moederdag’.

Ik kan nog uren doorgaan maar dit zijn wel de belangrijkste dingen die constant voorkomen. M’n zusje zegt er nooit wat van en vindt het niet zo erg zegt ze. Maar ik kan dat negativisme gewoon niet langs mee heen laten gaan dus zeg er wat van, of reageer er subtiel op, en dan krijgen we al knallende ruzie. Daarin doe ik zelf ook heus dingen fout. Maar ik weiger te geloven dat het allemaal aan mijn perceptie ligt. Ik wil graag een goede band met m’n moeder, en soms hebben we het ook gezellig samen, maar ik zou niet weten hoe ik langs die negatieve dingen heen kan kijken. En ergens is mijn beeld van m’n moeder sowieso beschadigd, vanwege de hysterische / dominante persoon die ze tijdens m’n jeugd regelmatig was en vanwege het vreemdgaan.

Heeft iemand misschien advies of herkent iemand het?

De vriend van m’n moeder heeft wel moeite met sommige dingen, bijvoorbeeld wanneer ze weer boos op hem is zonder reden, terwijl hij álles voor haar doet. Maar hij vindt het geen groot genoeg issue. Ik begrijp dat gewoon écht niet want het gebeurt dagelijks.

Ik weet niet helemaal wat je eraan moet doen want het is en blijft je moeder ongeacht haar negativiteit, maar wat je zou kunnen doen is haar geen aandacht meer geven in die situaties die je beschrijft. Als je het van je af laat gaan en denkt van ‘bekijk het maar’ in plaats van je telkens maar te ergeren, hoeft het op een gegeven moment niet zo storend te zijn.

Dankjewel voor je reactie!
Misschien is dat wel een idee ja… Maar het is ook tegen m’n natuur doen om positief tegen haar te doen ondanks haar opmerkingen en gedrag, haha. Dan is het net alsof het normaal is wat ze doet :cold_sweat: terwijl ik nu de enige ben die nog een béétje tegengas geef. In de hoop dat ze zich soms toch realiseert dat het niét normaal is.

PS: Ik heb daar zelf ook wel vooruitgang in gemaakt vind ik, want vroeger kon ik me meeega schuldig voelen als ik zogenaamd weer iets heel erg fout had gedaan. Maar i.t.t. tot haar vriend en mijn zusje laat ik me nu niet meer zo manipuleren. Dat merkt zij ook wel, en ze gedraagt zich koeler naar mij toe, maar ze probeert me niet meer te manipuleren.

Heeft iemand anders nog tips? :slightly_smiling_face:
En wat vinden jullie van m’n moeders gedrag? Absurd of stel ik me aan?