moeite met verliefd zijn

Hallo,
Ik zit de laatste tijd wel met iets wat ik graag met jullie wil delen en zou graag jullie ervaringen willen horen.

Ik heb nu een vriend, nu bijna 4 maanden. Het is alleen een beetje raar gelopen, omdat het al eens uit is geweest. We hadden eerst 1,5 maand toen is het 3 weken uitgeweest en hebben we nu ongeveer 2 maanden. Ik ben heel erg blij met hem en hij past heel goed bij mij. Ik was gelijk verliefd en het wordt alleen maar sterker, ook omdat je het gevoel van ‘houden van’ er natuurlijk bij krijgt. Ik ben echt gek op hem, hij is zo leuk!

Een jaar geleden had ik een afstandsrelatie, niet heel lang 3,5 maand maar het was mijn eerste echte verliefdheid en het heeft ook een half jaar geduurt tot ik daar volledig qua gevoel overheen was aangezien ik heel erg gekwetst was en mijn hart was gebroken. Dit gevoel was er ook toen het die 3 weken uit is geweest met mijn huidige vriend (hij durfde niet echt verliefd te worden, nu wel zegt hij dus ik vertrouw daar gewoon op).

Ik ben nu heel gelukkig met mijn vriend en zou ook echt niet weer terug willen, maar ik merk dat ik heel veel moeite heb met het verliefd zijn. Ik moet vaak huilen en voel me ontzettend kwetsbaar. Dit is dan wel als ik alleen ben, niet als we samen zijn. Meestal nadat we elkaar hebben gezien. Het is niet dat ik hem dan mis ofzo, het gevoel komt er gewoon in een keer uit en ik krijg het niet zo makkelijk weg.

Ik vind het lastig om me naar hem toe open te stellen en over mijn gevoel te praten, dus komt dat er uit als ik alleen ben. Ik wil hem ook niet claimen en met de woorden waarmee ik mijn gevoel kan beschrijven doe ik dat wel; ik hou van hem, ik wil hem niet kwijt en ben wel bang dat dat gebeurd.

Ik heb het er al wel eens met hem over gehad, het tegen hem gezegd en het voelde goed. Het is alleen dat het gevoel niet weg gaat. Misschien is dit dan de negatieve kant van verliefd zijn? Ik zou alleen willen dat het wat minder is, want ik word er zelf onzeker van en ik voel me een beetje dom omdat ik zoveel moet huilen er om. Soms voel ik dit ook op het moment als ik bij hem ben, en hij kan soms wat oversekste grapjes (vaak niet zo grappig als ik me voel) waardoor ik onzeker en geirriteert raak en er irritaties ontstaan tussen ons en het gevoel bij mij dus blijft hangen. We zijn natuurlijk ook nog gewoon ‘jong’ in relaties en je moet het allemaal maar een beetje uitproberen dus het hoort er gewoon bij die irritaties neem ik aan?

Ik wil mijn gevoel wel zeggen en uiten naar hem, maar ik wil ook niet zo’n zeur worden aangezien ik het al wel een paar keer heb gezegd… Ik heb ook moeite met mijn gevoelens uiten en onder woorden brengen dus het moet ook echt een heel goed moment zijn, en vaak wil ik dat moment niet verpesten om over zo iets te praten.

Heeft iemand tips om dit gevoel minder te maken? Of de irritaties tussen ons? Tips om je beter gevoelens te uiten? Of eigen ervaringen?

Alvast bedankt! X

Oja gevoelens uiten en onder woorden brengen vind ik altijd lastig, maar dit is natuurlijk anders omdat je bang bent iemand kwijt te raken…

Echt proberen erover te praten. Praten, praten en praten… Dat werkt echt.

Ja dat weet ik, probeer ik. Maar het is lastig, de juiste woorden vinden en je gedachtes proberen te verwoorden. Hij weet wel hoe ik me soms voel, het is alleen dat het gevoel wat ik krijg als ik alleen ben gewoon heel vervelend is.

Misschien kun je je proberen te focusen op andere dingen? Verliefd zijn is leuk, maar er zijn genoeg andere leuke dingen om te doen als je niet met hem bent. Zo werk je er ook een beetje aan om minder afhankelijk te zijn.

Dit heb ik in het begin ook gehad. Ik moest ook heel vaak huilen en dan wist ik niet precies waarom, heel frustrerend. Ik ben daar gewoon met de tijd overheen gekomen. Het wordt alleen maar makkelijker om jezelf voor elkaar open te stellen, nu is alles nog best ‘nieuw’ en 4 maanden is nog niet eens zo heel lang. Je bent waarschijnlijk nog niet 100% aan elkaar gewend, je weet nog niet 100% wat je van elkaar kan verwachten en dat heeft bij mij gezorgd voor de angst dat ik hem kwijt zou raken. Over een tijdje ‘voel’ je dat je iemand niet zo maar kwijt raakt en merk je dat het allemaal wel goed komt.
Eerst kon ik er met mijn vriend ook niet over praten, maar later kreeg ik het idee dat we elkaar gewoon beter begrepen en dat hielp ook om het nare gevoel weg te werken. Zoiets werkt niet van de één op de andere dag, het heeft tijd nodig.

Volgens mij is dit een heel onlogisch verhaal geworden, maar ik hoop dat het je iets heeft kunnen helpen.

Ik heb dat ook. nog steeds (ik ben nu al een jaar en 2 maanden samen met mijn vriend)
Ok; het was niet vanaf het begin, na een half jaar ofzo begon dat, huilen, boos worden, geïriteerd raken (door hem) en allemaal zonder dat ik daar een reden voor had… Ik had het voor het eerst ergens toen we ong 5 maanden samen waren, dat ik vaak moest huilen, en toen vond hij dat niet zo erg (hij zei trouwens ‘dat moet échte liefde zijn’)
Maar nu heb ik dat dus nog (niet altijd, maar toch regelmatig)
Ik denk dat het wel veel met je hormonen te maken kan hebben? (Want ik ben nu veel meer prikkelbaar nét voor mijn maandstonden enzo…)
Ik ben er zelf nog niet aan uit… :s

Maar als het je kan helpen, praat erover (misschien ook best met meisjes- want ik geloof dat mijn vriendje het op de duur een beetje beu is, al dat gehuil, en meisjes zullen het misschien beter begrijpen)
En ook: als je bij hem bent, probeer alleen aan het moment te denken, niet aan die slechte gevoelens en zoveel mogelijk genieten van mekaar… Probeer die kleine irritaties ook niet altijd te zeggen, want daar komt altijd ruzie van :s probeer ze voor jou te houden (tenzij het te ernstig is natuurlijk)

Dat is de enige tip die ik kan bedenken, aangezien ik ook met dat probleem zit…

Maar je had (ook) problemen met jezelf te uiten? je gevoelens te tonen? Ik denk dat dat normaal is, je kent hem ook nog niet zó lang, maar dat komt volgens mij wel met de tijd (zoals hierboven werd gezegd) je moet elkaar nog leren vertrouwen he :slightly_smiling_face:

Hoop dat ik je een beetje heb geholpen…

Ik heb heel veel problemen gehad met m’n eerste liefde en toen 't uit was was ik er kapot van, van de dingen die hij deed heb ik nu nog last. Ik ben nu 3 maanden samen met m’n geweldig vriendje en ik hou zielsveel van hem ( ja al na 3 maanden) maar ik durf 't hem eigenlijk niet echt zeggen, ook word ik snel boos of verdrietig omdat ik ook altijd 't ergste van hem verwacht , ik verwacht een ex-achtige reactie, geen lieve reactie en dat kan ik nooit geloven. Ik vertrouw 'm dus ook niet…Maar iemand wiens hart gebroken is gaat automatisch wantrouwen in de volgende relatie, is normaal. Dus als je je ergens slecht bij voelt, vertel 't hem meteen, praat alles meteen uit.

Ik voel me ook heel kwetsbaar nu maar langzaamaan bewijst hij me dat hij goed voor me is en ik denk dat het gevoel na een tijdje wel over zal zijn :slightly_smiling_face: succes

Ik herken me heel erg in jouw verhaal.
Vorig jaar had ik een relatie van 8 maanden met mijn ex. In het begin had ik het ook nog niet, maar pas na een aantal maanden toen ik echt van m begon te houden, ik moest erg veel huilen. Ook door andere omstandigheden was ik op emotioneel gebied gewoon heel kwetsbaar. Ik moest vaak huilen, ook in zijn buurt, maar dat heeft er ook mee te maken dat ik sowieso erg gevoelig ben en sowieso veel huil. Het klinkt gek maar ik kan al blij worden als iemand in de trein naar me glimlacht, of bijvoorbeeld vorig jaar op een bruiloft moest ik ook mijn uiterste best doen om niet in huilen uit te barsten, gewoon omdat ik blij was voor het bruidspaar. Niet van verdriet ofzo, ik kan echt om alles huilen. En dus ook van angst om mijn ex kwijt te raken. Hij werd er op een gegeven moment ook gek van en het ging steeds slechter tussen ons. Ik had het moeten uitmaken denk ik achteraf, maar omdat ik hem niet kwijt wou en omdat ik zoveel van hem hield heb ik het nooit gedaan en deed hij het uiteindelijk. Nu meer dan een halfjaar verder ben ik er nog steeds niet volledig overheen. In de tussentijd zijn er ook een aantal dingen gebeurd die hij me aangedaan heeft wat ik hem nooit zal kunnen vergeven maar hierdoor doet het me alleen nog maar meer pijn… Gewoon omdat ik het niet kan aannemen dat degene van wie ik zoveel hield zo veranderd kan zijn in een monster, om het zo maar even te noemen.
Oke aan mijn hele onlogische lulverhaal heb je natuurlijk helemaal niets maar je weet in elk geval, net als de andere meiden die gereageerd hebben in dit topic dat je zeker niet de enige bent.
Als tip kan ik je geven, laat de tranen gewoon gaan en hou ze niet tegen. Want als ik ze tegen hou komen ze altijd alsnog later, en dit kan een heel rot moment zijn om te gaan huilen. Je moet niets opkroppen en dit geldt ook voor je gevoelens die je aan je vriend wilt vertellen. Ik hoop dat je dit begrijpt, opkroppen is echt uit den boze. praat met hem over je gevoelens, kies een moment uit dat je alleen met hem bent en de tijd hebt, en dat hij ook serieus is en naar je wilt luisteren. Begin er over als het voor jou goed voelt en je denkt dat hij bereid is naar je te luisteren/ je te begrijpen. En zoals eerder gezegd is, het is wel echte liefde anders zou je je niet zo voelen :slightly_smiling_face:
Sterkte! xxx