Moeilijke acceptatie van de feiten

Hallo allemaal,

Ik zit al jaren met hetzelfde probleem en wil het nu wel graag even delen en kijken of er meer mensen zijn met een soortgelijke situatie.
Het zit namelijk zo:
Mijn grote droom is vanaf 7 jaar al in Musical spelen. Nadat ik mijn eerste musical ooit had gezien wilde ik niets lievers dan dat ook doen.
Nu voel je hem natuurlijk al aankomen… dat wordt hem dus niet.
Het is mijn aller grootste passie en ik besteed er zoveel mogelijk tijd aan waar ik maar kan en
zou er echt alles voor opzij zetten, maar helaas.
In de musical wereld heb je nou eenmaal aanleg nodig…
je kan leren dansen en acteren en ja je kan beter leren zingen, maar met de nadruk op BETER.
Maar als je nou eenmaal niet gezegend bent met een prachtige stem dan kan je door de zangles je stem ook niet ineens goddelijk laten klinken. Laat dat net het gene zijn wat ik dus niet kan.
Ik kan niet zingen!!! Ik heb mijn stem zo vaak vervloekt! Heb zelf een periode gehad dat ik bang was om te spreken, omdat ik me schaamde voor mijn stem.
Dat is het, in mijn ogen, wat al mijn dromen in duigen gooit en waar dit topic nu eigenlijk overgaat is…
Ik kan dat nog steeds niet accepteren! Tot de dag van vandaag maakt het me nog steeds ongelukkig en verdrietig. Ik probeer het echt los te laten, maar ik kan dat niet het raakt me elke keer weer.
En het klinkt waarschijnlijk super dom voor sommigen, maar ik zit daar zo ontzettend mee.

Zijn er meer mensen met soort gelijke situaties of mensen die tips hebben om hier mee te leren dealen?
Dan hoor ik dat namelijk graag! Heel graag!

Greetz,

Het meisje dat niet kan zingen

Dubbel topic. Slotje!