Moeilijk verleden = onmogelijke liefde?

Hey hey,
ik zit eigenlijk best met een groot probleem.
Ik vind een jongen leuk in mijn klas (hij 19 ik 18) en iedereen denkt wel dat hij mij ook leuk vind.
Eigenlijk praten we niet zo heel veel met elkaar buiten school maar in school zijn we super veel samen. Tuurlijk, jullie zitten in dezelfde klas, zullen jullie wel denk maar hij zoekt mijn aandacht op. Geeft opmerkingen (positief) in mijn richting, port mij in mijn zij en komt langs mij zitten tijdens de praktijkvakken.
Mijn vriendin is eens gaan polsen bij hem, maar hij geeft totaal geen duidelijk antwoord. Hij is heel erg raadselachtig. Een mooi voorbeeld hiervan is "Maar dat mag niet van haar moeder, dat heeft ze zelf gezegd’ Zei hij via facebook tegen mijn vriendin. Waarop zei antwoorde “En sinds wanneer houd die zich eraan? Dus je hebt er wel al aan gedacht iets met haar te hebben?” Hierna heeft hij niet echt gereageerd op die vraag maar zag ik hem wel een glimlach op zijn gezicht krijgen en opkijken van zijn laptop. (hij was deze les ergens anders gezet omdat we weer eens niet met de les bezig waren maar met elkaar te plagen)

Na de les heeft mijn vriendin nog een gesprek met hem gehad. Hij zei dat hij nu zo deed door zijn ex die erg veel op mij leek (qua uiterlijk, karakter weet ik niet) en denk dat hij er enorm van kapot is geweest want hij lijkt (volgens haar) enorm veel schrik te hebben om verliefd te worden en dat hij daarom zo doet. Maar hij geeft echt wel signalen (vinden veel mensen die ik ken en ze zijn er ook echt eerlijk in).

Ik zicht zo’n beetje met mijn handen in mijn haar met wat ik met hem moet doen. Ik wil wel wachten maar heb ook schrik door zijn verleden (waar ik nog steeds amper iets van weet) hij een soort gebroken persoon lijkt te zijn die nooit met iemand erover wilt praten en dit schrikt mij wel een beetje af.
Maar wat is jullie advies? Sorry voor de lange tekst, dit moest ik even van mij af typen

Ten eerste, regel dit soort dingen niet d.m.v. je vriendin.

Verder zou ik hem vragen of hij zin heeft om eens wat leuks te doen samen.

Vraag of hij het leuk vind om iets leuks met jou te doen. Bijv: Drankje doen, door de stad lopen of andere ideeen.

Echt tijd om af te spreken heeft hij niet dus dat zit er niet echt in (hij werkt op woensdagnamiddag en in de weekenden) dus dat zit er niet echt in op het moment.

Ik praat wel redelijk veel met hem maar eerder zo oppervlakkige dingen als dat zijn tante zijn hond naar het asiel had gedaan toen hij op familiebezoek was in Turkije en hij dat dier enorm mist. Of toen we eens naar de kermis waren geweest had hij zijn vakantiefoto’s laten zien, dus ook zijn familie enzo.

Vind het erg moeilijk om met hem serieuze gesprekken te hebben over dat soort dingen. En het feit dat hij zegt “maar ik ben turk, ik vertrouw niet snel iemand en al zeker geen meisje” schrikt mij enorm af om toch de moed te nemen en er met hem over te praten omdat hij dit onderwerp altijd afschermt, zelfs tijdens de lessen ontwijkt hij zulke vragen van leerkrachten (liefde, vriendschap, vrienden, familie, die soort onderwerpen)

Ga zo snel mogelijk eens een gesprek met hem hierover proberen aan te knopen. Weet dat hij problemen heeft met zichzelf, omdat hij dit tegen mijn vriendin heeft gezegd (ze zit ook bij ons in de klas dus het is niet dat hij haar eigenlijk nooit ziet) maar ze weet natuurlijk niet wat. Had al langer door dat er soms iets is maar wat weet ik niet omdat hij altijd zulke dingen ontwijkt. Hij is het type jongen dat altijd vrolijk is en een hard karakter lijkt te hebben terwijl, als je hem ziet wanneer niemand op hem let, hij heel erg stil en soms zelfs enorm ongelukkig en kwetsbaar lijkt.

Maar ik ga al mijn moed bij elkaar rapen en eens met hem proberen te praten. Weet niet of hij iets gaat lossen en of hij überhaupt wel met mij wil praten over zo’n dingen (zijn beide hetzelfde type op gebied van problemen) maar wil het wel doen.

Maar wat als hij zegt dat hij niet over zijn problemen wilt praten en hij meer tijd wilt? Ik zit zo vol met twijfels…

Waar heb jij de moed vandaan gehaald? Vind het namelijk erg moeilijk om de eerste stap te nemen.
Voor hem lijk ik enorm sociaal en hij zegt ook dat het voor mij niet moeilijk is om met mensen te praten terwijl ik dat wel heel erg moeilijk vind.

Zal eens proberen met een gewoon gesprek te beginnen over iets heel normaals en het subtiel afleiden naar iets serieuzer.

Vandaag stootte hij mij volledig weg. Waarom weet ik niet maar vind het hartstikke erg :frowning_face:

Zolang jij niet zelf aan hem hebt gevraagd hoe het echt zit, is alles van een derde persoon een aanname doen.
Nodig hem eens uit om ergens wat te gaan drinken, leer elkaar beter kennen en zie dan wat eruit komt.

Gewoon iets leuks samen gaan doen en plezier hebben, ik zou zelf geen zin hebben om op een date het al meteen over serieuze dingen te hebben.

@xxxxxxxxx: Eigenlijk helemaal niets. Gewoon van de ene dag op de andere nam hij enorm afstand.
Heb hem na de les wel nog even alleen gesproken. Heb hem bewust apart genomen en een beetje gepraat. Hij zei hij gewoon een off day had en dat ik me geen zorgen moest maken. En toen zei ik iets over vertrouwen (weet niet meer wat maar het was langs mijn neus weg) het was er eerder uit als ik dacht. en hij zei toen ‘er zijn wel mensen die je kunt vertrouwen en waar je alles tegen zegt maar deze mensen blijven nooit lang.’ Toen moest ik wel even nadenken.
Toen zag hij een van zijn vrienden die hem riepen aan de uitgang van school (waren superlaat buiten) en moest hij naar hun gaan. Als afscheidt geeft hij trouwens gewoon een boks zoals hij bij bijna iedereen doet.

Ik zou er niet te veel bij gaan denken, hij heeft waarschijnlijk (zoals hij zelf zegt) een offday… Ik heb dat ook wel eens, en dan heb ik niet echt zin om met iemand te praten.

Hij had gisteren blijkbaar echt een offday, gisterennacht nog een gesprek met hem gehad op facebook (een van de weinige keren dat ik met hem spreek). Al vroeg hij toen wel eerst om hem te helpen met iets waarop ik zei ‘ja voor taken maken ben ik wel goed hé’ was eigenlijk best als grapje bedoeld maar was de smiley vergeten waarop hij antwoorde ‘nee ook voor lief te zijn, te lachen, klein zijn’
Nu weet ik niet wat ik van zijn antwoord moet denken, helaas. Hij is zo oppervlakkig op dat gebied

Even een update:
Vandaag met hem en 2 andere vrienden na school nog even stad in gegaan.
Plots vroeg hij aan de andere twee wanneer ze nu eindelijk samen zouden zijn waarop die jongen antwoorde “wanneer jij en … (mijn naam) ook eindelijk samen zijn” waardoor we wel even stil waren. Even later haakte ik bij hem in omdat het donker begon te worden en dan zie ik niets. Hij verstijfde niet eens! :grinning:
Ga maandag ook eens een face to face een serieus gesprek hebben met hem en dat vond hij helemaal geen probleem

Hoop dat er eindelijk wat duidelijkheid gaat komen in zijn verhaal en ik weet waar ik aan toe ben.

Iedereen heeft een verleden en de een wat heftiger dan de ander.

Kan alleen in mijn eigen situatie wat zeggen: mijn verleden was gewoon k*t en hierdoor heb ik serieus een hoop issues. Maar dat betekend niet automatisch dat het onmogelijk is, maar je moet zeker wel wat steviger in je schoenen staan de gemiddelde :wink:.
Ten eerste laat gewoon weten dat je hem leuk vind.
Ten tweede: wordt het wat? Laat hem naar jou komen over zijn verleden, ga niet zitten wroeten om het eruit te krijgen, want dat werkt niet.

:slightly_smiling_face:

Heb vandaag een soort van gesprek gehad met hem. Het was een hele mooie poging tot een serieus gesprek maar hij moest heel erg snel door. Hij wist dat ik wou praten alleen niet waarover. Dus hij hield mij halt toen ik op het einde van de dag de hoop op een gesprek een beetje had opgegeven. Hij vroeg waarover ik wou praten en ergens zag ik dat ie schrik had voor mijn vragen.
Dus ik kaarte het gesprek met mijn vriendin aan en hij zei
“als ik het nog had mocht je het lezen, I have no secrets” waarop ik hem ongeloofwaardig aan keek en zei van
“buiten over u eigen?” en toen knikte hij. Kon het niet laten om awkard (zoals ik altijd bij hem doe als we niet uit onze woorden komen) mijn vuisten tegen zijn buik op te duwen maar heel zachtjes. Hij moest toen lachen en zei “gaan we boksen?” waarop ik mijn hoofd schudde en hem vroeg “Wat mag toch niet van mijn moeder?”
Hij zei toen “ja dat ge met een turkse jongen samen bent”
Toen ging zijn gsm…
Het was zijn vader die aan de school tegenover de onze op hem stond te wachten dus moest hij door.
Volgende keer beter zeker? Vind het wel heel kut want hij loste eindelijk iets :frowning_face:

@Demellie: Wil hem inderdaad de tijd geven om mij te vertrouwen en niet te gaan vissen naar dingen. Hij vertrouwd sowieso al niet snel mensen en al heel zeker geen meisjes dus wil hem alle tijd geven. Maar probeer er wel voor hem te zijn en hem die extra blik te geven wanneer ik zie dat hij het moeilijk heeft tijdens de les (soms is hij enorm in zichzelf gekeerd en zie je dat hij het nog steeds moeilijk heeft met de dood van zijn beste vriend)

Ben niet heel erg zeker over mijzelf maar ik probeer met kleine stapjes toch dingen duidelijk te maken al lukt dat niet altijd even goed bij hem :stuck_out_tongue:

Dat is ook precies wat je ‘moet’ doen, enige wat je kan doen. Hem laten weten dat je er ben en dat je klaar voor hem staat als hij het nodig heeft. Zo deed mijn vriend dat ook en dat gaf mij ruimte om wat dingen te delen met hem. Hij weet niet alles, ondanks dat we meer dan 10 jaar hebben, maar sommige dingen wil ik gewoon niet delen. Dus verwacht ook niet dat hij ALLES met je zal delen, in de loop van tijd zal hij je wat meer toelaten.

Je bent goed op weg. :slightly_smiling_face:

Een wijze tip regel dit nooit via iemand anders. Wanneer je hem leuk vind praat dan zelf met hem erover. Een kapot gelopen relatie kan inderdaad ervoor zorgen dat iemand bang is weer in een relatie te stappen. Spreek een keer buiten school af en kijk of er een klik is. Overhaast niks wanneer jullie elkaar leuk vinden groeien jullie vanzelf naar elkaar toe!

@Demellie: Dankje, hoop dat het steeds beter gaat! :grinning:

Weer even een updatje:
Vandaag moesten we met school gaan schaatsen. Ik durf dit eigenlijk helemaal niet maar kan het wel. Hij kan dus wel schaatsen en ging eerst wat rondjes doen maar kwam de hele tijd terug naar mij en een kameraad (die mij hielp met alles terug een beetje op te pakken) en toen zei hij dat hij naar zijn nicht had gestuurd dat ik niet kon schaatsen en ze had gevraagd hoe ik eruit zag. Dus wou hij absoluut een foto.
Dus ik zei ok want ja wat maakt een foto nou uit?
Hij kwam toen langs mij staan en leunde met zijn hoofd tegen het mijne (ookal is hij een stuk groter als mij) dus haakte ik in en liet hem de foto maken.
Ik vroeg hem om mij te helpen met schaatsen en toen strekte hij zijn hand uit en nam ik die dus maar al te graag aan en hebben we een tijdje hand in hand geschaatst tot de leerkracht zei dat dat niet in haar lessen mocht…