mn gevoel staat uit.

Ik heb proberen te zoeken naar een soortgelijk forum maar ik kon deze niet vinden, dus als die er is, sorry. Als je die zou willen linken, enorm bedankt!x

Mijn probleem is, dat ik het idee heb dat ik geen gevoelens meer heb voor wie dan ook… en ik ben pas 17.
Eerst was mn broer een probleemkind, mn ouders hadden geen controle over hem. We hadden veel ruzie en hij wist precies hoe hij me kon kwetsen. Nadat hij van school werd gestuurd en een rechtzaak kreeg , was mijn moeder er klaar mee en zette hem uit huis. Toen besloot mijn vader mee te gaan.

Mijn vader heb ik toen bijna twee en half jaar niet gesproken of gezien. Ten eerste wou ik dat hij ook pijn leed, na wat hij had gedaan. hij mocht het niet goed hebben.
Dus kwetste ik hem op die manier. ikweet dat het slecht is, maar het was niet eerlijk. Toen merkte ik het me niet uitmaakte dat hij zo gekwetst ervan was.
Ik heb tegenwoordig veel ruzie met mijn moeder omdat ze onder andere de situatie niet meer aankan, ze heeft een te hoge hartslag en zit bij een psycholoog die er niks aan lijkt te doen.

Ook dit doet me ondertussen niks meer.
Ze heeft zulke uitbarstingen gehad waarin ze dingen heeft gezegd die echt niet kunnen. Hier wijd ik liever niet over uit.
ik moet eigenlijk heel gelukkig zijn, ik heb een geweldige vriend waar ik nu een negen maanden mee ben, ik doe vwo, en heb leuke vrienden.

Maar het doet me niks meer. Zodra iemand te dichtbij komt, zet ik een knop om. Ik doe net alsof alles me uitmaakt maar dat doet het niet meer. Het is gewoon weg. Ik wil wel veel van mn vrienden houden en ik zeg het ook. maar het is er niet, ik voel me net een harteloos persoon.
Zodra iemand te dichtbij komt, is het gewoon, ineen keer mn gevoel uit.
Ik maak besluiten met vrienden niet op gevoel, maar ik kijk wat het beste uit zou pakken. Ik wil geen fouten maken door zo stom te zijn naar mn gevoel te luisten dus heb ik het zo ver weggestopt dat ik bang ben dat het er niet meer is.

Het werkte altijd geweldig, in ruzies gewoon je gevoel uitzetten en je raakte niet gekwetst , het deed je niks. geweldig. maar nu is het alleen maar zo…

Blijft dit voor altijd zo? ik ben bang dat ik alleen eindig als ik dit niet kan verbergen, en ik wil dat het gewoon klaar is…

blijft het voor altijd zo, nou ik heb het ook en ik barst een keer in de zoveel tijd gewoon compleet uit. Ik hoop echt van harte dat dit niet bij jou gaat gebeuren want dat is alles behalve fijn!! Met uitbarsten bedoel ik ook meer instorten dan uitbarsten…
Ik hoor ook van vrienden dat ze ongeveer he zelfde hebben en het schijnt dat vooral (sorry dit kan nogal gemeen klinken maar zo bedoel ik het absoluut niet! don’t blame me but blame the science) hoger opgeleiden een muur om zich heen bouwen en gewoon geen mensen binnen laten, of in elk geval niet te dichtbij.
Maar aangezien je het goed van jezelf weet kan je het alleen maar verbeteren, ik weet dat dat echt niet makkelijk is! maar wanneer je juist meer gaat nadenken om die muur te laten vallen en probeert om je gevoel te zoeken en het te volgen moet het uiteindelijk over gaan…
(weet je dat je nu mij helpt, haha, ik reageer hier op en denk hmm misschien zou ik dit zelf ook eens moeten doen…)

ik heb ook soms zo iets maar dan dat er wel verdriet in me zit maar dat niet laat zien en dat verdriet mij ook niets boeit.
ik heb een tip dat ik ook heb gedaan en ik bartste in tranen

als je gaat slapen du een rustig music op op je ipod of wat anders, denk dan over die gevoelens die je niets doen tot dat de muziek afloopt. doe dan je ipod of mp3 weg. je deur moet digt zijn en jij moet ook alleen zijn. het is donker in je kamer je doet je ogen dicht,je voelt niets buiten om je heen en je hoort ook niets om je heen. ik bedoel er mee dat je op jezelf moet consentreren en niet om je heen. voel wat je wilt voelen bijv een briesje lucht. als je helemaal tot jezelf bent en ook als je de dingen onder de controle hebt dat ik heb geschreven.

let op: je mag je ogen niet open doen je mag helemaal niet van de buitenwereld zien.

je gaat denken waar dat gevoel begonnen is, dus bij je broer en tot waar het eindigt. je moet in de gelukkige weereld terecht komen maar ook in de duistere wereld. alle negatieve eigenschappen over jezelf moet je ook een positieve draai geven. probeer ook te vinden wat het meeste je kwetst. als er iets met je gevoelens gebeurt laat dat gaan en als je gecalmeerd bent doe dan je ogen open.

heeft dit niet gewerkt probeer de volgende nacht nog een keer en als het dan niet werk dan is de beste opsie om met iemand er over te praten bijv je moeder omdat je dat juist mischieen niet wilt maar als je goed nadenkt zou dat ook toch kunnen helpen. als je dat niet wilt praat er met iemand over of ga op therapie.

onthoud 1 ding er is altijd een manier alleen soms is ht dichtbij en soms heel ver. wat jij hebt gaat sowieso wel een keer weg, geef jezelf de tijd.

veel knuffels debby

dn moet je hem aanzetten .

wat is dit nou weer voor reactie? Zij vraagt serieus om hulp omdat het niet zo goed gaat en jij gaat dit soort grapjes maken? Vind ik persoonlijk echt niet kunnen.

Ik heb ditzelfde gehad, in de tijd dat mijn moeder net dood was. Ik ben er door een vriendin doorheen gesleept, heel veel zielige films kijken en altijd muziek luisteren, veel muziek maken. Uiteindelijk kwam het weer terug en ik heb heel veel geleerd over die periode.

Misschien werkt dit ook bij jou? Iedereen mag gevoel hebben, hoe erg je je er ook voor schaamt. En dat is ook een gevoel trouwens, dus ook een stapje in de goede richting.

Veel succes meid!

wat ben jij grappig zeg.
ze zit met een serieus probleem en dan dit? nietleuk.

Ik heb ook 1 keer met dit gezeten, ik vond het eerst wel fijn, gewoon niks dat je pijn doet enzo, maar ik had ook niet meer zo iets dat ik met anderen echt mee kon lachen met grappen ofso, ik voelde me echt emotieloos. Maar dat ging na een tijdje vanzelf over…hoop dat je er overheen komt!

Niet op La_Bella letten. Ze denkt dat ze stoer is ofzo.

Ot. Misschien moet je eens met een psycholoog gaan praten. Want zoals ik je verhaal nu lees heb je een knop omgezet en een muurtje rond jezelf gebouwt omdat je ontzettend bang bent gekwetst te worden.
Veel succes ermee !

Volgens mij heb jij een soort van bindingsangst. Ik zou professionele hulp zoeken zodat je hier van verlost geraakt (:

Ik waardeer jullie lieve reacties echt, ik herken echt wat jullie zeggen.
En ik ga zeker proberen wat jullie me hebben aangeraden , en precies , ik heb n muur om mezelf heen gebouwd maar ik ben bang dat als ik me weer open stel dat ik weer gekwetst word…

En wat Debbydebster zei ga ik zeker proberen.

Ik heb trouwens al meerdere psychologen gehad, voor mn thuissituatie.
De eerste kon ik super goed mee praten , maar ging na twee jaar een opleiding doen in Brabant. (voor mij heel ver weg)
De tweede die luisterde niet wat ik wou maar zei gewoon van: ga vanavond met je vader praten dat is je huiswerk.
Dus toen ging ik zelf weg en nu zit ik (ondertussen nog maar heel weinig) bij een vrouw.
Ze is wel aardig maar ze zegt steeds dat ik zwart wit denk en ijskoud ben geworden en dan wil ik haar juist bewijzen dat ik niet ijskoud ben qua gevoelens. waardoor ik mijn verhaal voor me houd…

Dus wat nu… Toch alles vertellen? Mn moeder wil dat ik haar juist minder zie omdat ze het niet goed vindt dat ik al zolang daar loop…

Echt bedankt voor jullie lieve reacties, ik ben blij dat ik niet de enige ben, want daar was ik echt bang voor…

Helemaal mee eens. Had het zelf niet beter kunnen verwoorden.
Sterkte meis!

:grinning_face_with_smiling_eyes:

w.t.f doe eens normaal.

Ik heb mijn vriend erover verteld en ik stelde me echt open zodat we er samen aan konden werken.
Nu heb ik net gehoord dat hij waarschijnlijk vreemd is gegaan. Ik weet momenteel echt niet wat ik meer kan doen, ik ben echt gebroken als t zo is, maar erna zal die muur nog hoger worden.

wat moet ik nu??

^ Oei, wat een timing.

Je voelt je in ieder geval gebroken, dus niet gevoelloos. Dat is al heel wat. Stel je voor dat het je niks zou kunnen schelen… Hoe bedoel je “waarschijnlijk”? Het is zo of het is niet zo, toch? En weet je al hoe je verder wilt gaan? Uitmaken of uitpraten en verder gaan?

Al mijn vrienden weten het ofzo en ik kan momenteel geen contact zoeken met hem want hij is op vakantie voor nog bijna n maand en ik wil hem er liever over spreken dan zien.

Ik vind het zo stom van mezelf. Ik probeer er iets aan te doen , en nu achteraf blijk dat ik het vele malen erger heb gemaakt…
Ik sta echt op t punt om hem nu te smsen dat het uit is en hij het maar uitzoekt, ik hoop op die paar procent kans dat hij er als hij thuis is een hele goede reden voor heeft.

Vast niet he… ah ik haat dit

omg ik wil weten wat hij je daarna gaat sturen
en wat is hij voor een jongen

Ik wil niet negatief zijn. Maar ik denk dat je geen spijt gaat hebben als je het uit gaat maken. Je gaat eerder spiijt krijgen dat je het NIET uitmaakt. Vreemdgaan hoort niet bij een relatie. Ik heb zelf 1,5 jaar een vriend gehad en ik heb het spijt dat ik het na een halfjaar niet heb uitgemaakt omdat hij toen een paar dingen heeft geflikt. Daarna is het nooit meer geworden als hoe het eerst was en we kregen er altijd ruzie om. Heel veel ellende gehad daarna.

Fiets aub een eind weg.

Hij is echt een schat, we doen heel veel samen, en hij zegt altijd van die dingen van: ik zou alles voor je overhebben.
Ik denk dat mijn vrienden aan het stoken zijn maar ik hoor het over een paar dagen.
Laten we hopen dat het niet zo is want ik wil hem echt niet kwijt.

En hij is heel boos geworden en wil diegene die het zei ‘aanpakken’ -.-

xxxx

Ik heb vroeger ook problemen gehad, maar nooit zo erg als wat je net beschreef. Ik heb ook lang het gevoel gehad alsof ik geen gevoel had voor wie dan ook. Tot ik 1,5 jaar mijn vriend ontmoette en hij me pas echt liet zien wat liefde is, en ik hoop dat jij dat ook mee mag maken.