Misschien is dat mijn probleem [mijn depressie]

Hoiii meiden, ik ben een tijdje geleden iets gaan schrijven wat slaat op mijn depressie, en het ligt heel persoonlijk, maar omdat ik me graag wil uiten en mijn ultieme goal is dat het een volledig boek wordt, heb ik toch besloten het met jullie te lezen. Dit zijn de eerste paar bladzijden. Je hebt echt geen idee hoe fijn het zou zijn als je het zou willen lezen en een reactie wilt achterlaten. Dankjewel alvast :slightly_smiling_face:

MISSCHIEN IS DAT MIJN PROBLEEM

‘’It’s a kind of tired that sleep can’t fix.’’ –Unknown.
Is dit niet hoe je een boek begint? Een pakkend citaat van een of ander ‘ruimdenkend’ persoon? Het mooiste is vaak ook nog, dat zo’n spreuk negen van de tien keer niets inhoudt. Oppervlakkig, ja, natuurlijk. Maar zodra de diepte induikt, weet je wel beter. Voor je het weet zit je te luisteren naar een huisvrouw die zich op 30-jarige leeftijd in haar midlife crisis bevindt omdat haar spinninglessen zijn verplaatst naar de maandagavond, wanneer ze nou nèt haar yogalessen heeft ingepland. Het is natuurlijk ook heel erg begrijpelijk dat je in een manische depressie valt, wanneer je zoveelste man een fles Château Lafleur mee naar huis neemt in plaats van Château Cheval Blanc. Maar gelukkig heeft ze wel ‘’Live, laugh, love’’ met koeienletters op de muur boven de open haard afgebeeld staan, waar ze kracht uit kan putten.

Natuurlijk zijn er andere gevallen, waarin de spreuk uit de mond van de de grootste, meest legendarische figuren uit de geschiedeins van de mensheid komt, die voor bepaalde mensen de wereld betekenen. Kurt Cobain bijvoorbeeld, of, als je intresses en principes een beetje van de rest van de bevolking afwijken, Adolf Hitler. Bijzonder eigenlijk, hoeveel een citaat voor een persoon kan betekenen, omdat een zeker figuur het toevallig gezegd heeft, terwijl er een flinke kans aanwezig is dat de betreffende persoon maar wat deed, en er niet bij nadacht. Ik ben er namelijk ook zo eentje. En laat me je vertellen, het is verdomde moeilijk om er zo eentje te zijn. Voorbeeld nodig? Je leest hem. Ik ben druk bezig met school, heb een hoop aan mijn hoofd, ik zit een dagje ziek thuis, en besluit een boek te schrijven. Het is daarbij dus ook de vraag of ik verder kom dan 1.000 woorden. Morgen zal ik wel een groot beeldhouwwerk willen maken, of iets in die richting. Zulke vlagen zijn ook precies de reden dat ik nu drie gitaren, een ukulele en een digitaal springtouw bezit, en daarbij trotse peetmoeder ben van Malindu de olifant en Tyler Eagle Dummie Durden de Sumatraanse tijger. Ook alweer een tijdje niets van gehoord, trouwens.

Hier zit ik dan, op de bank, met de lelijkste witte joggingsbroek ooit gezien aan, met inmiddels 5 bakken koffie in mijn systeem. Af en toe gaan mijn ogen uit naar mijn onderarm. Gadver, wat lelijk. Heerlijk om zo impulsief te zijn, maar niet heus.

Begrijp me niet verkeerd, het gaat niet allemaal zonder enige overweging. In feite, denk ik soms júist heel erg goed na. Misschien is dat mijn probleem. Ik ben twee uitersten, die met elkaar vechten. En laat me je vertellen, je raakt aardig uitgeput wanneer er elke dag een oorlog plaatsvindt in je hoofd. Het hoeft echter niet persee een oorlog in mijn hoofd te zijn. Soms is het hart tegen hoofd, of lichaam tegen hoofd. Misschien is dat wel goed, die variatie. Op deze manier is het misschien ook mogelijk dat ik niet op één front ten onder ga, maar dat het geleidelijk verslechtert.

Nu lijkt het net alsof ik een of andere suïcidale psychomongool ben. Lekker is dat. Zo zit het echter ook niet. Ik doe mijn best om het uit te leggen, echt waar. Sommige dingen zijn alleen niet gemaakt om in woorden uit te drukken. Mijn depressie verandert elke dag, en soms elk uur, van gedaante. Het ene moment is het niet groter dan een bladluis die verdwaald is op een mammoetboom, het andere moment is het de boom, en ben ik de bladluis. Hoe het ook went of keert, het zit er altijd. Misschien is dit wel het laatste restje structuur wat ik heb. Heerlijk, zo’n vertrouwd gevoel.

De lucht ziet er echt prachtig uit. Nu ik er echt goed naar kijk, besef ik hoe woorden te kort kunnen schieten aan gevoelens. Het is een lichte tint roze, maar wanneer je langer kijkt, wordt het paars, en een beetje oranje. Ik besef nog iets. Er moeten meer kleuren benoemd worden. Adembenemend. En zelfs dat dekt de lading niet. Weet je wat het probleem is in deze maatschappij? We moeten vaker naar de lucht staren, in plaats van naar de grond. Niemand kijkt meer omhoog voor langer dan een paar seconden, want stel je voor dat je een regendruppel in je oog krijgt! Wat dan? Stel je voor, dat je begint te tranen. Stel je voor, dat ze het zien. Ondertussen kijk je alweer naar de grond, want dit is makkelijker. Misschien is dat mijn probleem. Het regent inmiddels. Ik heb nog nooit zulke gemixte gevoelens voor iets gehad dan voor regen. Ik hou ervan, vooral als ik in mijn bed lig, en het gevoel heb dat ik veilig ben voor wat er tegen de muren aan blaast. Dit gevoel duurt echter maar voor even. Wat heb ik liever? Buiten verdrinken in de tranen van de lucht of mijn geest verdrinken in mijn eigen tranen? De keuze ligt niet bij mij. Hoe graag ik dat ook wil.

Misschien vraag je je ondertussen af waar dit boek heen gaat, of, heen wil gaan. Ik weet het waarschijnlijk nog minder goed dan jij. Ik maak me hier alleen geen zorgen om. Ik ben het namelijk gewend, om nooit, met niks, te weten waar ik heen ga. En ja, soms is het leuk om zonder enige planning maar wat te doen en te aanschouwen hoe het allemaal vanzelf weer op vier pootjes beland, en dan het liefst nog met een leuke, spontane salto tussendoor. Helaas werkt het niet meer zo. Sinds mijn parasiet weer terug is heb ik geen controle over mijn reis. Hij heeft dat. Nu belanden mijn situaties en problemen, met een beetje geluk, op twee of drie pootjes, en dan het liefst nog met een paar rotschoppen tijdens de val. En ik kan je vertellen dat het pijn doet. Eerst alleen mentaal, maar hierdoor heeft mijn lichaam ook wat te verduren gehad. En ik schaam me kapot. Ik weet nog dat ik ergens een keer hoorde, dat als je je schaamte in de ogen kijkt, dat je dan je weg naar vrijheid vindt. En ik weet nog hoe ik me voelde, hoe ik in staat was het hiermee eens te zijn, en hoe ik mezelf herkende erin. Alles wat ik nu niet meer kan. Ik schaam me, schaam me omdat ik me schaam, en schaam me omdat ik me schaam omdat ik me schaam. Niks te vrijheid. Ik zit opgesloten in mijn eigen, zieke gedachtegang. Die keren dat je een kilometerslange weg vervolgt, en je doelt op het punt waarbij de zijlijnen elkaar snijden, maar bij elke meter die je dichterbij komt, verschuift het eindpunt weer een meter verder. Zo voelt het een beetje, alleen dan regent het ook nog eens keihard waardoor je het punt niet kunt zien. Maar je weet dat het er altijd is.

Ergens, ergens op de dag, gaat het altijd mis. Ik word altijd weer naar het donker getrokken, en het liefst is het donkere gebied mijn bed, maar omdat ik me negen van de tien keer ergens bevindt waar ik niet de mogelijkheid heb om mij in mijn bed te verstoppen, word ik naar het donkere gedeelte van mijn hoofd gesleurd. Het lege, holle gedeelte. Daar waar het koud is, en waar elke kleine lettergreep duizenden echo’s met zich meebrengt, waardoor elk woord beter klinkt als het onuitgesproken blijft. En ik ben niet meer bang voor het donker. Misschien is dat mijn probleem. Kaarsjes branden of de openhaard aansteken dan maar, wordt gezegd, want dat is zo gezellig en sfeervol. Maar niet voor mij. Niet als je bij het zien van vuur eenzaamheid voelt, en denkt aan het sterven van het hout, de nabije dood van het vuur. Alles wat er overblijft is as. Dit is wanneer ik besef dat iedereen die ik ooit zie, iedereen waarmee ik ooit een conversatie mee ga voeren en iedereen die ik leer kennen en veel voor me gaat betekenen, ooit zal sterven. Net als ik, en dat maakt me niet bang. En dat maakt me bang.
Lekker in bad gaan dan maar, wordt gezegd. Ik weet nog hoe ik hiervan kan genieten. Ik kan het. Ik kon het. Het is alleen lastig om te genieten van een bad wanneer je alleen denkt aan hoe het water waar je in drijft dezelfde structuur heeft als het water uit je traanbuizen, en het water waar mensen in verdrinken. Het water waarin ik mij begeef als ik midden in de Atlantische Oceaan met al mijn kracht aan het vechten ben om mijn hoofd boven water te houden terwijl ik in paniek om me heen sla naar de monsters in de zee, en de horizon blijf afzoeken naar land. Tevergeefs. Het water met míjn lichaam erin. Mijn armen en mijn benen, die me eraan herinneren wat ik mezelf heb aangedaan toen ik me op mijn zwakste punt begaf. Was het alleen wel mijn zwakste punt?

Dus ik ga naar mijn vrienden, om afleiding te zoeken, en omdat ik weet dat ik het leuk had gevonden, en omdat ik het hartstikke gezellig met ze heb als hij er niet bij is. Maar dan merk ik dat hij erbij is komen zitten. Niemand hoort of ziet hem, dat scheelt dan weer. Maar ik haat zijn stem. God, ik haat zijn stem zo erg, dat ik hem nooit wil horen. Maar de klootzak heeft op alles wat ik zeg een reactie, al is het maar een lach. Ik wil hem niet boos maken, en ik ben bang voor wat hij me toeschreeuwt. Dus ik besluit niks te zeggen. Ik lach met mijn vrienden mee, en er is niks aan me te merken, behalve voor degene die hem ook kennen. God, ik hoop, wat hoop ik, dat ze hem niet kennen.

Maar dan herinner ik me, dat ik mensen heb die om me geven. Mijn lieve ouders en zussen, mijn vriend, mijn vrienden, mijn oma, mijn hond, en als ik mijn niet vergis geven mijn kenissen ook genoeg om mij om, al is het maar één minuut, te rouwen als ik om welke reden dan ook, dit leven zou verlaten. Ik geloof zelfs, dat de mensen die mij nauwelijks kennen, van waar dan ook, even, heel even zouden stilstaan om mijn vertrek. Want ik weet dat ik hetzelfde zou doen. En ik weet maar al te goed dat ik niet hetzelfde ben als hen, en dat zij niet hetzelfde zijn als ik. Dat hoop ik in ieder geval voor ze. Ik ben mezelf beter gaan leren kennen. Ik ben impulsief. Ik ben slecht in me aan afspraken met mezelf houden. Ik heb te veel empathie. Één voordeel aan te veel empathie hebben: mensen beschouwen me als ‘lief’, ‘zorgzaam’, en komen naar mij voor een luisterend oor. En ik ben hier zielsgelukkig mee, ik kan het niet anders stellen. Aan de andere kant, ben ik ontzetten gevoelig voor schuldgevoel. En nee, niet als in: ‘’Sorry dat ik perongeluk op je teen stond.’’ (Oké, dat ook), maar meer in de richting van: ‘’Sorry dat mijn bloed nu op je shirt zit omdat je me neerstak, ik betaal wel een nieuwe.’’. Misschien is dat mijn probleem.

Ik vertel je even over vorig jaar. Ik dacht dat het gewoon een winterdipje was. Een winterdipje, zoals jij hem misschien ook weleens hebt gehad. Totdat het ‘’Ahhhh ik wil niet uit be-hed!’’ veranderde in een ‘’Goedemorgen wereld, ik doe niet mee vandaag’’. Gelukkig was het bij niemand een serieuze zorg geworden. Ach, ik houd gewoon van slapen. Ja. Ja, dat zal het zijn. Cijfers gingen slechter, sociale leven boeide me achterlijk weinig, en ja, zo hield dat een maandje of vijf aan. En toen ging het beter. Het ging steeds maar weer beter en mijn moeder had dit ook in de gaten. Ik was weer de oude. In april ontmoette ik mijn lieve vriend. Wat heb ik me goed gevoeld. Een beetje zoals Romeo & Juliette, maar dan zonder het sterven enzo. Je begrijpt vast wat ik bedoel., ze leven nog lang en gelukkig, bla, bla, bla.
Tot september. Want natuurlijk, natúurlijk kan het niet gewoon een keertje goed gaan. Mijn lieve, grote, donkere vriend is terug van vakantie. God, wat is hij groot geworden. Natuurlijk heb ik nog wel een plekje vrij voor hem. Ondertussen zijn er weer een aantal maanden gepasseerd. Ik heb er zo’n spijt van. Ik heb er zó’n spijt van. Hij neemt alle ruimte in. Hij verandert nog steeds van gedaante. Maar op de slechte dagen past het nu niet meer. Het moet eruit. Het moet eruit, op mijn eigen lichaam.

Het regent al heel de dag, en ik word er depressief van. Ha ha. Heeft iedereen dat? Dat wanneer iemand met een zucht waar tornado Sofia (Bulgarije, 2014) nog jaloers op zou zijn ‘’Oh my god, mijn nagel is gebroken, ik word hier zó depressief van’’ eruit gooit alsof het niks is, je diegene bij de schouders wilt grijpen en even een seconde of 15 goed door elkaar wilt schudden? Ik zeg er niets van, en zal dat ook nooit doen, want dat is tegen mijn principes in. Maar ik mag er wel wat van denken. Natuurlijk, je kunt bij lange na niet aan iedereen zien of diegene wel of niet depressief is, maar als je dit soort dingen zegt, ben ik toch echt van mening dat je maar beter gelijk een Facebookpagina kunt aanmaken met ‘’DEPRESSIEVE DAISY – GEEF ME AANDACHT EN CADEAUTJES’’ als headline. Kom op, even normaal doen. Er wordt zó makkelijk over gedacht. Voor degenen die het nog even niet doorhebben: depressie is een ziekte. Genezen is moeilijk, doet pijn, en heeft tijd nodig. Ik zal me vast wel weer aanstellen. Take a breath and move on.

[b]Zoooo dan, dit was wat ik tot nu toe op papier heb gegooid, nogmaals; ik zou het echt geweldig vinden als je een reactie achterlaat!

Xx[/b]

Ik weet niet hoe je het voor elkaar krijgt, maar je schrijft op een bepaalde manier heel luchtig over een zwaar onderwerp. Je gebruikt ook mooie beeldspraak :slightly_smiling_face: Ik heb je stukje met plezier gelezen, alhoewel dat misschien niet het juiste woord is hier.

Een kleine tip: getallen onder de twintig worden voluit geschreven. En misschien moet je wel uitkijken met hoeverre je in je verhaal gaat praten over de depressie. Het lijkt trouwens ook alsof de hoofdpersoon in een dagboek schrijft, en dan zou ikzelf niet zo zeggen ‘ik zal me vast wel weer aanstellen’. Ook kan je kijken naar je personage en in hoeverre je haar op jezelf laat lijken :slightly_smiling_face: Dus of je zegmaar schrijft vanuit jezelf of vanuit een ander hoofdpersonage.

Veel succes, en ik hoop dat je wat aan mijn tips hebt :slightly_smiling_face: Ook hoop ik dat je verhaal helpt met het verwerken van je gevoelens.

Ik heb dit met tranen in m’n ogen zitten lezen, alleen maar, omdat het zo herkenbaar is.
Ik ben nu zelf de goede kant op het gaan en altijd denk ik nog aan dat donkere, vertrouwde gevoel.
Wil ik niet terug? Nou, bijvoorbeeld het opstaan om naar school te gaan, gaat wel een stuk makkelijker nu, maar de leegte die ooit gevuld was met het donkere gevoel, is nu weer compleet leeg.
Veel sterkte en ik ben benieuwd naar meer! <3

Word heel blij van de reacties tot nu toe!! :hugs:

Vind het ontzettend knap hoe je je gevoelens op zo’n boeiende en toch ook best gestructureerde manier op papier zet! Depressie is iets heel ongrijpbaars en onzichtbaars en daardoor ook onbegrepen waar ik gelukkig geen eigen ervaringen mee heb. Ik denk dat je via deze weg heel veel mensen een inkijkje kunt geven in deze zware ziekte en inzicht te geven in het omgaan met een persoon die hiermee kampt…

Dankjewel! Betekent heel veel voor me. X