Miskraam

Oeps, ben hier nog maar net en zet gelijk al mn vragen erop. Fijn dat iedereen zo snel en meelevend kan reageren.
Nu heb ik echt een dillema waar ik de laatste paar dagen mee zit.
op 09-02-2014 hebben mijn vriend (20) en ik (17) een miskraam gehad. Ik was niet super ver, ongeveer 1 tot 2 maand. Mijn ouders weten hiervan en natuurlijk mijn vriend ook. Alleen de ouders van mijn vriend niet! Ik heb bijna 2 jaar een relatie en best wel een goede bamd met mn schoonouders. Toch kunnen ze heel streng em onverwachts uit de hoek komem. Mijn vriend en ik zijn allebei bang voor reacties en de consequentem. Wat moeten we doen??? Ik snap als hun re ht op de waarheid hebben maar wat als we niet meer mogen samen slapen en samen op vakantie enzo!? Namens mn vriend en mij “what to do?”

Geen idee, hoezo waarheid, hebben ze iets gemerkt, je kunt het vertellen maar tot welk doen, doe je ze niet alleen maar verdriet ermee.

Ik weet ook niet of wij geschikt zijn om hier tips voor te geven. Dit is namelijk een super persoonlijke kwestie.

Ik vind dat je het enkel moet vertellen als je dat zelf wilt. Ze wisten niet eens dat je zwanger was, dus ik vind niet dat je je verplicht moet voelen om iets te zeggen. Maar als het voelt als een last dat je er niet over kunt praten, zou ik het wel zeggen.

Maar over de rest, waar je bang van hebt: Je vriend is toch 20? Veel kunnen ze hem niet verbieden lijkt me.

Sterkte ermee trouwens!

Willen jullie het ze vertellen? Zo nee, niet doen. Je hoeft je echt niet schuldig te voelen als je het ze niet verteld.

Heel veel sterkte!

Wat ontzettend heftig voor jullie!
Ik hoop dat jullie het goed kunnen verwerken, je komt in een rouwproces en het tempo en de manier waarop je verwerkt mag je zelf bepalen.
Het is nu voor jullie het belangrijkste het goed te verwerken, heel logisch dat je nu in een emotionele sleur zit.
Ik zou eerst even voorrang geven aan je eigen gevoel en als je later alles op een rijtje hebt het misschien aan je schoonouders vertellen.

De kans als je het nu vertelt is dat je hun mening er ook nog bij moet dragen, dat kan best veel worden. Misschien zouden ze het wél begrijpen hoor, maar ik snap dat dat risico nu een beetje te groot is.
Sterkte iig!

Als eerste, heel veel sterkte.
Vertel het alleen aan z’n ouders als je het echt wilt vertellen.
Je bent niets verplicht aan hun.

Even iets anders, jij was dat meisje van dat implanon toch? Kun je ondanks een implanon toch zwanger worden? Dan is het misschien slim om een ander voorbehoedsmiddel te nemen… Of was zwanger worden de bedoeling? Lijkt me niet.

Oh meid, wat vreselijk dat je dat nu al moet meemaken!
Wat fijn dat je het er open met je moeder over kon hebben. Steunt ze je? En je vriend?

Ik begrijp echt dat dat heel erg een klap in je gezicht is.
Bedenk echt dat hoe je dit verwerkt, er geen goed of fout is. Het is jouw manier. Neem er de tijd voor.
Sterkte!

Was het kindje wel welkom? Want als ik zwanger zou zijn en een miskraam zou hebben, zou dat voor mij zo dubbel zijn! Ik bedoel, het is toch een wezentje wat in je groeit. Maar aan de andere kant, je bent nog zo jong… (ik ben even oud btw).
In ieder geval echt heel veel sterkte! Het lijkt me supernaar om zoiets mee te maken.

Oh ja, ik snap dat je je dan schuldig voelt. Maar je hebt het niet bewust gedaan hè, dus wat dat betreft kon je er niks aan doen. Ik weet zeker dat je nu voorzichtiger omgaat met seks.

Je zal nu ook wel hele hormoonwisselingen hebben dan… :frowning_face:
Super fijn dat je zoveel steun hebt!!

Testen ze dat eigenlijk niet? Of je zwanger bent? Dat zouden ze echt wel moeten doen voor ze voorbehoedsmiddelen geven zoals de pil en je al seksueel actief bent vind ik!

Gelukkig heb je je ouders en je vriend! Nogmaals heel veel sterkte.