Misbruik

Hé meiden,

Ik schrijf dit omdat ik niet precies weet hoe ik hier nog mee om moet gaan, ik heb veel geprobeerd, en heb ook hulp van de GGZ maar die doen er niets aan.

Ik ben op me 14e misbruikt door een buitelandse man. Hij heeft de vreselijkste dingen gedaan ( ik heb het geen zin om heel het verhaal uit te leggen.) Hij heeft foto’s gemaakt van mijn borsten/vagina. Het is een lange tijd geleden ik ben inmiddels 19. Maar nog steeds ga ik hier dageiljks mee door het leven.

Gelukkig heb ik nu een jongen leren kennen die hier goed mee weet om te gaan, en voor hem seks niet het belangrijkste is. Maar ik heb dit aan me ouders vertelt toen ik 14 was. Ze hebben me nooit gelooft, en ik moet door met me leven. Ze wouden een inwendig onderzoek maar dat weigerde ik omdat ik het op dat moment niet zag zitten, vanaf toen vroegen ze aan me broer of hij iets had gemerkt, toen hij zei van niet moest ik het zelf oplossen.

Ik merk het in de omgang met jongens en als mensen me aanraken dat ik onbewust schrik. Ik droom en krijg nog vaak nachtmerrie’s. Ik moest laatst ( iedereen) gefouilleerd worden op school. Toen eenmaal terug in de klas barste ik in tranen uit. Zo blijf ik mezelf tegen komen. Me ouders geloven me niet, hoe moet ik nu verder, als ik mezelf hierin blijf tegen komen?

Ik hoop dat jullie me kunnen helpen.

wow,heftig
waarom geloven je ouders je niet? want dat begrijp ik niet echt…
sterkte!!

Misschien klinkt dit heel raar, maar willen je ouders je niet geloven omdat ze niet weten hoe ze ermee moeten omgaan?
In ieder geval veel sterkte ermee!

//
Xx

idd heel heftig, zou een pschycholoog helpen ofzo? En ik zou zeker niet gewoon door overheen leven maar wel oplossen zegmaar zodat het niet blijft steken. Praten met mensen als dat kan, en misschien die inwendige test doen om je ouders het te bewijzen ofkan dat nu niet meer? (sorry als dit stomme opmerkingen zijn :$)

Wow, dat vind ik heel erg voor je.
Ik ben toen ik 14 was aangerand, ik dacht toen echt dat ik verkracht zou worden en ben op een gegeven moment gaan slaan en schoppen en wegerend. Ik wil er verder eigenlijk nooig over praten. Ik ben nu 15, dus is allemaal kort geleden.
En ik ben nu ook heel bang als mensen me aanraken, durf niet meer alleen naar huis te fietsen, vind het ook al eng als mensen (Mannen/jongens naar me kijken. Dusik snap het wel. Al is dat van jou denk ik veel erger.
Ik praatte er niet over en toen ging het alleen maar slechter. Nu ik een paar mensen het hebt verteld gaat het stukken beter en kan ik het meer een plaats geven. Iemand die ik het had verteld zei dat zoiets heel veel tijd en liefde nodig heeft. En ik denk dat je dat wel krijgt als je het mensen die je vertrouwd het verteld.
Heel veel sterkte & succes!

idd ik zou hulp zoeken en er met iemand over gaan praten.
je zegt dat je al hulp hebt gezocht in de GGZ maar dat zij er verder niet veel aan doen. Ik zou als ik jou was om die reden gewoon verder zoeken. Wat erg dat je ouders je niet geloven, dat helpt natuurlijk ook niet echt mee om het te vewerken.
Misschien zou idd een psycholoog een goede oplossing zijn… in ieder geval niet niks doen en door gaan met je leven want dat zal het niet oplossen denk ik. Dat blijft je achtervolgen.

in ieder geval heel veel sterkte ermee !

Heftig : O

maar iig hulp blijven zoeken en erover praten :slightly_smiling_face:
maar, ik snapniet zo goed waarom je ouders het niet geloven…
iig sterkte :slightly_smiling_face:

Wow! ik zou het niet weten. Ik zou zowiezo naar wat vertrouwens personen in dit geval niet je ouders maar vrienden/familie/een dagboek of tja het klinkt heel raar een dier of knuffel, als je daar dingen aan verteld kunnen ze/het je helpen. Sterkte!

Woow heftig!
Ik denk ook wel dat het goed is om met anderen erover te praten; wat de anderen ook al zeiden. :wink:
En dat je ouders je niet geloven is ook super erg, maar zoals iemand anders al zei; misschien willen ze het niet geloven omdat ze niet weten hoe ze er mee om moeten gaan.
Sterkte meis. xx

Heftig! :open_mouth:

Ik heb ook zoiets engs meegemaakt een keer…
Ik fietste namelijk n jaar geleden in m’n eentje 's avonds van de volleybal naar huis (doe ik elke week trouwens, het is niet zo ver weg.)
En toen stond er een jongen van 20 ofzo naast het fietspad, hij zag er gewoon heel normaal uit, maar toen ik erlangs reed probeerde hij opeens de achterkant van mn fiets te pakken, en hij zei iets van ‘stop dan even, stop dan’. Maarja ik ging daardoor dus helemaal slingeren en toen pakte hij zo het hengsel van mn sporttas en m’n jas,
dus ik in paniek, heel hard aan die tas trekken en heel hard weggefietst.
Die jongen helemaal schelden en achter me aan rennen maar ik denk dat hij het toch opgegeven had.
Ik schrok zo dat gillen niet eens lukte :expressionless:
echt raar hoe je in zo’n situatie reageert…

Okee, je hebt niet zoveel aan dit verhaal,
maar daarna was ik echt heel bang om alleen te fietsen 's avonds.
Het is echt superlastig, want als ik met een vriendin weg ben geweest wil ik niet van dr vragen om me thuis te brengen (omdat dat heel erg om is voor haar en dan moet zij alsnog alleen fietsen),
dus meestal rijd ik maar gewoon dat stuk alleen.
Maar veilig voel ik me niet meer.
(ik heb het ook niemand verteld trouwens, want ik was bang dat ze me een aandachttrekster zouden vinden en niet zouden geloven)

Heel veel succes ermee, en probeer erover te praten met een vriendin!

Wow, echt heftig!
Ik ga maar herhalen wat iedereen hier zegt: praten helpt echt heel erg! Met een vriendin, je oma of iemand anders die je vertrouwt.
En wat erg trouwens dat je ouders je niet geloven. Weet je ook waarom ze je niet geloven? Misschien moet je toch nog dat inwendige onderzoek doen, als dat nog kan na 5 jaar.

Je kunt trouwens ook een brief naar je ouders schrijven, dat je het heel k*t vindt dat ze je niet geloven en dat soort dingen. Een brief komt namelijk altijd heel serieus over vind ik, hihi. En waarom zou je eigenlijk over dit soort dingen liegen, ik snap niet dat je ouders je niet geloven.

Heel veel succes ermee en ik hoop dat het goed komt!

Dat je ouders je niet geloven? Moeten ouders je niet steunen door dik en dun hoe onsamenhangend je verhaal ook is?
Maargoed. Ben je al eens naar de psycholoog gegaan?

sterkte

Allemaal lieve reactie’s. Waarom ze me niet geloven is denk ik omdat ik het onderzoek weigerde, ze geen bewijs hadden om mij te geloven. In deze tijd ben ik zo depressief geraakt en mezelf gaan verwonden, slaappillen ingenomen maar ook dat geloofde niet. Ook al zat me arm onder met de krassen, het was aanstellerij wat ik deed.

De gast die het gedaan heeft is een buitelandse man van rond de 40 jaar. Hij heeft gezegd Nico Bremer te heette, maar ook dat is gelogen want nergens valt deze naam meer te zoeken op het internet. Ik was gedwongen om bepaalde dingen te doen, en als ik dit weigerde te doen sloeg hij me.

Sorry, maar dat vind ik echt een ontzettend, respectloze reactie. Leer lezen, zou ik zeggen.

sterkte!

‘Jammer’? Tuurlijk had ze geen keus, wie laat zoiets nou zomaar toe -.-
En wat heeft ze nou aan de kindertelefoon? Ze is btw al 19.

Jij weet dus verdomme écht niet waar je het over hebt.

Denk eens goed na voordat je zoiets doms reageert als dit. Sjaak.