mis mn kat zo erg..

Ahhw heel veel sterkte, echt waar !

Oh jeetje dat had ik ook. Hij had opeens last van zijn nieren en was binnen een week weg, terwijl ik zo dol op hem was na 8 jaar.
Het is alsof je een familielid kwijt bent en het is verschrikkelijk dat ie niet meer terug komt. Ik weet precies wat je bedoelt.

Wij hebben na een paar maanden een nieuwe kat genomen, maar ik kon echt nog niet zo dol op hem zijn en voelde me ook een soort van schuldig naar de vorige kat.
Na een tijdje ben je er over heen en begin je dol te worden op je nieuwe kat en wordt dat je beste vriend.

Ik zou zeggen, het kost heel veel tijd, maar na een tijdje kom je er over heen. Praat er over, ook al is het soms raar voor anderen (die het niet begrijpen).’
Sterkte

in mei ben ik ook mijn poes verloren. als ik nu nog naar de foto kijk moet ik ook niet te lang kijken anders begin ik ook te huilen. ik heb nu gewoon de 2 mooiste foto’s uit geprint en die heb ik naast mijn bed liggen. Kan ik er altijd aan denken/kijken. Ik had soms ook indd het gevoel dat ik er aan moest denken omdat ik me schuldig voelde tegen over poes. heb er nu minder last van en we hebben nu een andere poes. ben hier ook super blij mee maar die andere kwam echt naar je toe als je het nodig had. ik denk dat je gewoon niet elke dag naar die foto moet kijken, anders maak je jezelf ook alleen maar van streek.

ik houd ook zielsveel van mijn kat, en we hebben haar al vanaf mijn 4e…
ik ben altijds als de dood dat er kattenhaters oid in de buurt zitten…

dus ik begrijp je echt echt écht.

maar het kost tijd om iets te verwerken… praat er gewoon over met vriendinnen… die moeten je wel steunen!

Ahh, sterkte!
Ik heb mijn kat ook al heel lang, hij wordt inmiddels best oud. Ik wil er echt niet aan denken dat hij doodgaat! Maar dat gaat toch ook echt gebeuren.
Ik zou een leuke/lieve foto in een lijstje in je kamer zetten, zodat je hem toch nog even kan zien als je er soms langsloopt. Dan hoort hij gewoon nog bij je leven, want hij is natuurlijk heel belangrijk voor je, maar hoef je toch niet de hele tijd aan hem te denken.
Verder zou ik over een tijdje misschien toch gaan kijken voor een nieuw huisdier… Een huisdier voegt echt iets toe aan je gezin vind ik, en als die er ineens niet meer is mis je toch iets.

mijn kat is evenoud als ik.
ohgod ik ga dat echt niet aankunnen zeg.

ik snap het wel.

Mijn kat is geloof ik zo’n 14 jaar geleden overleden. Hij was echt mijn alles. En opeens overleed hij. Ik was er kapot van, keihard gehuild. Nog harder gaan huilen toen mijn stiefvader zei dat het maar een kat was.
Het stomme was ik mocht geen nieuwe meer. Mijn moeder was “allergisch”.

Vanaf toen ging ik iedere kat aaien die ik tegenkwam. En ik droomde altijd over mijn Doosje, en dan werd ik wakker en dan was hij er niet. Dat was heel rot.

Ik heb ook gezworen dat ik zodra ik uit huis was weer een kat nam.
Dat heb ik gedaan, ik heb nu de liefste kat ever! (nog liever op een andere manier dan Doosje)
Maar het dromen is ook pas sinds een jaar weg ofzo.

Heb gewoon genot van het feit dat jij van hem heb mogen genieten. En geef je andere kat ook een kans. En rouw, daar is niet mis mee, sterkte :slightly_smiling_face:

Ik hoop dat ik mijn kat nog heeeeeeeeeeeel lang bij mij mag houden :slightly_smiling_face:

ik snap je helemaal. Mijn kater is echt zo lief, en ik heb zo’n goede band met 'm. Uit alle familieleden komt 'ie altijd bij mij zitten en knuffelen, en de gedachte dat ‘ie er ooit niet meer zal zijn, maakt me heel erg droef (hij is ook best al oud). Ik heb ook altijd het idee dat mensen om me heen m’n verdriet niet helemaal zullen begrijpen, omdat het ‘maar een kat was’. Ik leef helemaal met je mee :’)

Dankjewel iedereen, toch ‘fijn’ om te horen dat er mensen zijn die het begrijpen, ookal is het natuurlijk niet leuk…
Maar voor alle duidelikjheid, ik heb op dit moment nog een kat :slightly_smiling_face: We hadden er altijd twee. en deze is ook echt supersuperlief, maar ik had met die andere kat echt veel meer een band zegmaar, en hij kon ook gewoon uren een beetje bij me liggen knorren haha, echt super schattig.

Ja ik heb dat ook, dat mensen me vast niet gaan begrijpen omdat ze niet zo’n band met hun kat hebben als ik.

Ik begrijp het helemaal! Mijn kat is twee jaar geleden overleden… Denken we, we weten nog steeds niet goed wat er met haar gebeurd is :frowning_face: Opeens was ze weg, voor vier dagen. Dan is ze eventjes naar ons huis gekomen, alleen mijn moeder heeft haar toen gezien. Ze zag er heel ziek en zwak uit. Een paar minuten later was ze alweer weg en we hebben haar nooit meer teruggezien… Waarschijnlijk heeft ze een plaatsje gezocht om te sterven, maar we hebben haar nooit teruggevonden.
Ik voelde me zo kut toen en ik ben nu weer aan het huilen nu ik dat typ. Echt niemand begreep me, dat ik om een “kat” zo verdrietig kon zijn. Ik ben echt nog maanden verdrietig geweest en ik kan er nog steeds niet echt mee om. Ik beschouwde haar ook als een familielid.

Veel sterkte meid! <3 Met de tijd wordt het beter…

Ik had ook twee katten waarvan er eentje werd doodgereden. Ik had daar ook een hechtere band mee dan de ander, maar toch heeft die ander me er echt bij geholpen en hou ik veel meer van 'm dan toen ik de ander nog had. Ik zou lekker veel met je andere kat gaan doen, het helpt echt : )
sterkte er mee! <3

god, zit nu weer te janken omdat ik hem ZO ERG mis :frowning_face::frowning_face:
iemand nog tips misschien…

^ ik weet niet. ik voel me echt zo enorm schuldig dan tegenover hem, als we nog een kat hebben. alsof ik hem wil vervangne ofzo. en ik ga al wel veel om met mn andere kat maar zij is zo anders… zij is veel minder lief zegmaar, al is ze dat ook wel mja…

^ ik weet niet. ik voel me echt zo enorm schuldig dan tegenover hem, als we nog een kat hebben. alsof ik hem wil vervangne ofzo. en ik ga al wel veel om met mn andere kat maar zij is zo anders… zij is veel minder lief zegmaar, al is ze dat ook wel mja…

awh jouw verhaal is ook lullig idd!
nja het stomme is, vlak nadat hij was overleden lag ik buiten op het gras, en op een gegeven moment hoorde ik het kattenluikje. dus ik echt zo: huh? want ik zag mn andere kat op een stoel ilggen buiten. en toen kwam er dus uit het kattenluikje een andere kat, die dus ook beetje dikkig was, en oranje. echt super raar maar die zat in onze schuur?

en droomde laatst ook nog over hem, was er vano vertuigd dat hij weer leefde…

Ik heb het zelf nooit meegemaakt, maar ik wil wel even zeggen dat ik me kan voorstellen dat je je heel rot voelt, heeel veel sterkte, meer weet ik niet te zeggen :frowning_face:

ik had een parkietje, ongeveer 2 maanden…
ik weet dat dit heel kort is en het klinkt heel stom maar ik was zooo ontzettend veel van hem gaan houden, ik weet dat het veel erger is bij jou, maar k kan me er dus wel iets bij voorstellen

nougoed, hij is dus op een hele erge manier omgekomen , ik had het kunnen voorkomen…

maarja.
mijn manier die voor mij in ieder geval hielp;
ik heb de eerste dagen keihard gehuild en verteld aan mijn beste vriendinnen. geloof me, het is fijn om het uit te huilen. Toen heb ik een aantal maanden voorbij laten gaan, waarbij ik een ere plekje voor hem heb gemaakt; een foto en een tekstje erbij, ook heb ik een donsveertje bewaard.

Een paar maanden later heb ik mijn parkietje dat ik nu heb gekocht; het is fijn want het leid me af, al noem ik de parkiet vaak bij de naam van mn oude hihi.

Maar eerlijk; iedereen heeftz’n eigen manier van dingen verwerken en het klinkt superstom maar ik denk dat jij jou eigen manier moet vinden…

Hoop dat je er iets aan hebt!

^ dankjewel allebei! ja over die manier van dingen verwerken: ik laat eigen nooit aan mensen mijn emoties echt zien. of nouja ik ben gewoon bijna altijd vrolijk maar als ik boos/verdrietig/teleurgesteld oid ben laat ik dat NOOIT merken. dus ik vind het heel moeilijk om uit te huilen als ik weet dat ergens anders ni het huis ofzo mensen zijn. ik schaam me dr gewoon voor eigenlijk. en ik kan sowieso slecht met verlies om gaan (of gewoon afscheid nemen), kan me ook echt niet voorstellen hoe erg het moet zijn om bijv. je opa ofzo te verliezen. mn oma leeft wss ook niet zo lang meer dus daar vrees ik ook al voor :frowning_face:

ohja… afleiding zoeken? :thinking: