mis mn kat zo erg..

hee allemaal…
ik heb in augustus dit jaar mijn kat in moeten slapen omdat hij een tumor had… en ik had hem echt al vanaf mn 5e en was echt he-le-maal gek met hem, heb echt honderden foto’s met/van hem en ik kon echt uren een beetje met hem liggen en hij was gewoon zó ontzettend lief. ik ben echt met hem opgegroeid en heb altijd gezegd dat een leven zonder hem voor mij echt vreselijk zou zijn (en ja dit klinkt misschien overdreven maar dit zei ik rond mijn 9e/10e ofzo en nja eigenlijk is het altijd wel zo gebleven… of althans zo voelde het). toen ik hoorde dat we hem in moesten slapen, op dat moment barstte ik ook echt meteen in tranen uit en dat ging nog wel even zo door… nou zijn er momenten dat ik het gewoon kan accepteren maar vooral de laatste dagen heb ik echt weer van die inkakmomenten dat ik gewoon opeens begin te janken omdat ik hem zo ongelooflijk mis… en veel mensen lijken het niet te begrijpen omdat ze geen huisdier hebben die ze al zo lang hadden/waar ze zo close mee zijn oid. en dat is best vervelend…

nouja hebben jullie tips om hier iets beter mee om te gaan? want ik word hier echt heel verdrietig van elke dag :frowning_face:

Aaahw, heel veel sterkte! Ik snap het! Misschien een nieuwe kat?

Ik zou er met iemand over praten die het begrijpt.
Je moet geen nieuw huisdier nemen als je dit nog niet verwerkt hebt.

Je kunt er niks aan doen. Het is hartstikke logisch dat je verdrietig bent, en misschien blijf je dat ook een tijdje.

Ik begrijp je heel erg goed, mijn kat is echt mijn held. Ze is al best oud, en bij het idee dat ze binnen 1-2 jaar kan overlijden kan ik al huilen.

Er valt niks aan te doen (tja, een nieuwe kat in huis nemen, maar ik weet niet of je ouders dat willen), het gaat vanzelf over. Je moet jezelf niet forceren niet verdrietig te zijn, daar heb je niks aan.

Maar, toch een paar tips:

  • praat er over (met je ouders, vrienden)
  • neem een mooie foto en hang die in een lijstje in je kamer
  • kijk niet elke dag naar de foto’s van je kat, daar wordt je alleen verdrietiger van, maar kijk er wel afentoe naar.

^Dat laatste is een beetje tegenstrijdig?

we hadden 2 katten en ik heb er dus nog steeds 1. maar het klinkt ook gewoon stom, maar de kat die we in moesten laten slapen aws een beetje oranje zegmaar, en die we nu nog hebben is zwart. en ik mis af en toe echt dat er een kat binnen komt lopen die zo’n ‘zachte kleur’ heeft zegmaar ipv gewoon bam zwart. klinkt misschien dom maargoed… en ik droomde laatst over mn kat (die we dus moesten laten inslapen) en in mn droom was ik alleen maar aan het huilen dus ik werd echt helemaal down wakker en sindsdien ben ik dat nog steeds eigenlijk :frowning_face: maargeod dankjewel!

Ik heb echt heel erg veel foto’s van mn kat en ik kijk dr ook wel regelmatig naar ja, gewoon omdat ik me anders schuldig voel, dat het lijkt alsof ik niet aan hem denk. En nu ik dit typ zit ik weer te janken, jankerd dat ik ben echt… maar het komt ook vooral dat ik paar nachten geleden over hem droomde… ik voelde me zo ontzettend kut die dag… en nog steeds eigenlijk. bleh ik mis hem :frowning_face:

^Aaahw, ik snap het hoor! Denk er maar aan dat het wel beter voor je kat is dat hij/zij uit zn lijden verlost is. Verder heb ik niet echt een tip, sorry.

maakt niet uit… dankjewel in ieder geval!

Mijn kat is vandaag overleden. :’( Ik begrijp hoe je je voelt, en ik denk dat het gewoon een verwerkingsproces (?) is. Je komt er wel overheen, misschien moet je een tekening voor hem maken, of een collage ofzo.

Ahw wat erg voor je, ik snap het wel hoor ,als je hem al zo lang hebt is het gewoon een familielid zeg maar en niet zomaar ‘een huisdier’. Misschien is het handig om elke dag een bepaald van de dag een moment in te lassen om aan je kat te denken, en dan de foto’s te bekijken, goed uit huilen en herinneringen ophalen, zodat je er niet de hele dag aan zit te denken ? tja ik weet niet, sterkte !

aah sterkte meid!

ook @xMARSHMALLOWW (:

awh heel veel sterkte!

In januari 2 jaar terug heb ik ook precies hetzelfde gehad, mijn kat waarmee ik vanaf mijn 3e ‘bevriend’ mee was, in moeten laten slapen.
Ik heb het er ook heel moeilijk mee gehad.
Maar na een tijdje heb ik gedacht: ‘Het is het beste voor hem, zo heeft hij ook geen pijn meer !’ En daardoor voelde ik mij steeds beter. Je komt er overheen geloof me, heeft alleen wat tijd nodig…
Sterkte meid!
Klinkt misschien heel raar voor mensen die geen huisdier hebben ofz.

ja precies… en juist dat familielid-gedeelte zeggen snappen zoveel mensen niet… ik heb maar 1 vriendin die ook al zo lang een huisdier heeft en het dus echt snapt zegmaar, de rest heeft niet echt huisdieren ofzo… en ja maar op de een of andere maneir wil ik mezelf er niet teveel aan herinneren omdat ik weet dat ik me er gewoon echt heel kut door ga voelen, en dat blijft ook best lang eigeniljk… maar ik wil ook niet niet aan hem denken want dan voel ik me schuldig. beetje tegenstrijdig. maargoed t gebeurt toch wel, dat ik veel aan hem denk.

ik had ook 2 katten die al vanaf me 5de bij me waren 1 ging dood aan suikerziekte al 2 jaar geleden en de ander is pas een paar maanden dood hij kreeg een hele dikke buik en ze pootjes gingen opzwellen enzo vet raar weet nog steeds niet ie had :S ik snap wel dat je hem mist en vind het dom als mensen zeggen een nieuw kat dat vind ik net zoiets van oh mijn kind is dood dan nemen we maar een nieuwe…en nee dat vind ik niet anders want voor mij is een dier echt niet minder dan een mens…
er is eigelijk niet veel wat je kan doen iniedergeval huilen wanneer je het wilt en je mag je er rot overvoelen want ookal blijf je er toch altijd verdrietig om het slijt wel een beetje na een tijdje dat is met alles zo.
misschien ook niet te veel naar de fotos kijken anders is het verwerken misschien moeilijker…succes ermee :slightly_smiling_face:

dankjewel. en ja ik heb ook echt van die vlagen, want hij had er wel veel last van dus het aws ook echt beter voor hem… maar op dat moment kwam het toch nog enigzins onverwacht want op zondag was het van: ja we laten hem donderdag/vrijdag inslapen. maar de dierenarts had gezged dat het echt ‘onmiddelijk’ moest als de tumor ‘open zou barsten’ zegmaar en nja dat gebeurde dus diezelfde avond nog… dus het moest die maandag :frowning_face: en ik was mee en oh het was echt vreselijk. maargeod heb hem wel ‘gesteund’ tot het einde zegmaar.

dankjewel voor de tips! jij ook nog sterkte!

ik weet hoe je je voelt
sterkte <3
en denk aan alle mooie dingen van je kat.
Time is a healer :grin:
doe waar jij je prettig bij voelt!

Dankje, ook little_lover.
Ik had precies hetzelfde met mijn poes, ik schrik ook steeds als ik zie dat hij niet op zijn dekentje ligt of langs komt lopen. Ik had zo’n goede band met hem, ik mis hem echt, en ik snap echt hoe je je voelt.