Mirror, Mirror on the wall. [Verhaal]

Leuk verhaal! Ik ben benieuwd hoe de verhaallijnen bij elkaar gaan komen.
Het klinkt misschien een beetje zeikerig, maar dat komt omdat ik Cannes ken… En er is geen Starbucks in Cannes, de dichtsbijzijnde is in Saint-Laurent-du-Var.

Oh, dat van die starbucks wisten we niet… :blush:

Als je de verschillende verhaallijnen niet snapt, het wordt snel genoeg duidelijk!
Blijf verder lezen :grinning:

nieuwe volger :slightly_smiling_face:

Ik denk dat de schuingedrukte de ‘andere wereld’ van de spiegel is, en de gewoon gedrukte zegmaar werkelijkheid. Denk ik.

Verdeeer :grinning:

EDIT: Ik heb net even gezocht op Google, en of mijn Frans is slechter dan ik dacht óf de Starbucks in Cannes is net geoppend :slightly_smiling_face:

Oh dat boek heet trouwens kijk niet in de spiegel, van de kippenvel serie haha.

Leuk geschreven… Ik volg!

Verderr :grinning:

Mijn vriendin en ik hebben volgende week herkansingen wish us luck, dus vandaar dat er nu pas een stukje komt, en misschien morgen niet.

Hoofdstuk 8
Nadat ik afscheid heb genomen van Kimberly ben ik naar huis gegaan, mijn nieuwe aankopen heb ik opgeruimd en ik ben meteen gaan slapen. Ik ben zo moe dat ik direct mijn bed induik en mijn ogen sluit. Hoe sneller ik slaap hoe eerder het mijn verjaardag zou zijn, dacht ik zo.
De volgende morgen word ik wakker van het geluid van mijn iPhone, slaperig grijp ik naar mijn nachtkastje en neem mijn telefoon op.
‘Hallo?’ mompel ik hees in mijn telefoon.
Direct beginnen Scarlett en Kimberly in mijn oor te schreeuwen en te zingen, direct zit ik rechtop in mijn bed en kreeg een grote glimlach op mijn gezicht.
‘Thank you girls!’ roep ik in mijn telefoon ‘komen jullie zo meteen, want jullie moeten me helpen voor vanavond!’
Er klinken instemmende geluiden aan de andere kant van de telefoon en niet veel later hangen we op.
Ik spring mijn bed uit en loop naar de badkamer toe, ik zet mijn muziek aan en laat het water stromen. Ik trek mijn pyjama uit, en stap onder de warme stralen. Zingend was ik mijn haren en blijf dan nog even genietend onder de warme stralen staan. Met een brede lach op mijn gezicht, droog ik mezelf af en sla een handdoek om mezelf heen, ik stap onder de warme stralen.
Ik bedenk me dat ik de jongens van gisteren nog moet uitnodigen. Snel sms ik de jongens, met de tijd en mijn adres. Ik trek een skinny jeans en een wijde trui aan en doe mijn haar in een snelle knot nadat ik het heb geborsteld.
Ik huppel naar beneden, benieuwt naar de cadeaus die beneden liggen. Ik open de deur naar de woonkamer, maar de woonkamer is leeg.
‘Mam? Pap?’ roep ik door het huis heen. Het enige wat ik hoor is mijn eigen echo. Boos sla ik mijn armen over elkaar heen en loop naar de keukentafel, zoals verwacht ligt daar al een briefje. ‘Madison, wij zijn op zakenreis, tot volgende week!’
Ik laat mijn ogen over de regels heen glijden, geen eens gefeliciteerd. Ik verscheur het briefje en zak op de bank neer, de tranen staan in mijn ogen en lopen langzaam over mijn wangen.
Nooit zijn ze thuis, zelfs niet op mijn eigen verjaardag. Ik veeg ruw de tranen van mijn wangen als de deurbel gaat, ik tover een neppe glimlach op mijn gezicht en loop naar de deur. Ik open de deur en Scarlett en Kimberly bespringen me, zodat ik op de grond val. Lachend sta ik op, zonder dat ze wisten dat ik chagrijnig was, hebben ze me toch weer weten op te vrolijken. Scarlett trekt me overeind en sluit de deur.
‘Wat moeten we allemaal nog doen vandaag?’
‘Inkopen doen, versieren en onszelf omtoveren!’
‘Laten we dan maar meteen beginnen met het versieren van dit huisje.’
Ik grinnik om de opmerking van Kimberly. Klein, zo zou je ons huis absoluut niet noemen, het is eerder een doolhof vooral als je hier nooit komt.
Ik haal de slingers en ballonnen uit de garage en samen met Scarlett en Kimberly begin ik het huis te versieren. Als we even later klaar zijn trekken we snel onze schoenen en jassen aan en rennen half naar de supermarkt, in de supermarkt slaan we vooral veel alcohol, frisdrank en chips in.
Thuis gooien we alles op de keukentafel en vullen de koelkast met alles wat we hebben ingeslagen. Kimberly pakt me bij mijn arm en trekt me giechelend mee naar boven.
‘Wat ga je aandoen?’ vraagt Scarlett, die achter ons aan was gerent.
‘Ik weet het nog niet zeker, ik twijfel tussen deze twee.’
Ik loop snel mijn inloopkast in en pak er twee jurkjes uit. Twee heel verschillende, de ene had een bovenkant van spijkerstof, en de onderkant was bol met witte stipjes. De andere had een glitterbovenkant en bol aan de onderkant.
Scarlett en Kimberly kijken met open mond naar de jurkjes.
‘Welke?’
‘Die tweede!’ roepen ze in koor.
‘Duidelijk!’ en snel hang ik het andere jurkje terug. Ik trek mijn jurkje aan. Kimberly en Scarlett zijn weer naar beneden gerent omdat ze een verassing voor me hadden.
Met een glimlach kijk ik in de spiegel. Ik kijk naar mijn spiegelbeeld, ik knijp mijn ogen even dicht en kijk nog eens. Ik ben het die daar staat, maar toch ook niet. Mijn spiegelbeeld heeft een zwart jurkje met glitters aan met een tailleriem en haar haren zaten in een vlecht.
Ik voel aan mijn taille, maar daar zat toch echt geen riempje, ik voel aan mijn haren, maar die zaten ook gewoon nog los.
Ik schud langzaam mijn hoofd van ongeloof. Snel pak ik de spiegel om en draai hem naar de muur toe.
‘Wie komt mijn haar en make-up doen?’ roep ik naar beneden. Als antwoord krijg ik voetstappen die de trap op rennen

Leuk, verder! en succes met jullie herkansingen (:

Hoofdstuk 9
‘Dus, je bent aan het spijbelen?’ hoor ik opeens een stem van achter, waar ik me overigens rot van schrik.
‘Dus, jij bent aan het inbreken?’ vraag ik met één opgetrokken wenkbrauw, als ik Ryan zie staan.
Ik merk dat Ryan moeite moet doen om zijn gezicht in de plooi te houden. Waarom is hier naar toe gekomen? Waarom heeft hij zich niet in laten palmen door Scarlett en haar vrienden? Of door Kimberly, die altijd met mooie jongens inpalmt.
‘Je kunt wel grappig zijn,’ zegt Ryan zacht.
Verlegen sla ik mijn ogen neer. Kan ik dat? Ik kan mij niet herinneren wanneer ik voor het laatst grappig was, is dat moment wel is voorbijgekomen?
‘Wat kom je eigenlijk doen?’. Meteen heb ik spijt van die vraag. Ik wil helemaal niet dat hij weg gaat, denk ik. Eigenlijk weet ik niet wat ik wil. Er zijn maar een paar, dat ik zeker weet, één daarvan is dat Ryan ongelooflijk knap is.
‘Je zestiende verjaardag vieren, remember? Zet die verlegen houding nou maar van je af. Ik ga hier niet weg.’ Ryan zijn ogen glijden door mijn kamer en vallen stil bij de spiegel. ‘Hm, mooie spiegel. Weetje, maak jij je nou maar even klaar voordat de andere komen. Ik ga wat boodschappen halen, geen zorgen, ik betaal.’
Boos kijk ik hem aan. Alsof hij bepaalt wat ik doe, op mijn verjaardag.
‘Sorry, maar jij bepaald niet wat ik doe.’
Hij kijkt me verdrietig aan. ‘Dat zullen we nog wel zien.’
Voordat ik kan protesteren is hij al weg. Shit, wat moet ik nu doen? Straks zijn die jongens hier en dan wordt het één grote blunder.
‘Madison? Wie was die jongen net?’
Het verbaasd me dat mijn moeder thuis is. Ik had haar helemaal niet verwacht hier, normaal zijn ze veel later thuis.
‘Uhm, er komt straks een groepje vrienden voor mijn verjaardag.’
‘Oh oke, ik ga zo weer weg. Jij red je wel he? Papa en ik hebben geld gestort voor je verjaardag, daar moet je genoeg aan hebben. Veel plezier vanavond,’ zegt mijn moeder voordat ze de trap afstormt.
Niet eens gefeliciteerd. Niet eens een persoonlijk cadeautje. Niet eens een beetje liefde.
Wat moet ik doen? Ik kan Ryan niet meer tegenhouden, en zijn vrienden kan ik straks ook niet wegsturen.
Uit de hoek komt een krassend geluid, wat de stilte verbreekt. Meteen sta ik op van het bed. We zullen toch niet weer muizen hebben he? Ik haat muizen, ze zijn klein en snel. Het ergste van muizen is dat ze bijna overal in kunnen. Als je er eenmaal eentje zit schieten ze een hoek in en vind je ze niet meer terug. En dan zit je met het idee dat er ergens een muis rond loopt. Ik huiver van die gedachten.
‘Vlekkie!’ schreeuw ik. Ik krijg er geen gehoor op, waar is die kat als je hem nodig hebt? Dan maar zelf achter het geluid aan gaan…
Ik kom er al snel achter dat het bij de spiegel vandaan komt. Ik loop naar de spiegel en zie mijn eigen spiegelbeeld. Snel werp ik een blik op mijn outfit, die muis vind ik toch niet. Kan ik er wel mee door? In de spiegel zie ik dat mijn vlecht los is geschoten. Mijn handen gaan automatisch naar mijn haar, maar tot verbazing voel ik dat de vlecht er nog zit.
Ik heb mijn zelfgemaakte zwarte jurkje met glitters niet meer aan. En mijn favoriete tailleriem is ook verdwenen. Mijn eerste gedachten is dat het een grap is, die wel heel slim is uitgevoerd. Maar ik weet dat dit niet mogelijk is.
‘Zeker te weinig geslapen,’ mompel ik. Ik loop weg, en tot mijn grote opluchting doet mijn spiegelbeeld dat ook.
De bel galmt door het huis. Ik wil de trap afrennen, maar ik bedenk me gelukkig nog op tijd. Ik wil niet te enthousiast overkomen. Opgewonden maar beheerst loop ik de trap af. Als ik de deur opendoe zie ik het knappe gezicht van Ryan.
‘Gefeliciteerd!’ begroet hij me met een knuffel.
Stralend kijk ik hem aan. Ik merk dat hij alleen is daarom vraag ik waar zijn vrienden zijn.
‘Ze komen er zo aan,’ antwoord hij. ‘Ik moet je eerst iets vragen.’
Vragend kijk ik hem aan. Ligt het aan mij of is hij zenuwachtig?
‘Het is niets ernstigs hoor,’ zegt hij lachend om mijn gezicht. ‘Kom we gaan naar boven. Zijn je ouders niet thuis?’
‘Uhm, nee ze gunnen me het huis alleen voor mijn verjaardag,’ lieg ik soepel. ‘Wat wil je nou vragen?’
Het is een tijdje stil en ik zie dat Ryan rood word. ‘Nee, laat maar. Het is niet belangrijk. Zullen we het hier versieren? Waar wil je het houden?’
‘Wat denk je van in de tuin? Het is mooi weer en ik houd van buiten zijn.’
‘Dan houden we het in de tuin,’ zegt Ryan bevestigend. Hij loopt zachtjes de trap af naar beneden.
Ik blijf nog even achter in mijn kamer. Ik was niet eens verlegen, ik was mezelf, denk ik. Straks vinden ze me stom… Ik wil mezelf zijn, maar hoe?
‘Kom je nog?’ schreeuwt Ryan.
‘Ik kom eraan!’ zeg ik, waarna ik naar beneden loop. Eerst dit feestje maar zien te overleven.

Verder :grin:

Leuk ! Verder :slightly_smiling_face:

Hoofdstuk 10

Na een halfuurtje gaan Kimberly en Scarlett voor mij staan.
Kimberly slaakt een zucht. ‘Je ziet er prachtig uit!’ kirt ze zachtjes.
Ik sta op uit de stoel en loop naar de badkamer, ik ga echt mijn spiegel niet meer gebruiken, eng ding. ‘Wauw!’ mompel ik zachtjes naar mijn spiegelbeeld. Ik huppel terug naar mijn eigen kamer. ‘Jullie zijn geweldig! Nu is het jullie beurt!’
Ik trek Scarlett en Kimberly mee mijn inloopkast in, ‘Kies maar wat uit!’.
Meteen beginnen Scarlett en Kimberly tussen mijn jurkjes te snuffelen. Het is zo handig als je beste vrienden dezelfde maat als jou hebben.
‘Gelukkig bewaar ik mijn zelfgemaakte kleding niet in deze kast,’ mompel ik zachtjes.
Als snel hebben ze beide een jurkje gevonden en staan ze samen voor de spiegel.
‘Jullie zien er prachtig uit!’ grinnik ik zachtjes. Ik trek ze mee terug naar mijn kamer en druk Kimberly op de stoel, en als we met Kim klaar zijn, is het Scarlett haar beurt.
Als we allemaal klaar zijn, rennen we naar beneden. Kim en Scarlett komen naar me toe met een klein pakje.
‘Hier gefeliciteerd!’ zeggen ze vrolijk.
Voorzichtig pak ik het pakje aan en loop naar de bank waar ik op neerplof. Zorgvuldig maak ik het cadeaupapier open en er verschijnt een klein doosje, ik open de deksel en daar liggen drie ringen. Voorzichtig pak ik er eentje op, aan de binnenkant staat “M&S&K”.
‘Ah, jullie zijn echt schatten!’ Ik zet het doosje naast me op de bank en trek Kimberly en Scarlett in een knuffel. Al snel laat ik ze weer los en pakken we allemaal een ring uit het doosje en schuiven die om onze ringvinger. Ik ruim het doosje op en spring verschrikt op als de deurbel gaat. Ik werp een blik op de klok en zie dat het al acht uur is.
Ik loop naar de deur en doe hem voorzichtig open, voor de deur staan Lars, Beau, Chris én Ryan. Ze beginnen me te feliciteren en ik laat ze binnen. We lopen met zijn allen naar de woonkamer en ze begroeten Kimberly en stellen zich voor aan Scarlett.
Ryan komt naar mij toe gelopen ‘zijn je ouders er niet?’ vraagt hij verbaasd.
‘Nee, die wilde me het huis voor mij laten,’ gooi ik er makkelijk uit.
Niemand hoeft te weten dat ik negen van de tien keer alleen thuis ben. Al snel staat het huis vol met mensen, zelfs met mensen die ik niet eens ken. Omdat ik even weg moet uit de drukte loop ik naar boven, ik loop mijn slaapkamer in en draai de deur op slot.
Ik plof op mijn bed neer en leg mijn handen op mijn slapen. Mijn blik valt weer op de rare spiegel, zuchtend sta ik op en draai de spiegel weer goed. Ik doe een paar stappen naar achteren en kijk naar de spiegel, waar normaal mijn spiegelbeeld stond, was nu niets te zien. Ik loop naar de spiegel toe en leg mijn hand tegen het glas aan, in plaats van het koude glas te voelen zweeft mijn hand er gewoon doorheen.
Geschrokken trek ik mijn hand terug en kijk naar mijn hand. ‘Geen leuke grap meer mensen!’ roep ik geïrriteerd.
Ik loop weer naar de deur van mijn slaapkamer toe, maar ik struikel over mijn eigen voeten en maak een smak naar achteren, ik slaak een gil en knijp mijn ogen dicht. Voor ik het door heb raak ik de grond weer en open voorzichtig mijn ogen. Snel sta ik weer op mijn benen en klop mijn jurkje schoon. Ik loop naar mijn slaapkamerdeur en huppel de trap af. Maar de woonkamer is leeg, in de tuin klonk muziek, dus nieuwsgierig loop ik naar de achtertuin toe.
Ik schud met mijn hoofd als ik de achtertuin zie. Ik word opeens heel licht in mijn hoofd en het laatste wat ik voel is dat ik de grond raak.

dezelfde maat als JIJ, niet jou

Verder!

Nieuwe lezer! Dit verhaal is echt leuk, ik hoop dat je (jullie?) snel verder gaat en nog veel geluk met de herkansingen.

Hoofdstuk 12
Het laatste van wat ik nog weet, is de achtertuin die ik zag. Er was niets bijzonders aan die achtertuin, want het was gewoon mijn achtertuin. Het ging om de personen die in de achtertuin stonden. Ik herkende ze maar als te goed Lars, Chris, Beau en Ryan. Maar naast hun stond een meisje, het meisje, dat was ik. De manier waarop ze stond te dansen verwarde me, dat was de reden waardoor ik flauw was gevallen.
De koelheid van de grond komt me tegemoet als ik weer een beetje bij zinnen kom. Er klinken vage stemmen op de achtergrond, maar plaatsen kan ik ze niet. Met alle kracht die in mijn lichaam schuilt probeer ik mijn ogen te openen, alleen mislukt deze poging. ‘Dan maar iets simpels.’ zeg ik. Alleen niemand zou het gehoord hebben, het was namelijk de stem in mijn hoofd. Met al mijn kracht probeer ik mijn vinger te bewegen, als mijn vinger een paar millimeter opschuift zou ik het liefst een vreugdedansje willen doen, alleen die kracht had ik niet. Weer probeer ik mijn ogen op het doen, dit keer met succes.
Op de grond naast me zit het meisje, of zal ik beter zeggen “ik”, ze heeft een bezorgde blik in haar ogen, als ze ziet dat ik een poging doe om mijn ogen open te houden, staat ze op en loopt ze weg. Ik sluit mijn ogen weer en probeer te herinneren hoe ik hier was gekomen. Ik hoor mijn hersenen kraken, maar dan schiet het me weer te binnen, de spiegel. Ik ga voorzichtig rechtop zitten en kijk om me heen. Het was net alsof ik in mijn eigen huis was, een exact kopie. Ik trek mezelf aan de bank omhoog en strompel naar de deur.
Aan de trapleuning trek ik me omhoog naar boven, ik weet niet hoe ik door de spiegel ben gekomen, maar als ik er doorheen kon, dan kon ik ook wel terug. Ik open de kamer waar ik vandaan was gekomen en zie de spiegel staan. Ik strompel erheen en laat me ervoor neervallen, mijn hand laat ik naar het glas zweven en ik leg hem erop, alleen gaat mijn hand erdoorheen. ‘Nu weet ik hoe ik er doorheen moet…’ mompel ik zachtjes. Ik duw mezelf omhoog en zet mijn been door de spiegel heen. Mijn been verdwijnt en als ik de rest van mijn lichaam door de spiegel steek, verdwijn ik uit deze wereld.
Verward word ik wakker, ik kan me nog maar vaag dingen herinneren. Alleen de spiegel, staat vers in mijn geheugen gegrift. Ik word uit mijn gedachten getrokken als er hard op de deur wordt geklopt. ‘Madison, ben je daar?’ roept de vragende stem van Kimberly.
Ik maak een instemmend geluidje en sta voorzichtig op van de grond, ik loop naar de deur toe en draai hem van het slot af.
‘Ik was je aan het zoeken, je bent al een kwartier weg! Wat was je aan het doen?’
‘Ik moest even weg van de drukte.’ mompel ik zachtjes. Ik loop achter haar aan de trap af terwijl mijn gedachten op volle toeren draaien. Een kwartier, maar dan was dat alles een droom, en dat kan helemaal niet.
Als ik weer beneden kom, kijkt er niemand op of om. ‘Niemand die mijn afwezigheid heeft opgemerkt naast Kimberly.’ mompel ik. Ik loop langzaam naar de keuken en schenk een glas Bacardi cola in. Nu ik officieel zestien was, mocht dit. Niet dat ik het niet deed toen ik vijftien was, maar nu heb ik het echt nodig. Ik laat het donkere goedje mijn keel in glijden en slaak een goedkeurende zucht. Met een grote glimlach op mijn gezicht loop ik de woonkamer weer in en begin te dansen. Als ik twee handen op mijn heupen voel, draai ik geschrokken mijn hoofd om.
‘Oh hoi!’ roep ik vrolijk naar Ryan.
‘Waar was je nou net?’
‘Ik was even op mijn kamer, moest even weg van de drukte.’
Hij knikt langzaam en begint weer te bewegen op de muziek en al snel dansen we samen, alsof wij de enige zijn hier op dit feest.

SUPERRR :upside_down_face:

verder :slightly_smiling_face: