Mijn zomer in Dancing Day

Ik ren mijn kamer uit en struikel bijna over mijn koffers die in de hal klaar staan. Ik spring eroverheen en storm de trap af. Ik ren de woonkamer in en zie mijn moeder en vader aan tafel zitten met allebei een kop koffie voor hun neus.
‘We moeten nu echt gaan!’ zeg ik hijgend en knijp met mijn hand in mijn zij die begint te steken.
‘We hebben nog genoeg tijd.’ zegt mijn moeder lachend terwijl ze een krant van de grote stapel papieren pakt en hem open slaat.
‘De bus vertrekt al over een uur. We moeten er nog helemaal heen rijen en koffers inladen en…’ zeg ik boos terwijl ik alle punten opnoem die ik maar kan bedenken.
‘Nou goed dan.’ zegt mijn vader zuchtend. Hij neemt het laatste slokje van zijn koffie en staat dan op. Ik geef hem een knuffel en samen lopen we naar boven om mijn tassen naar beneden te tillen. Als alles beneden staat check ik nog een keer of ik alles vergeten ben en neem dan snel afscheid van mijn kamer.
Hoe gelukkig ik vorige maand was toen ik eindelijk een brief kreeg van Dancing Day dat ik was aangenomen om daar de hele zomervakantie te komen dansen en optreden, zo verdrietig ben ik nu dat ik 7 weken weg van huis ben. Als ik beneden om staan mijn ouders als klaar in de gang met hun jassen aan en zie ik dat de tassen al de auto zijn ingeladen.
‘Klaar?’ vraagt mijn vader lief. Mijn moeder kijkt me blij maar verdrietig aan. Ze vind het helemaal niet leuk dat ik de hele vakantie weg ga.
Ik knik. We lopen met z’n drieen naar buiten en stappen de auto in. Mijn vader geeft gas en langzaam rijden we de straat uit, opweg naar de bus die mij naar Dancing Day zal brengen.

best leuk, het doet me wel een beetje denken aan camp rock haha.

enn er staat ; “als alles beneden staat check ik nog een keer of ik alles vergeten ben en neem dan snel afscheid van mijn kamer.”

misschien een verbeter puntje haha. succes met schrijven! :slightly_smiling_face:

Tipje: let op je spelling en je interpunctie :slightly_smiling_face:

‘Beloof je om elke dag te bellen!’ zegt mijn moeder voor de vijfde keer terwijl ze me een kus geeft.
‘Dat beloof ik!’ zeg ik en geef haar een laatste knuffel. Als ik ook mijn vader nog een knuffel heb gegeven loop ik achter de rest van de kinderen de bus in en zoek een plekje bij het raam. Ik kijk naar buiten en zwaai naar mijn auto’s zodra de bus begint te rijden. Na 2 minuten kan ik ze niet meer zien en laat ik teleurgesteld mijn hand zaken. Ik kijk naar buiten en zie dat we de snelweg oprijden en het landschap verandert in lange uitgestrekte grasvelden en akkers. Ik schrik me dood als er opeens een vrolijke jongen op de stoel naast me neerploft en zijn tas naast die van mij gooit.
‘Vind je het goed als ik hier zit?’ vraagt hij blij.
‘Tuurlijk!’ zeg ik lachend om zijn gezichtsuidrikking en apparte kleding. Hij heeft een strakke broek aan in zwarte en witte strepen, een strak t-shirt met een te diepe v-hals en een schattig hoedje wat me doet afvragen of hij msisschien homo is.
‘Ik ben Daniel.’ zegt hij en steekt zijn hand uit.
‘Ik ben Jane.’ zeg ik terwijl ik zijn hand schud.
Gelijk begint hij te vertellen over Dancing Day. Dit is al zijn derde jaar en hij vertelt alles over de locatie, leraren en de stiekeme feesten die er s’avonds worden gegeven.
‘Maar het belangrijkste…’ zegt Daniel terwijl hij me opgewonden aankijkt. ‘Is dat ik mijn vriendje weer zie!’
Ik schrik even op maar moet dan lachen, ik had toch gelijk.
‘Hoe heet ie?’ vraag ik als ik zie hoe graag Daniel over hem wil vertellen.
‘Noah.’ zegt Daniel trots.
‘Zit hij ook in de bus?’
‘Nee, hij wordt gebracht. Zijn vader is een leraar.’
‘Leuk!’
‘Nou niet echt!’
‘Hoezo?’
‘Hij weet nog niet dat Noah homo is.’
Verbaasd kijk ik Daniel aan die verdrietig naar buiten kijkt.
‘Maar dan kunnen jullie toch niets… samen doen?’ vraag ik verbaasd.
‘Niet in het openbaar nee. Maar wel op de feestjes en verborgen plekjes.’ legt Daniel uit.
Ik wil verder vragen maar op dat moment komt er gekraak uit de boxen voor in de bus en dan begint er iemand te praten: ‘Welkom lieve kinderen. Over 5 minuten komen we aan op het kamp van Dancing Day en daarom vragen we of jullie je spullen in willen pakken, jullie afval in de afvalzakjes te gooien en jullie jassen alvast aan te trekken.’
De stem stopt met praten en gelijk begint iedereen op te staan en hun tassen en jassen uit de rekken boven onze hoofden te trekken.
‘Ben je er klaar voor?’ vraagt Daniel blij.
‘Voor wat?’ vraag ik verbaasd.
‘Dancing Day natuurlijk!’

Als ik eindelijk de bus uit kan kijk ik vol bewondering om me heen. We staan op een breed bospad dat ons naar een brede poort lijd waarachter Dancing Day ligt. Ik heb het te druk met kijken naar de mooie omgeving als ik merk dat iedereen zijn koffer al heeft gevonden en klaar is om te gaan. Snel pak ik mijn koffer en ga naast Daniel staan die even opgewonden als mij naar de poort kijkt. De bus rijdt weg en met z’n allen lopen we het bospad af. Als we voor de poort staan loopt een iets oudere man naar de zijkant en legt zijn vinger op een plaatje die aan de grote linkerpaal hangt. 2 seconden later gaan de deuren langzaam lopen en kunnen we naar binnen. De man kijkt streng toe terwijl we naar binnen lopen en ik vind hem gelijk eng. Als ik langs de poorten loop en het bospad Dancing Day in volg kijk ik bewonderend om me heen. Overal zie ik kleine huisjes met in het midden het grootste huis. Overal is gras en achter de huisjes ligt een klein meertje met daarachter een groot bos dat zo ver uitrekt dat ik niet zie waar het ophoud. Iedereen is stil en kijkt vol bewondering om zich heen, ook al is dit voor sommige al de vijfde keer.
‘Volg mij!’ zegt de man streng en loop voor ons uit het bospad af naar het grote huis. We lopen snel achter hem aan terwijl we met elkaar praten of om ons heen kijken. De man stopt als hij voor het huis gaat en draait zich om.
‘Ga allemaal even zitten en wacht op mij!’ zegt hij en loopt dan het huis in. Ik plof neer op de grond naast Daniel en kijk de man boos achterna.
‘Ze zijn toch niet allemaal zo?’ vraag ik bezorgd.
‘Nee, dat is echt een zeurpiet. Je moet maar niet zo op hem letten.’ zegt Daniel.
Ik klets met Daniel maar dan slaakt hij opeens een klein gilletje en knijpt in mijn arm.
‘Wat?’ vraag ik bezorgd.
‘Daar is Noah!’ zegt Daniel blij en draait zijn hoofd zo snel om dat het mij verbaast dat er niet iets verrekt is. Er komt een blauwe auto het bospad oprijden en draait naar links waar de auto stopt voor een van de huisjes.
‘Niet zo opvallend kijken!’ zegt Daniel streng tegen mij als ik op mijn hurken ga zitten om het beter te kunnen zien.
‘Moet jij zeggen.’ zeg ik lachend. Daniel zit nog steeds in zo’n aparte houding met zijn nek bijna 90 graden gedraaid en zijn ogen wijd open.
Er stapt een man en een jongen uit de auto en trekken 2 koffers uit de achterbak. De man geeft de jongen een kus die daarna naar ons komt lopen. De jongen heeft een baggy broek aan, een t-shirt met daarover heen een vest en stoere sneakers. Op het oog zou je niet denken dat hij homo is.
Als Noah zich bij ons voegt en gaat zitten zwaait hij eerst even naar Daniel die hem een knipoog geeft.
‘Komt hij niet eens bij je zitten?’ vraag ik verbaasd.
‘Dat is toch verdacht!’ zegt Daniel geiriteerd.
‘Natuurlijk niet.’ zeg ik verbaasd.
Daniel wil iets terugzeggen maar op dat moment komt de man weer naar buiten lopen met een stuk papier in zijn hand.
‘Luister goed want ik ga jullie namen opnoemen en het huisje waar jullie in zitten.’ zegt de man streng.
Iedereen houdt zijn mond en luistert naar welke namen en huisjes de man opneemt.
‘Huisje 16, Mia, Tina, Jane en Fee.’ zegt de man.
Na huisje 20 is hij klaar en staat iedereen op.
‘Zie je bij het eten!’ zegt Daniel die wegrent opweg naar zijn eigen huisje.
Ik neem een diepe zucht en loop dan vol goede moed op weg naar huisje 16.

Vinden jullie het wat?
Verder?

Volgend stukje :slightly_smiling_face:

Als ik aankom bij huisje nummer 16 staat de deur wagenwijd open. Naast de deuropening staan twee grote groene tassen. Ik trek mijn tas met moeite over de drempel en op het moment dat ik naar binnen wil lopen komt er een vrolijk uitziend meisje hieper naar buiten lopen en duwt me omver. Ik struikel over mijn eigen tas en val hard op de grond.
‘Oh sorry!’ zegt het meisje terwijl ze verschrikt naar me kijkt. Ze steekt haar hand uit die ik dankbaar aanpak.
‘Maakt niet uit!’ zeg ik.
‘Ik ben Fee!’ zegt ze blij. Ze heeft een mooi gezicht die extra uitkomt doordat ze haar haar kort heeft geknipt de felle make-up boven haar ogen. Ze heeft een gescheurde broek en een te groot t-shirt aan de goed bij haar persoonlijkheid passen, denk ik.
Fee pakt de twee tassen die nog buiten liggen en samen lopen we het huisje in. Via de hal lopen we de kleine woonkamer in met een aangrenzende keuken. De muren zijn wit en roze geschilderd en in de woonkamer staat een bank, stoel en een bijzettafeltje. De keuken bestaat uit een aanrecht, 2 kastjes, wasbak en een kleine koelkast.
‘Is dit alleen voor ons?’ vraag ik stomverbaasd. Ik had een ouderwets bouwval verwacht waar in de woonkamer hadden moeten slapen omdat er geen slaapkamers zijn.
‘Ja, geweldig he. En dan heb je het boven nog niet eens gezien.’ zegt Fee. Ze pakt mijn hand vast en trekt me de trap op een kleine hal in. Ik zie drie grote witte deuren. De middelste deur lijdt naar een kleine badkamer, maar Fee trekt me de linkerdeur in. We kom en uit in een kleine kamer waar 2 bedden, een bureau en nachtkastje in staan. Een meisje staat voor een grote kast terwijl ze stapels met kleding uit een van haar tassen haalt en ze op een van de planken neerlegt.
‘Hi!’ zeg ik verlegen.
Het meisje kijkt om en lacht naar me.
‘Hi!’ zegt ze. Ze loopt naar me toe en geeft me een hand. ‘Ik ben Mia!’
‘Jane.’ zeg ik en schud haar hand.
Ik kijk bewonderend om me heen terwijl Mia verder gaat met uitpakken.
‘Jouw kamer is hier tegenover.’ zegt Fee die naar de hal knikt. Ik lach naar haar en loop naar door de hal naar de andere kamer terwijl Fee naar beneden gaat om haar koffers te pakken.
De kamer ziet er precies hetzelfde uit, alleen staan de bedden omgedraaid. Ik zet mijn koffer naast de grote kast en rits hem open. Ik begin mijn koffer uit te pakken en richt de kamer gezellig in. Net als ik klaar ben hoor ik voetstappen op de trap en komt er een meisje en jongen de kamer binnen.
‘Hallo.’ zeg ik verbaasd.
Het meisje kijkt verbaasd op en lacht naar me. Ze heeft lange blond haar, bruine ogen en lange benen die ze in een strakke spijkerbroek heeft gesproken met daaronder hoge hakken. Ze heeft een licht t-shirt aan dat goed past bij de broek van de jongen naast haar, waarschijnlijk haar vriendje.
‘Hi.’ zegt ze. ‘Ik ben je kamergenootje Tina.’
‘Gezellig.’ zeg ik en geef haar een hand.
‘Dit is mijn vriendje, Mike.’ zegt ze. Ik geef de jongen een hand die me vrolijk aankijkt en dan Tina’s hand vastpakt.
‘Zie je bij het eten.’ zegt hij en geeft haar een kus waarna hij wegloopt. Tina kijkt hem achterna en neemt dan een diepe zucht waarbij ze even een kleine hakeling maak. Ik begin te lachen en snel kijkt ze naar de grond, maar toch zie ik dat ze rood wordt.
‘Hij is gewoon zo leuk.’ zegt ze na een tijdje.
Terwijl ze haar kleren uitpakt kletsen we over van alles en nog wat, en als we beneden komen zitten Mia en Fee samen op de bank in de woonkamer. Ik stel Tina aan hen voor en ga dan op de stoel zitten terwijl Tina ernaast op de grond gaat zitten.
‘Waar eten we?’ vraag ik als ik mijn buik hoor knorren.

Ga vanaf nu werken met hoofdstukken, dat is makkelijker :slightly_smiling_face:
Dus dit is hoofdstuk 1, deel 4 dacht ik.

‘Met z’n allen, buiten.’ zegt Mia die naar het raam knikt. Ik kijk naar buiten en zie tientallen tafels op het grasveld staan waar borden, bekers en grote schalen met eten dat ik niet kan zien worden opgezet. Ik zie Daniel over het grasveld naar een van de huisjes lopen terwijl hij goed oplet of hij niet in een modderpoel stapt.
‘Zo terug!’ zeg ik terwijl ik snel opsta en naar buiten ren.
‘Daniel wacht!’ schreeuw ik terwijl ik zo snel mogelijk naar Daniel ren. Als hij me hoort draait hij zich om en loopt lachend naar me toe.
‘Leuk huisje?’ vraag ik als ik weer genoeg adem heb om te praten.
‘Leuk huisje? GEWELDIG HUISJE.’ schreeuwt Daniel naar me. Ik schrik op en zet snel een stap achteruit.
‘Sorry.’ zegt hij erachteraan. ‘Maar ik zit met Noah in een huisje, niet op dezelfde kamer maar toch.’
‘Oh.’ zeg ik verbaasd.
‘Wat oh? Dat is toch geweldig?’
‘Met wie zit hij dan op een kamer?’
‘Luke.’
‘Vind je dat niet vervelend?’
‘Nee hoor, hij is geen homo.’
‘Hoe weet jij dat nou weer?’
‘Gewoon. En alsof Noah vreemd zou gaan. En kun je niet gewoon blij voor me zijn?’ vraagt Daniel boos.
‘Sorry, je hebt gelijk. Ik vind het super voor je.’ zeg ik snel.
Daniel kijkt me blij aan.
‘En nu wil ik die Noah wel eens ontmoeten.’ zeg ik streng.
‘Ehm….’
‘Nu!’ Ik loop voor Daniel uit maar al gauw trekt hij me mee naar het juiste huisje. Het ziet er precies zo uit als die van ons alleen zien de muren er iets anders uit, iets mannelijker. We lopen naar boven en zenuwachtig klopt Daniel op de linkerdeur. Hij doet hem open en ik zie Noah op een van de bedden zitten. Daniel stelt elkaar aan ons voor en verlegen schudt Noah mijn hand. Ik klets even met hun totdat er een harde bel klinkt.
‘Eten.’ zegt Noah die opstaat en samen met Daniel de trap afloopt. Snel loop ik achter hen aan maar zodra ik buiten kom zie ik alleen nog Daniel lopen. Snel haal ik hem in en zie ik dat Noah 10 meter naast ons loopt.
‘Hebben jullie ruzie?’ vraag ik verbaasd.
‘Nee, maar z’n vader zit daar.’ zegt Daniel die onopvallend naar de eettafels wijst.
Ik rol met m’n ogen maar zeg maar niks, ook al vind ik het ongelofelijk raar. We gaan aan een van de buitenste tafels zitten en ik kijk om me heen. Er zijn nu nog veel meer kinderen dan dat er in de bus zaten, veel van hen zijn een stuk ouder dan mij. Er komen allemaal kinderen huizen uit en gaan kletsend en lachend aan een van de tafels zitten.
‘Ik wist niet dat er zoveel kinderen waren.’ zeg ik stomverbaasd tegen Daniel.
‘De oudste zijn de verschrikkelijkste.’ zegt Daniel die boos naar de tafel naast hem kijkt.
‘Waar heb jij het nou weer over?’ vraag ik.
‘Ze denken dat ze beter zijn dan ons.’
‘Beter?’

Vinden jullie het iets??
Tips??

Ik zie best veel spelfouten en af en toe wat zinnen die niet zo lekker lopen. Persoonlijk vind ik het een beetje kinderlijk, en daar is opzich niets mis mee hoor! Misschien zijn er wel andere lezers hier die graag willen volgen? :slightly_smiling_face:

dat idee heb ik ook een beetje. gewoon doorschrijven, lees je eigen stukjes goed na en wijzig je fouten dan. zo verbeter je jezelf. opzich is de verhaallijn wel leuk, daar kun je best iets moois van maken!

Hoofdstuk 1 - Deel 5

‘Gewoon, ze staan altijd vooraan, krijgen de grote rollen en praten nooit met ons. Het is altijd een soort ruzie tussen de grote en de kleine. Wij als de kleine.’ legt Daniel uit.
Ik kijk rond en zie duidelijk verschil tussen de “grote en de kleine”. Ze zitten aan aparte tafels en wisselen geen woord met elkaar.
Als iedereen zit komt er een van de leraren het huis uit en zorgt ervoor dat iedereen stil wordt. Ik steek mijn nek uit zodat ik de man kan zien die nu voor de voorste tafel staat en zijn mond opendoet.
‘Welkom en terug op Dancing Day.’
Alle kinderen beginnen te gillen en te joelen en steken hun handen in de lucht. Verbaast kijk ik om me heen en moet stiekem heel hard lachen als ik hun gezichten zien. Net als ik mee wil gaan doen vraagt de leraar weer op stilte.
‘Morgen beginnen de dans en acteer lessen door onze bijzondere leraren en leraressen. Maar vanavond hoeven we daar nog even niet aan te denken, vanavond gaan we PARTYEN.’ gilt de leraar. Stomverbaasd kijk ik hem aan maar iedereen vindt het blijkbaar doodnormaal dat een van onze leraren het plotseling uitgilde vanwege een of ander feest.
‘Eet smakelijk.’ vervolgt hij.
Iedereen schept zijn bord op met eten uit de grote bakken en komen midden op de tafel. Daniel en ik scheppen van alles een klein beetje op: kippenpootjes, sla, hamburgers, aardappels, boontjes en schenken ook wat cola in.
Ik klets met Daniel en wat andere kinderen van onze tafel, maar ik blijf geïntrigeerd door de oudere kinderen aan de tafel naast ons. Je kan gewoon aan ze zien dat ze zich beter voelen, specialer. Na het eten staat iedereen op en ruimen we samen de spullen op. Over 2 uur begint het feest dus we hebben nog genoeg tijd om ons om te kleden en op te maken. Als ik huisje nummer 16 binnenkom vind ik Mia, Tina en Fee in de woonkamer met een hele berg make-up uitgestald op het bijzettafeltje. Ze zijn heftig aan het discusseren wat ze aan gaan doen en hebben nog geen idee dat ik binnen ben gekomen. Pas als ze me opmerken betrekken ze me bij het gesprek en beken ik dat ik geen avondjurken heb meegenomen.
‘Hoe kan dat nou weer?’ vraagt Tina die me stomverbaasd aankijkt.
Mia wuift haar opmerking weg en neemt me mee naar boven om een van haar jurken bij mij aan te passen. Ze heeft er zeker zeven en ze zijn allemaal even mooi. Uiteindelijk kies ik een lichtblauwe uit met dunne bandjes en een grote bijpassende riem voor om mijn middel. Ik trek mijn eigen hakken aan en wordt daarna lichtjes opgemaakt door Fee.
Om 8 uur loop ik het huisje uit samen met Tina die gelijk naar Mike rent die op een van de tafels zit die in lange rijen zijn opgesteld om de dansvloer heen. Ik blijf een beetje ongemakkelijk bij een van de tafeltjes staan en voel me gelijk een stuk kleiner. Ik ben blij als Daniel naar me toe komt lopen en naast me gaat zitten. Hij ziet er heel sexy uit in zijn baggy broek en strakke witte shirt, en ik weet zeker dat hij daarop zijn best heeft gedaan. De muziek wordt aangezet en langzaam stappen er mensen de dansvloer op. Na 2 nummers trekt Daniel me aan mijn hand mee de dansvloer op en beginnen we ook te dansen. Het is hartstikke gezellig en het lijkt net alsof ik iedereen al ken. Om elf uur wordt het wat stiller en beginnen de mensen wat dichter op elkaar te staan. Verbaasd kijk ik om me heen en zie ik dat er zo’n stuk of 30 kinderen de huisjes uit komen lopen, allemaal ouder dan ons. Ze lopen met hun handen in hun zakken verveeld onze kant op en gaan op de tafels zitten. Als ik zie dat de leraren allemaal het huis in zijn gegaan voel ik me een stuk minder op m’n gemak en kijk ik bezorgd om me heen.

Het laatste deel van hoofdstuk 1 :slightly_smiling_face:

Dan staan de drie oudste jongens op en lopen de dansvloer op. Ze duwen wat kinderen opzij en lopen steeds meer mijn kant op. Snel zet ik een stap opzij als bijna voor me staan, maar Daniel blijft staan waardoor hij ruw aan de kant wordt geduwd.
‘He!’ schreeuwt hij boos.
De drie jongens draaien zich om en kijken Daniel lacherig aan.
‘Kijk is uit.’ vervolgt Daniel die helemaal niet bang lijkt, maar door een kleine rilling in zijn stem weet ik dat hij dat wel is.
‘Sorry!’ zegt de middelste jongen zo sarcastisch als maar kan tegen Daniel. Hij en de twee andere jongens beginnen te lachen en kijken spottend naar Daniel. Ondertussen stappen de rest van de kinderen de tafels af en komen achter de drie jongens staan. Ik trek Daniel een stukje naar achteren maar merk dan dat er ook allemaal kinderen achter ons staan.
‘Jullie bedtijd is al lang geweest, de party is over.’ zegt een meisje met een krakende stem en een arrogante uitstraling.
‘Dacht het dus even niet.’ zegt een jongen schuin achter mij.
Op dat moment wordt de muziek keihard gezet en kunnen we elkaar niet meer verstaan. Een aantal kinderen beginnen weer te dansen en langzaam doe ik met ze mee. We staan nu in twee groepen, en af en toe kijk ik even achterom en zie ik dat een van de jongens me venijnig aankijkt.
Al snel vergeet ik ze en heb ik weer lol met Daniel en Mia. Als er een langzaam nummer op wordt gezet sla ik mijn armen om Daniel’s nek en dansen we heen en weer. Ik wil hem net iets vertellen en buig naar voren als ik van achteren een keiharde stomp in mijn rug krijg. Ik val voorover langs Daniel heen met m’n gezicht plat op de grond. Ik krabbel overeind en draai me om. Ik kijk recht in de ogen van een van de jongens die samen met de rest van de oudere naar me kijkt. Daniel kijkt bezorgd naar mij en dan boos naar de jongen. Even is het doodstil maar dan rent Daniel keihard op de jongen af en geeft hem zo’n harde duw dat ook hij op de grond valt.
Weer is het even stil en iedereen kijkt stomverbaasd naar Daniel die hijgend naar de jongen kijkt.
Dan begint iedereen te gillen en naar elkaar toe te rennen. De meisjes beginnen naar elkaar te schelden en de jongens beginnen elkaar te duwen, zolang tot een van hen op de grond valt. Ik lig wezenloos op de grond en heb als enige in de gaten dat de leraren naar buiten stormen en langzaam iedereen uit elkaar weten te drijven.
‘IEDEREEN NAAR BED, NU!’ gilt de oude man die buiten zinnen is van woede. Iedereen kijkt beschaamd naar hem terwijl zijn hoofd steeds roder wordt. Mia helpt me overeind en samen lopen we terug naar ons huisje.

Het begin van hoofdstuk 2 :slightly_smiling_face:

De volgende dag wordt ik wakker gemaakt door Tina. Na ons te hebben omgekleed lopen we naar beneden en vinden we Mia en Fee in de keuken terwijl ze de tafel aan het deken zijn.
‘We gaan toch niet hier eten! We hebben niet eens eten.’ zeg ik lachend.
‘Tuurlijk wel!’ Mia wijst op een mandje dat op het aanrecht staat, en als ik erin kijk zie ik dat er alles inzit voor een goed en degelijk ontbijt. Ik stal de spullen uit en met z’n allen gaan we aan tafel zitten.
We kletsen terwijl we ons ontbijt opeten. Daarna gaan Mia en Fee zich omkleden en ruimen Tina en ik de tafel af. Langzaam verschijnen er kinderen op het grasveld die in groepjes bij elkaar staan of op het gras zitten.
We lopen met z’n vieren naar buiten en gaan ergens in het midden ook op het grasveld zitten. Ik zie Daniel nog nergens maar als hij even later met Noah naar buiten komt laat ik hem even allen met hem. Ik kijk stiekem hoe ze op het grasveld zitten en met elkaar praten terwijl er steeds meer kinderen bij komen.
De oudere man komt naar buiten terwijl twee leraren een tafeltje naar buiten tillen en dat voor zijn neus neerzetten. De stoel die hij onder zijn arm heeft klapt hij uit en zet hem achter de tafel. Terwijl hij gaat zitten slaat hij een grote map open die vol zit met papieren. De kinderen staan op en gaan in een rij voor de tafel staan. Mia en ik staan bijna helemaal achteraan en wachten geduldig tot we aan de buurt zijn.
We krijgen ons lesrooster met wat extra informatie over de regels en lessen. Ik lees de regels door terwijl ik naar mijn eerste les loop, jazz.
We moeten helemaal doorlopen totdat we alle huizen zijn gepasseerd en komen dan bij een tiental grote uiziende bungalows.
‘Jazz!’ hoor ik een vrolijke mannenstem gillen. ‘Jazz!’ roept hij opnieuw.
Ik loop op de stem af en kom aan bij de juiste bungalow, nummer 3.
‘Volgensmij zit ik goed.’ zeg ik en laat mijn rooster aan de man zien. Terwijl hij mijn rooster bekijkt kijk ik stiekem naar hem. Hij is best knap voor een leraar en heeft een stoere joggingsbroek aan met een wit t-shirt er boven.
‘Dat klopt!’ zegt hij lachend en geeft mijn rooster terug.
We wachten op de rest van de leerlingen, allemaal jongere, en dan gaan we met z’n allen naar binnen.
Ik gooi mijn tas in een hoek en trek mijn speciale jazz schoenen aan. Als ik goed om me heen kijk merk ik dat ik nog niemand bij naam ken. Sommige herken ik wel van het feest, maar ik heb nog met geen een van hen gesprokken.
‘Kommen jullie erbij.’ zegt de leraar die in het mdden van de grote dansvloer staat. Achter hem staat een grote spiegel met bar die de hele muur bedekt.

Heb ik eigenlijk wel lezers?
En wat vinden jullie ervan?

Er staan een paar kleine foutjes in, je hebt het bijvoorbeeld over ‘grote bakken en komen’ en over ‘de tafel deken’. Ook ‘wordt ik wakker gemaakt’ klopt niet: bij de ik-vorm komt er nooit een extra -t bij.
Qua taalgebruik: ik vraag me af hoeveel mannen iets gillen. Bedoel je niet eerder dat ze iets (hard) roepen?
Hoe oud zijn je hoofdpersonen eigenlijk? Doordat je het steeds over kinderen hebt, heb ik het idee dat ik niet helemaal jouw doelgroep ben, maar dat terzijde. Je hebt het over ‘de grote’ en ‘de kleine’ kinderen, dus ik vraag me af hoe een groot verschil daar tussen zit.
Daarbij is het goed dat je niet elk detail uit het leven wil beschrijven, maar zorg er wel voor dat dingen duidelijk worden. Hoe komen de meiden bijvoorbeeld ineens aan dat mandje met ontbijtspullen?

@Anapoda
Dankjewel voor de tips :slightly_smiling_face:
Spelling is inderdaad mijn zwakke punt dus daar moet ik nog even goed aan werken!
De kleine kinderen zijn in mijn gedachten 15, en de grote 18. Misschien moet ik dat iets duidelijker maken in de rest van het verhaal.

Misschien dat je dan iets meer kunt spelen met woorden? Een 18-jarige zou ik namelijk geen kind meer noemen :wink: Je kunt het eens proberen met tieners, pubers. ‘Ze gedragen zich als volwassenen).’
Maar dat is uiteraard een tip, als jij liever het woord kinderen gebruikt is dat natuurlijk ook prima! Als je (misschien in de toekomst) nog variatie zoekt voor bepaalde woorden die je wel erg vaak gebruikt, kun je deze website gebruiken: http://synoniemen.net/
En probeer de spellingscontrole van de computer te gebruiken! Hij heeft lang niet altijd gelijk (cupcake is één woord, niet twee, om even een voorbeeld te noemen), maar zeker in combinatie met grammaticacontrole haalt hij er kleine foutjes wel uit.

@Anapoda Dankjewel voor de tip, ga hem zeker gebruiken :slightly_smiling_face:

Hooofdstuk 2 - Deel 2
Heb geprobeerd het iets volwassener te schrijven, hoop dat het bevalt!

Dan pas merk ik dat we met alleen maar jongeren zijn. Dat is ook wel logisch, wij zijn vijftien en de oudere zijn achttien. Maar toch, ze hadden best een beetje kunnen mixen.
‘Ik ben Joost, jullie Jazz dansleraar voor de komende weken.’ zegt onze leraar vrolijk terwijl hij iedereen eventjes aankijkt. ‘Laten we beginnen!’
We beginnen met wat stretch oefeningen en daarna gaan we verder aan de bar. Ook al hoeft dat niet echt bij Jazz, Joost wil toch dat we hier ook wat van die techniek leren. Daarna beginnen we met draaien. Ik hou ontzettend veel van dansen, maar pirouettes maken is altijd mijn zwakke punt geweest. Ik verlies steeds mijn spot.
‘Spotten Jane!’ schreeuwt Joost terwijl ik aan het draaien ben. Ik schrik op en val bijna. Ik ga weer recht staan, neem een diepe zucht en ga weer verder met draaien terwijl ik me nog meer focus op mijn spot.
‘Goedzo iedereen, ik zie jullie morgen weer!’ zegt Joost aan het einde van de les. Hij begint in zijn handen te klappen en iedereen klapt mee.
Ik trek mijn joggingbroek en T-shirt over mijn danskleren aan en kijk dan wat ik daarna heb.
‘Modern!’ zeg ik blij. Daar hou ik van!
Ik pak mijn tas en loop als eerste het lokaal uit. Ik moet naar huisje zeven staan dat dichtbij huisje drie staat. Als ik voor de deur sta hoor ik al allemaal stemmen binnen, waarschijnlijk ben ik een van de laatste.
Ik doe de deur open en stap het lokaal in. Ik kijk om me heen en slaak een klein gilletje. Iedereen in het lokaal draait zich om en kijkt me verbaasd aan en proberen hun lachen in te houden, terwijl dat vaak niet lukt. Ik sta in een groot danslokaal, net als die bij Jazz, maar nu is het lokaal gevuld met allemaal oudere. Ik blijf verstijfd staan terwijl ze me arrogant aankijken, net als gister bij het feest. Ik voel me steeds ongemakkelijker worden, tussen die achttien jarige, en daarom loop ik maar snel naar een hoek waar ik mijn tas neergooi.
‘Volgens mij zit je verkeerd!’ zegt een meisje dat vlak bij me zit.
‘Ehm….’ zeg ik verlegen terwijl ik mijn joggingbroek weer uit trek. Ik laat haar mijn rooster zien terwijl ik ook mijn T-shirt uit trek. Het meisje kijkt verbaasd naar mijn rooster en loopt dan naar mijn lerares. Zij kijkt ook verbaasd naar mijn rooster en pakt dan een grote rode map erbij die ze openslaat en snel door bladdert. Ze leest even iets en slaat de map dan weer dicht. Ze neemt mijn rooster aan van het meisje en komt dan naar me toe gelopen.
‘Ik denk dat je verkeerd ingedeeld bent, maar er is nou eenmaal niks aan te doen. Je zit nu bij deze groep.’ zegt de vrouw snel.
Ik wil nog iets terug zeggen maar ze is alweer weg.

Hoofstuk 2 - Deel 3

Iedereen staat op en loopt naar het midden van de danszaal toe. Verlegen sta ik ook op en loop achter ze aan. Ik merk gelijk dat ze me er niet bij willen hebben. Als er een kring wordt gevormd op de grond wil er duidelijk niemand naast me zitten waardoor ik een beetje half uit de kring neerstrijk op de grond. Ik luister terwijl de lerares uitlegt wat we deze zomer in haar lessen allemaal gaan doen.
‘Jullie kunnen mij Isa noemen.’ zegt ze nog snel voordat de echte les begint. Ik ben blij als we weer mogen opstaan en iedereen naar een eigen plekje in de zaal toeloopt. Ik ga een beetje achteraan staan zodat niemand op me kan leten. Isa zet de muziek aan en we beginnen met een korte warming up waarna we doorgaan met een choreo. Ik vergeet al snel de ongemakkelijke situatie en ga helemaal op in de dans terwijl Isa steeds een pasje uitlegt voor de choreo.
‘Okee iedereen even stil en ga zitten.’ zegt Isa na drie kwartier terwijl ze de muziek uitzet. Ik ga net als de rest op de grond zitten en veeg de zweetdruppeltjes van mijn voorhoofd af.
‘Heel goed allemaal, heel goed. Ik wil dat iedereen even naar Jane kijkt. Probeer te voelen hoe zij danst.’ zegt Isa opeens. Bang kijk ik haar aan en voel dat ik nog roder wordt dan ik al ben als iedereen naar me begint te kijken.
‘Kom maar!’ zegt Isa nog eens en wuift naar voren.
Verlegen sta ik op en loop naar voren. Iedereen kijkt me verbaasd of geiriteerd aan, en sommige beginnen met elkaar te kletsen.
‘Stil!’ zegt Isa voordat ze de muziek aandoet. Ik begin te dansen zodra de muziek begint en dans het helemaal uit tot het einde.
Isa begint in haar handen te klappen net als een aantal andere leerlingen, maar de meeste kijken me wezenloos aan.
‘Zo wil ik het bij iedereen zien. Tot donderdag!’ Isa zwaait naar ons terwijl we onze spullen inpakken. Ik blijf rustig zitten terwijl ik me omkleed en wacht totdat iedereen weg is.
‘Je doet het heel goed!’ Isa loopt naar me toe en gaat voor me zitten.
‘Volgensmij bent u de enige die dat denkt.’ zeg ik lachend tegen haar.
‘Het komt wel goed. Het is altijd gedoe tussen die twee groepen, laat ik het zo maar zeggen.’ zegt Isa lachend die me medelijdend aankijkt.
Ik bedank haar en loop dan het klaslokaal uit.