Mijn vriendje en mijn ouders - hoe eerlijk moet ik zijn?

Hoi meiden,

ik heb wat advies nodig: ik heb strenge religieuze ouders en mag geen serieuze relatie hebben totdat ik 16-17 ben. Nu heb ik een vriendje, maar ik ben 15,5 jaar. Mijn ouders hebben me al door, hoewel ze er niets over hebben gezegd. Ik mag wel daten, maar daar blijft het ook bij.
Afgelopen week is hij even langsgekomen (mijn ouders wisten niet dat hij m’n vriendje was), maar mijn ouders deden heel bot tegen hem. Na een lange discussie met ze mag ik dus absoluut geen jongens mee naar huis nemen… Ik merkte dat mijn vriend daar mee zat, dus heb ik erover gepraat, maar hij reageerde erg kortaf en vroeg of het oké is of ik wel langs mag komen (ook al heb ik dat een paar keer gedaan, zonder dat mijn vader ervan afwist) en dat we daarna wel verder zullen zien… want hij wil niks stiekem doen.

Ik weet dus niet of het een goed plan is om alles aan mijn ouders te vertellen, dat ik een vriendje heb en of ik bij hem wel langs mag komen.
Ik heb een sterk gevoel dat het alleen maar erger wordt als ik de waarheid vertel tegen mijn ouders.

Ik heb ook geen idee wat ik tegen mijn vriend moet zeggen, want dit doet onze nieuwe relatie weinig goed…

Heeft iemand advies of relevante verhalen? Ik voel me een beetje radeloos…

Mijn ouders zijn ook gelovig. Eerst vonden ze het totaal niet oké dat ik een vriend had, maar toen ze zagen dat ik en mijn vriend erg serieus waren en hij zelf ook Islamitisch is hebben ze het geaccepteerd.

Ik heb niks stiekem gedaan. Ik heb het gewoon zelf vertelt en na ongeveer een paar keer hem zelf gezien te hebben vonden mijn ouders het oké.

Je kunt mij altijd noten als je erover wilt praten (: .

Ik kan je wel zeggen dat je niet moet verwachten dat ze het zullen accepteren. Elke ouder is anders.

Ik weet dat dit geen goed advies is, maar zelf zou ik het gewoon stiekem blijven doen. Maar waarschijnlijk zal het dan allemaal in mijn gezicht ontploffen en zal iedereen inclusief ikzelf mij haten.

Misschien niet het beste advies, maar wel wat ik zelf waarschijnlijk zou doen :’).

En ja, anders met je ouders praten. En, als het dat tenminste ook is, laten merken dat het echt serieus is en niet zomaar iemand.

Ik had net overwogen om eerlijk te zijn, toen mijn moeder erover begon… vervolgens schreeuwde ze dat het ‘‘ABSOLUUT NIET MAG’’ en ze verbiedt het me. Ik weet niet of ik het ook nog moet proberen bij mijn vader, die is wel strenger maar ik heb een veel betere band met hem.
Het is mijn eerste vriendje trouwens en ik geef echt om hem, maar ruziën met mijn ouders gaat niet helpen…

Ja uh. Ze gaat niet ineens zeggen ja schat doe je ding maar. Je moet er niet teveel van verwachten. En als jij stiekem wilt doen. Ga je gang, maar soms kun je daar enorme spijt van krijgen. Vooral als deze jongen je gebruikt en weggooit.

Snap ik, maar dit is de derde keer en het is met de keer erger geworden. Ik wil niet stiekem doen of het uit maken… Ik weet niet wat ik wil doen of moet doen.

Dus? Het is pas de derde keer. Stel je niet zo aan. Je ouders zijn gelovig ze gedragen zich ernaar en willen het beste voor jou. Laat gewoon zien dat jij en je vriend serieus zijn. Dan komt het goed. Je hoeft niks stiekem te doen.

^Joh, wees niet zo hard op haar. Ik denk dat je het gewoon het beste zeggen kunt. Voornamelijk omdat je opmerkte dat je vriendje het geen leuk idee vindt om stiekem te doen.

Mag je wel verliefd zijn/een jongen leuk vinden? Als dat wel mag dan kun je toch gewoon tot je 16 bent dat doen met je vriendje? Het is maar een half jaartje :slightly_smiling_face:.

Best een moeilijke situatie. Als ik in deze situatie zat, zou ik het stiekem doen. Maar dat is absoluut geen aanrader. Want dan zou je misschien moeten liegen tegen je ouders. En liegen is nooit goed, het komt altijd wel weer uit.
Zoals tartaarsaus zegt: Laat ze zien dat jullie serieus zijn! Op een duur zouden ze dat dan wel accepteren lijkt mij.
Ik vind trouwens wel dat je ouders er heel overdreven op reageren, ze zijn dan wel gelovig. Maar ze moeten toch juist blij zijn dat je iets met een jongen hebt? Maarja dat zal wel te maken hebben met jullie geloof.

Ik denk zelf als je ouders het niet willen accepteren, dat je naar hun te luisteren hebt. Zij hebben het beste met je voor. Het lijkt me wel heel lastig…
En je hoeft inderdaad maar een half jaartje te wachten…

Ook mijn gedachte.

Ik denk dat het een kwestie is van volhouden, als jullie echt voor elkaar gaan, merken je ouders dat ook… Dan weten ze dat het goed is, en je hoeft toch niet met ham naar je hus te gaan maar toch ook naar een bios of iets anders??

Mijn collega zat in dezelfde situatie als jou, al was haar vriendje er luchtig over.
In hun begintijd ging zij alleen naar hem en hij kwam niet bij haar thuis.
Dus je ouders moeten er of aan geloven of hem thuis verbieden.

Mee eens. Maar ik snap TS ook weer wel hoor, natuurlijk wil ze dat haar ouders hem accepteren en wil ze hem mee naar huis nemen. Alleen maar kunnen afspreken in de bioscoop, stad of wat dan ook en dan ook nogeens stiekem lijkt me echt niet leuk.
Waarschijnlijk zou ik het wel stiekem doen, maar zo ben ik dan.

Kijk ik heb niet alle reacties gelezen, maar als je het stiekem blijft doen, komen ze er vanzelf een keertje achter, en dan heb je alleen nog maar meer problemen.

Ik zou het dus echt niet stiekem doen. Als ze erachter komen dan heb je al helemaal een dikvet probleem! En zal het waarschijnlijk weer lang duren voordat ze je vertrouwen en dingen toestaan. Je kan ze beter duidelijk maken dat je hem echt leuk vindt en dat je vindt dat je hem daarom ook gewoon moet kunnen blijven zien. Mag je wel naar hem toe of ook niet? Want mij lijkt dat ze het erger zouden vinden als jij naar hem toe gaat, dan wanneer hij bij jou is, want dan kunnen ze ‘controle’ houden… Want dat willen ze graag.
Misschien is het ook beter om er een keer flinke ruzie over te maken, zodat je in ieder geval duidelijk hebt gemaakt dat je het niet met ze eens bent en dat je toch wel doet wat je zelf wilt. Ik bedoel, jouw ouders zijn ook jong geweest!!