Mijn vriendin's gedichten?

Ik weet niet precies of je het gedichten moet noemen, maar ik noem ze toch maar eventjes zo. Een vriendin van mij schrijft gedichten en verhalen. Ze vroeg me haar gedichten te plaatsen, ik zal er eerst eentje doen (Dan vraag ik me af: Zou ze hiermee een verhaal kunnen beginnen?, ik vraag jullie mening : ) ):

Ik hou van je. Dat heb ik eerder tegen een ander gezegd, maar nog nooit heb ik het zo hard gemeend. Ik wil je nooit meer kwijt. Dat heb ik ook al eerder tegen een ander gezegd, maar nog nooit heb ik het zo hard gemeend. Deze keer meen ik deze dingen echt. Want jij bent anders dan die anderen. Die anderen gaven me soms het gevoel dat ik niet goed genoeg was voor ze, maar dat gevoel geef jij mij niet. Jij geeft me het gevoel dat ik goed ben, en mooi ben zoals ik ben. Dat ik voor jou niet hoef te veranderen. En ik weet dat jij me niet zult laten vallen. Dat zeiden de vorige ook: “Ik zal je nooit laten vallen.” Maar dat was een leugen, wanneer het puntje bij paaltje kwam deden ze het toch wel, en ik vertrouwde ze. Maar bij jou voelt het anders, goed. Ik vertrouw je. Ook dat heb ik eerder gezegd, maar nog nooit heb ik het zo hard gemeend. Nog nooit kón ik het zo hard menen. Ik meende het wel, dat zeker. Maar zij meenden het niet. Zij lieten me vallen zodra het te heet onder hun voeten werd, of ze gewoon ineens geen zin meer in me hadden. Maar ik voel, dat jij anders bent dan al die anderen. Jij zou nooit zo doen. Jij blijft bij mij tot het einde, zal me steunen wanneer ik het niet meer zie zitten. Zal van me blijven houden, en me niet dumpen omdat ik een probleem heb. Nee, jij bent anders, gelukkig maar… Je geeft mij de liefde die ik nodig heb, maar helaas geef je me ook angst. De grote angst om jou te verliezen. En zo lief als je bent zeg je tegen mij als ik zeg dat ik bang ben je te verliezen: “Dat gebeurt niet, ik blijf bij jou, ik hou van jou.” Maar toch blijft die angst. Die angst die me kan doen schreeuwen, nachtmerries kan bezorgen, me misselijk maakt van verdriet. Dit heb ik nog nooit eerder gehad bij een jongen, zie je wel dat je speciaal bent voor mij? Maar toch is die angst om jou te verliezen wel mooi, want het geeft aan dat ik écht van je hou. Ik weet dat je niet wil dat ik om je huil, maar toch doe ik het. Kan je teveel van iemand houden? Is dat mogelijk? Of bestaan er bij liefde geen grenzen? Ik denk dat er geen grenzen bestaan. Maar dat ik zo om je kan huilen, kan schreeuwen en nachtmerries kan krijgen, geeft aan dat ik verschrikkelijk veel van je hou. En jij houd ook van mij. : )

Dit was hem, ik weet niet echt of je het nog een gedicht kan noemen, maar okee…
Ik hoor graag jullie mening voor haar : )
Alvast bedankt!

mijn vriendinS gedichten ;] zal later wel lezen, want nu moet ik mijn hond uitlaten

Sorry, ik ben niet zo goed in dat soort spelling :blush:

Het is geen gedicht, het is gewoon tekst geloof ik. best goed

had geen zin om het te lezen XD misschien als er wat meer alinea’s in zitten…

UP

Opzich niet slecht hoor! :wink: maar een tip: beetje veel herhalingen, zoals 2x dezelfde zin. Vb: ‘maar nog nooit heb ik dat gemeend’ staat 2x vlak na elkaar. Dit maakt het wat minder mooi. Ook dingen zoals ‘zoals ik ben’ (vlak daarna) terwijl er al de hele tijd ‘zoals jij bent’ etc. staat.

Snap je? Ik hoop dat ze er wat aan heeft! :wink:

Mooi verhaaltje,
alleen zou ze mooiere zinnen en woorden moeten gebruiken.
ik schrijf zelf ook korte verhaaltjes,
en dat maakt écht verschil…

Internet deed het niet :frowning_face:
Zal het aan haar doorgeven,
en ze gaf me nog iets dus dat zal ik overtypen.
k Plaats het zo :wink:

Voor de laatste keer kijkt ze hem recht in de ogen, dat voelt ze. Hierna, zodra hij vertrokken is, is hij ook echt vertrokken. ‘Ik hou van je.’ En ze stort zich nog een keer huilend op hem. Hij gaat naar Afghanistan, en daar zal hij blijven. Ze voelt het niet alleen, ze heeft het ook gedroomd. Hoe hij neergeschoten zal worden. Telkens wanneer ze dat droomde, en dat was erg vaak, werd ze badend in het zweet wakker. Maar hij was er nog, levend en wel. ‘Ik ook van jou Mary.’'Antwoord hij wanneer hij haar los laat. ‘Zie je die mooie schemerkleur?’ Vraagt hij. ‘Ja, die zie ik.’ ‘Goed, kijk daar elke avond naar, dan zal ik dat ook doen.’ Mijn god, denk ze, hij weet zelf ook dat hij doodgaat daar! Dat zie ik in zijn ogen! ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~[i]‘Jason?’ Roept een van de anderen die ook weggan, ‘We moeten nu echt weg.’ Nog een keer geeft ze hem een knuffel, en een lange afscheidskus. Dan rijd hij z’n eigen dood tegemoet en laat haar alleen achter. Ze kijkt ze na tot ze de straat uit zijn, en loopt naar binnen toe.

niemand interesse in haar schrijfsels?

Ja, die laatste spreekt me wel aan. Als er meer staan, kun je me dan een bericht/note sturen? :slightly_smiling_face: