Mijn vriendin?

Hallo allemaal, ik weet niet of ik dit hier moet posten, maar ik heb een probleem.

Sinds vorig jaar augustus heb ik een heel aardig meisje leren kennen, ze was wel al wat ouder dan mij, maar aangezien ze best kinderachtig is konden we goed met elkaar overweg. Samen deelde we ook iets wat we nog steeds altijd doen, rollenspelen (rpg’s, schrijven, etc). Na een tijdje hadden we niet alleen maar contact op een forum maar ook op msn en later ook op facebook. Dat vond ik best, maar al snel stuitte we op dingen. Zij is niet echt slim en dit klinkt heel erg gemeen, maar ik ben wel een stuk slimmer. Dus terwijl zij volhoud dat zij écht heeft geleerd op school Inglisch te schrijven, houd ik vol dat dat pure onzin is en het gewoon English is. Ook als ik moeilijke woorden gebruik, vind ze dat erg vervelend, terwijl ik het juist iets leuks vind omdat ik dat gewoon heel graag doe. Nou goed, nu doe ik al mijn best een makkelijke taal te typpen. Ze is, zeker nu ik plots een stuk volwassener ben geworden, enorm kinderachtig, natuurlijk botst dat heel vaak, maar ik doe mijn best dit gewoon te negeren. Ik heb niet graag ruzie met iemand.

Al sinds ik haar kende vertelde ze me dingen zoals: Ja, ik ben heel populair, iedereen is bang voor me en ik scheld iedereen uit. Ik zag dit gewoon als kinderachtig gedrag, iedereen op school is bang voor je? Hallo, je bent zestien, niet negen, (zo heb ik uiteraard niet gereageerd, maar ik heb gewoon geantwoord: o, nou, ik ben gelukkig niet bang voor je).

Na een tijdje heb ik haar in vertrouwen genomen, ja, ik ben best naief en ik heb de behoefte om met mensen over dingen te praten. Nu kwam het er op neer, dat ik dacht, als ik iets over mijzelf vertel dan verteld zij dus ook iets terug. Informatieruil zeg maar. Dat gebeurde nooit, zij bleef gesloten, en dat vond ik niet erg. Het is immers iemand z’n eigen keuze wil ze iets vertellen, go ahead, wil ze het voor zichzelf houden, vind ik ook niet erg. Natuurlijk vond ik het niet altijd eerlijk, zo heeft ze ook een tijd over haar naam gelogen. Ik kende haar ondertussen al een half jaar, waarschijnlijk wel langer.
Nu had ze ook nog andere rollenspel maatjes, die ze wel korter kende aangezien ik de eerste was die met haar ging kletsen enzo. Ik kwam erachter, doordat ik het verkeerde topic aanklikte dat ze dus ergens meezat en dat aan iemand anders vertelde. Dat vond ik geen probleem, wat ik overigens wél erg vond. Was dat ze zei: ik kan dit aan niemand anders vertellen, want ik vertrouw niemand.
Dit zorgde natuurlijk dat ik groen van jaloesie zag, want ik heb al mijn vertouwe in haar gelegd, ik heb nooit iets door verteld, hoe onzinnig ik het ook vond. En dan zat ze gewoon met ‘zomaar iemand’ te kletsen over haar life problems!
Ik heb dit aan mijn real life vriendin verteld, maar dat had zij natuurlijk gelezen. En confronteerde me ermee. Natuurlijk besloot ze ook niet de waarheid te vertellen ‘ik heb in je topic gelezen dat je het oneerlijk vond.’ nee, ze kwam met de meest doorzichtige leugen ooit: ‘ik weet goed hoe andere mensen zich voelen.’ Ik houd absoluut niet van liegen.
Na een hele ruzie, omdat zij vond dat ik me aanstelde etc, hielden we ermaar weer overop. Dit werd toch niet eerlijk uitgepraat.

Nu ging het weer een tijd goed, tot ongeveer…twee, drie maanden geleden? 23 Augustus, ze had ‘ruzie’ met haar ouders gehad en mocht een week niet achter de computer. Nu had ze eigenlijk altijd wel ruzie met haar ouders, dus opperde ik voorzichtig, dat het misschien een goed idee was om eens naar haar ouders te luisteren, want dan zou ze niet iedere keer straf krijgen, best logisch, toch? ze luisterde, maar kreeg toch straf.
Heel soms was ze maar online, dat vond ik echt vervelend, ik zat in een nieuwe klas, had daar geen vrienden. Had ook geen vrienden meer uit mijn vorige klas, had een lastige tijd achter de rug, ik had zelfs mijn ouders niet meer om steun van de krijgen. En zij nam geen van alles serieus. Natuurlijk kon ze er niets aan doen, en dat zij straf kreeg van haar ouders was ook niet helemaal haar schuld. Maar ze moest wel begrijpen dat ik op dat moment echt iemand nodig had en zij de enige was die ik nog had.
Nee, ik verwachtte geen medelijden, ik wist hoe zij daar tegen overstond, zodra je zoiets zei, lachte ze erom, ze toonde ook niet dat ze het erg vond, maar een luisterend oor is al genoeg voor mij.
Nu kwam het voor mij ook niet onverwacht dat ik echt in stortte, mijn stiefmoeder noemde me zwak als ik huilde, mijn vader lachte me uit vanachter de computer en mijn moeder beschuldigde me ervan dat ik een psychopaat was die zich ‘sletterig’ kleed. Mijn vriendin was er niet voor mij en ik ben heel boos geworden, gewoon uit het niets. Ik heb tegen haar gezegd dat ik de vriendschap wilde verbreken. omdat ik heel bang was dat ze me in de steek ging laten, wat ze al aan het doen was.
Er kwamen verschillende dingen uit, ik heb tegen haar gezegd dat ik er een hekel aan had dat ze zo vaak loog (over onzinnige dingen, vaak van tot hoelaat ze online was, tot over wie ze was), en zij vond dat ik me aanstelde over mijn thuis situatie, dat het haar niets kon schelen en dat ze vond dat alles mijn schuld was. Dit deed mij echt heel veel pijn…maar ik hield me groot, dus zij vond dat ik zwak was? Goed, ik zal geen traan meer laten.

Het kwam weer goed, maar nog steeds irriteren dingen me, het enige wat ons bij elkaar houd zijn de rs’en, daarmee zitten we op één lijn en kunnen we - wat mij betreft - niet zonder elkaar.
Maar ze blijft liegen, en zodra we niet meer rs’en kan ik me aan elk ding irriteren wat ze zegt. Ik heb echt geen idee hoe dit verder moet, want in mijn ogen ligt het aan ons beide, maar ik heb haar op een bepaalde manier nodig, maar soms haat ik haar echt heel erg. (of krijg ik een één of andere moordneiging die ik niet thuis kan brengen).

Dank je, daarom heb ik het nu ook alleen nog maar bij het rs’en gehouden, verder niet meer kletsen of zo min mogelijk.