Mijn vriend zijn papa is dood :(

Hey, ik heb deze topic geopend, omdat ik echt niet goed meer weet wat ik moet doen. Ik heb een vriend die even oud is als ik (19 jaar) en we wonen nu bijna een jaar samen. Alles ging echt supergoed, maar twee weken geleden is zijn vader gestorven (zijn mama is enkele jaren geleden gestorven).
Mijn vriend is echt superlief en ook wil hij altijd iedereen helpen. Maar hij heeft moeite om zijn emoties aan andere mensen te tonen. Sinds zijn papa dood is, heb ik hem eigenlijk nog nooit echt zien wenen. Maar hij loopt wel vaak rond dat je echt ziet dat de tranen in zijn ogen staan, maar hij wil het er niet uitgooien. Ik heb hem al gezegd dat hij altijd bij mij terecht kan en ik probeer hem echt op te vangen zo goed ik kan, maar hij laat het gewoon niet toe. Hij antwoord dat hij het heel lief van me vindt dat ik hem zo wil helpen en dan zegt ie ook regelmatig: “sorry voor mijn zwak gedrag en dat ik je nu een beetje verwaarloos, maar ik ga het goedmaken.” Maar dat wil ik precies echt niet horen, dat klinkt gewoon absurd.
Hij wil gewoon niet uithuilen bij mij, maar ik ben er 100% van overtuigd dat hij daar wel deugd van zou hebben. De tranen staan gewoon continu in zijn ogen.
Ik weet echt niet hoe ik hier goed op moet reageren. Mag ik hem bij wijze van spreken, “dwingen” om is te wenen, of moet ik hem op zijn manier laten doen. Want ik vind het echt rot voor hem om hem zo te zien.

Iedereen heeft natuurlijk zijn eigen verwerkingsproces, maar misschien moet je dit eens aan hem laten lezen?

Dwingen is geen optie.
Hij geeft zelf aan op zijn manier te willen rouwen.
Door hem daarin te steunen en vrij te laten, help je hem voldoende denk ik.

Wel, maar dat is het hem net. Volgens mij “schaamt” hij zich gewoon voor zijn verdriet en daarom zondert hij zich af. Maar hij weent gewoonweg nooit, en ik weet gewoon dat hij daar echt wat aan zou hebben. Aan de buitenkant houdt hij zich sterk, maar van binnen is ie volledig kapot van verdriet. Volgens mij moet hij dat er echt is uitgooien. Want door zich te schamen, kropt hij alles op, maar dat is toch niet gezond. Op die manier doet hij zichzelf pijn en dat wil ik niet :frowning_face: Natuurlijk heeft hij al veel meegemaakt, zijn mama stierf toen hij 16 was, nu zijn papa :frowning_face:

Hij blijft een man.
Mannen huilen vrijwel niet of als ze alleen zijn.
Ik ben ook het type mens, dat alleen bij haar vriendje de tranen durft te laten lopen en verder niet.
Alleen als ik me afzonder en alleen ben.
Mijn omgeving accepteert dat.
Dus dwingen vind ik niet de beste manier, het gaat erom wat hij wilt, niet jij.

Ik heb zonet nog is met hem gepraat, en een dikke knuffel gegeven. Helaas, hoewel ik hem echt gezegd heb dat ie gerust mag wenen, hij doet het niet. Maar ik heb wel de indruk dat hij er deugd van heeft om is een knuffel te krijgen. Hij blijft zich wel constant excuseren voor zijn zwak gedrag en de last die hij veroorzaakt… Ik maak eruit op dat hij zich schuldig voelt dat hij verdriet heeft en daardoor het gevoel heeft dat hij mij verwaarloosd. Hij heeft echt het idee in zijn hoofd gestoken dat hij lastig is omdat hij verdriet heeft, maar dat is totaal niet waar. Hoe breng ik dat aan zijn verstand, want ik voel me zelf ook wel ongemakkelijk bij het idee. Ik wil niet dat hij dat denkt. Hij wil me per se op de eerste plaats laten komen, maar ik krijg het niet aan zijn verstand dat het nu om hem draait, en niet om mij.

Ik denk dat je iets teveel aan jezelf denk. Hij heeft er blijkbaar geen behoefte aan om bij je uit te huilen. Jij lijkt dit echter héél graag te willen, en wellicht is dát de reden dat hij zich schuldig voelt? Omdat hij weet dat het een verwachting is waar hij niet aan wil voldoen.

Ik zou er niet teveel bij stil staan. Wees je vrolijke zelf, en hij komt vanzelf naar je toe wanneer hij daar klaar voor is. Al jóúw zorgen om hem gaan hem in ieder geval niet helpen.

Even off topic, maar mooi plaatje TS haha!

Ik denk dat ik wel een beetje op je vriend lijk. Doe gewoon lief tegen hem, hij komt er vanzelf mee.

Veel sterkte!
Het is inderdaad niet dat iedereen de hele dag loopt te huilen die een ouder kwijtraakt, iedereen heeft z’n eigen manier om ermee om te gaan. Ik zou heel lief voor hem zijn, hem zo nu en dan afleiding geven. Praat veel over van alles en nog wat, maar laat hem ook een keer alleen. Je kan misschien een keer voorstellen dat hij bij andere familie langsgaat? Ik denk dat je op die leeftijd nog heel sterk het gevoel wilt hebben dat je ergens bij hoort, als een echte familie. Daarom kan je na een tijdje misschien wat vaker met jouw ouders (zijn schoonouders) afspreken? Als ze het goed met elkaar kunnen vinden tenminste.

En knuffel hem plat. Toen een vriendin van me haar moeder kwijtraakte, wist ik ook niet echt hoe ik ermee om moest gaan. Maar een spontante knuffel werkt soms al :slightly_smiling_face: als ze maar weten dat er mensen zijn die om ze geven en bij wie ze terecht kunnen, waar het ook om gaat.

Sommige mensen delen dat niet met anderen, of kunnen het niet.
Ik denk dat je gewoon moet stoppen met telkens zeggen dat hij bij je mag huilen, want als hij dat werkelijk wil, had hij dat al lang gedaan.
Je kan hem beter gewoon even met rust laten, het is wel moeilijk, maar volgens mij lijkt hij heel erg op mij. (Wel huilen, maar niet uithuilen bij iemand, en iedereen die me wil troosten stoot ik weg.) En mij moet je gewoon met rust laten, ik voel me ook altijd wel kut dat ik iedereen zo afstoot op dat moment, maar dat is hoe ik die dingen verwerk.

Gisteren avond is hij gecrasht. We waren gewoon tv aan het kijken en ineens werd alles hem effe teveel en hij begon te wenen. Ik heb hem direct vastgepakt en hij heeft echt wel bijna 20min geweend. Ik ben blij dat hij het er eindelijk is uitgegooid heeft, want nu gaat het weer wat beter met hem :slightly_smiling_face: Ik heb hem toen ook nog is gezegd dat hij zich daar niet voor moet schamen en dat hij bij mij altijd terecht kan. Normaal is hij altijd heel behulpzaam tegenover veel mensen , maar ik heb hem gezegd dat hij ook geholpen mag worden als hij het moeilijk heeft. En dat hij zich daar absoluut niet schuldig over hoeft te voelen (want dat had hij wel, nu nog steeds een klein beetje, maar dat is echt niet nodig, dat hoeft gewoon niet). En op het laatste gaf hij me ineens een klein knuffelbeertje met een hartje vast waarop “thank you” geschreven stond, en toen moest ik zelf bijna wenen.
Maar ik ben echt blij voor hem. Ik weet ook, doordat z’n mama ook zo vroeg gestorven was, dat hij al heel vroeg zelfstandig moest zijn, en mee voor zijn klein broertje moest helpen zorgen en zo. Dat heeft natuurlijk een deuk veroorzaakt in zijn sociaal leven. Hij heeft altijd weinig vrienden gehad en was ook niet echt meer gewend aan affectie. Daarom dat het allemaal zo moeilijk was voor hem. Ik vind hem echt heel moedig en super lief dat hij dat allemaal gezegd heeft.