Mijn vriend maakte het uit omdat ik depressief was

Heey meiden!

Onlangs is het uitgegaan met mijn vriend. Hij is 18 jaar en ik ben 16 jaar oud. We hebben elkaar een half jaar geleden ontmoet en sindsdien waren we onafscheidelijk! Omdat ik best voorzichtig ben in relatie’s duurde het lang voor ik het officieel durfde te maken. Hij is werkelijk de allerliefste jongen ooit en echte ruzie hebben we nooit gehad. We hadden het ontzettend goed samen en hij ging voor de volle 100% voor mij en andersom ik ook voor hem. Hij wist sinds het begin al van mijn problemen: ik ben sinds vorige jaar gediagnosticeerd met de depressieve persoonlijkheidsstoornis NAO waar ik al 2 jaar mee rondliep en deed daarnaast ook aan zelfbeschadiging voor een lange periode. Het ging al zeker 4/5 maanden steeds beter met mij, echt depressief had hij mij dan ook nooit meegemaakt…

Afgelopen donderdag bezweek ik onder de stress van mijn school examens en viel daarom terug in mijn oude patroon. Voor mij een gewone terugval maar hij was hier enorm van geschrokken! ik had hem die avond een appje gestuurd met dat ik me niet goed voelde en ontzettend aan het huilen was en daarbij ook aan het hyperventileren was. Door een grote miscommunicatie waar mij vriend zei dat ik naar een vriendin moest gaan ontstond er een soort ruzie: ik voelde me van het kastje naar de muur gestuurd door hem en hij bedoelde uiteindelijk alleen het beste. Ik was in een vreselijke gemoedstoestand en had daarom besloten mijn mobiel uit te zetten waardoor er bij mijn vriend ontzettende paniek was ontstaan: hij dacht dat ik mezelf iets had aangedaan.

Kortom een enorme miscommunicatie terwijl er in feiten niks meer aan de hand was dan slechts een huilbui. We besloten vrijdagavond meteen met elkaar te gaan praten in het echt. Hij zou naar mij komen om het (dacht ik) uit te praten. Na een goed en lang gesprek werd duidelijk dat we de afgelopen avond gewoon totaal langs elkaar hadden gepraat en naar mijn idee was alles weer koek en ei. Tot mijn vriend met een omweg probeerde te zeggen dat het misschien beter was als we er mee stopte: Hij wou dat ik aan mezelf ging werken en dat dat het belangrijkste was. Hij zei dat hij enorm veel van me hield en dit daarom wou doen.

Ik heb hem geprobeerd uit te leggen dat het allemaal heftiger leek dan dat het daadwerkelijk was en dat hij hier een enorm grote beslissing op ging baseren. We moesten allebei huilen en het was een hele heftige avond. Hij probeerde het beste te doen, terwijl ik weet dat dit nergens voor nodig was. Het ging al maanden super met mij en dat ook mede door hem!

Ik voelde me zo afgewezen voor het zijn van wie ik ben: ik heb een persoonlijkheidsstoornis waarbij depressiviteit in mij zit en het een kwestie is van accepteren en mee leren omgaan. Ik voelde me heel erg gekwetst, hij liet mij zitten met mijn problemen wanneer het echt dichtbij kwam. Hij kon het gewoon niet aan en dat doet pijn, zeker omdat ik dit allemaal niet zag aankomen. Hij was altijd helemaal over zijn oren verliefd op mij en dat is hij nog steeds zegt hij.

Toch wil ik hem zo graag terug, zeker omdat hij zegt dat hij nog steeds veel van mij houd. Maar hoe ik hem terug kan krijgen weet ik niet. Ik heb ook best veel eigenwaarde, ik wil best vechten voor iemand waar ik van houd maar wil geen zielig hondje zijn die achter hem aanloopt.

What to do ? :bored:

Maar als ik het goed begrijp zul jij die depressie in principe de rest van je leven hebben? Want hij zegt dat je aan jezelf moet werken maar jij kan er niks aan doen vanwege die persoonlijkheidsstoornis?

Ik denk dat hij heel erg geschrokken is en niet goed weet wat hij ermee aan moet. Geef hem even de tijd om het op hem te laten inwerken. Daarnaast zou je natuurlijk kunnen uitleggen wat je persoonlijkheidsstoornis inhoud en wat je doet als je je depressief voelt en wat je dan nodig hebt van anderen of juist niet. Als je dat al niet ooit gedaan hebt trouwens.

Jeetje, heftige emoties omdat je een breakdown hebt gehad. Zijn keuze is voor nu onwijs vervelend en hard, maar ik snap wel dat hij graag ziet dat je eerst weer gelukkig wordt met jezelf voor je met hem gelukkig kan zijn. Werk aan jezelf en word sterker. Doe het voor jezelf, je hebt hem daar niet voor nodig.

Klopt! Echt ‘genezen’ doe je hier niet, net als autisme dat heb je gewoon. Maar ik ben bezig met verschillende soorten therapie waarin ik het wel heel erg leer te controleren en vooral accepteren. In dat opzicht zou ik er aan kunnen ‘werken’ maar dat is een heel langzaam proces waar ik makkelijk een vriend naast had kunnen hebben.

Dat heb ik inderdaad geprobeerd om uit te leggen, echter kon hij dit niet begrijpen en vond hij dat er altijd ruimte was voor verbetering.

Ik denk toch dat hij het dan inderdaad niet goed begrijpt. Misschien samen met je ouders uitleggen ofzo? Of via internet met precies een uitleg wat het is.

Ik heb al heel veel uitgelegd die avond, zou ik hem nog een keer een appje sturen of hij open staat voor een gesprek?

Ja zou ik wel doen eigenlijk!

Ik vind het ook wel raar ja dat hij het gelijk uitmaakt.

Misschien dat dit een heel stom idee is, maar mocht het weer goedkomen kan je er misschien ook eens met je behandelaar over praten? Of dat hij desnoods een keer mee gaat ofzo? Ik kan me namelijk ook wel voorstellen dat het voor hem moeilijk is.

Veel sterkte in ieder geval!

Vind ik een hele goede! Ik snap namelijk heel goed dat hij het ook allemaal lastig vind maar vind het wel ronduit slap dat hij zo snel opgeeft en mij laten zitten met mijn problemen. Toch wel een indicatie van hoeveel de relatie dus voor hem heeft betekend?

Waarschijnlijk denkt hij er veel te zwaar over! Dat jouw depressieve gevoelens meteen zouden kunnen eindigen in iets ernstigs en dat hij zich continu zorgen om je moet maken dan of zo (dit bedoel ik niet vervelend naar jou maar ik denk gewoon dat hij niet precies begrijpt wat jouw aandoening inhoudt). succes hopelijk staat ie open voor nog een gesprek!

Ahh heel lief! :slightly_smiling_face:)
Zit enorm in een tweestrijd want je hebt echt gelijk maar diep van binnen wil ik het allemaal nog niet opgeven. We hadden echt iets heel moois en voelde me zo onwijs goed bij hem.

Misschien wilde hij wel echt het beste voor je. Al vind ik het best wel lomp van hem dat hij dat doet, net wanneer jij het het zwaarst hebt! Ik vind dat je nu je meer tijd hebt voor jezelf (dankzij hem :dry:) nu extra goed aan jezelf moet werken! Als je weer helemaal erbovenop bent, ziet hij vanzelf dat hij een grote fout heeft gemaakt! :grinning:

Je leest niet goed. :’) Het beïnvloedt haar hele verdere leven, dus je moet er mee leren omgaan.
@TS; Om eerlijk te zijn, vind ik hem een lul en verdien jij veel beter dan zo’n gast die er snel vandoor gaat als het moeilijk wordt.