Mijn vriend is depressief

Mijn vriend en ik hebben een relatie van één jaar, en sinds dat we bij elkaar zijn, zijn/waren we onafscheidelijk. We stonden zelfs op het punt van samenwonen, eind augustus hadden we in ons appartement gekund. Hij heeft eerder last gehad van depressie, op het moment dat ik hem heb ontmoet leed hij eronder en nu is het weer helemaal terug.

Ik kan dit niet, ik kan er gewoon niet voor hem zijn. Ik heb het enkele weken geprobeerd, we hebben even een “pauze” gehad, en dan ging het weer een dag goed, en dezelfde avond was het precies zoals het was.

Vandaag heb ik de samenwoonplannen geannuleerd, en mijn vriend was er kapot van. IK heb het er natuurlijk al wel met hem over gehad, hij wist het ook al, maar nu het definitief is hield hij het al helemaal niet meer.

Nu ben ik bij mijn ouders (ik woon in een studentenhuis), om even tot rust te komen en alles op een rijtje te zetten. En na een tijdje na denken heb ik besloten dat ik dit echt niet kan. Ik kom uit een hele harde “koudbloedige” familie, en depressie past daar niet bij. Ik sta nu dus op het punt om het helemaal af te kappen, maar ik vind niet dat ik hem dat nu moet aandoen.

Het is een beetje een dubbelsnijdend zwaard en ik ben radeloos!

ik snap jou echt heel goed. Jij bent niet verantwoordelijk voor zijn geluk en sommigen zullen daar perfect mee om kunnen gaan maar ik zou het zelf ook niet kunnen. Ik kan die negativiteit niet handelen en ik vind dan ook dat je alle recht hebt om er een punt achter te zetten.

Als je er niet mee om kan gaan zou ik de relatie verbreken. Depressiviteit gaat niet over( bijna niet denk ik). En hij zal er denk ik wel heel zijn leven last van hebben.
Misschien gaat het een jaartje goed en dan kan het weer heel slecht gaan.

Niet iedereen kan daar mee omgaan en ik denk dat jij iemand verdiend waar je je fijn bij voelt en dat hij iemand verdiend die het allemaal aankan en hem misschien kan helpen.

Sorry ik denk dat hij wel iemand verdiend die het wel kan. En je moet het juist nu verbreken, want wat heb je er aan als je blijft wachten?

Ik ben het met Cerrie eens. Maak het dan in hemelsnaam uit, wees hard en onderneem die stap. Niet alleen voor jezelf, maar voor hem. Naar dat je uit zo’n familie komt, als ik eerlijk mag wezen. Ik kampte zelf ook met een aantal depressies en mijn vriend was er altijd voor mij, no matter what. Maar elk mens is anders uiteraard, no judging hoor.

persoonlijk zou ik hem niet laten stikken nu. wel heel goed dat je het samenwonen voorlopig even hebt gecanceld. dat geeft wat ruimte om te ademen. doe waar jij je goed bij voelt. als je je niet meer goed voelt in de relatie en je ziet geen verbetering dan kan je het beter wel uitmaken. heeft hij ook hulp om uit de depressie te komen? als hij dat heeft kan je hem misschien ook beter ondersteunen.

Werkt je vriend aan zijn depressie? Ik snap (uit ervaring) dat het erg lastig is als je vriend depressief is. Je humeur en gevoel wordt er waarschijnlijk ook door beïnvloed. Ik zou samen met je vriend naar een manier zoeken hoe jullie er mee om kunnen gaan. Hou voor ogen dat je een vriendin voor je vriend bent en geen hulpverlener. Veel mensen gaan hier de fout in bij een relatie en dan wordt het echt te zwaar. Om van zijn depressie af te komen zou hij professionele hulp moeten zoeken.
Daarnaast blijf je zijn vriendin en zal hij ook steun van jou moeten krijgen. Maar voornamelijk begrip. Als je vriend al bij een psycholoog zit kan je misschien een keertje meegaan. De psycholoog kan je misschien tips geven en je kan meer inzicht bij je vriend krijgen.

Ik zou het persoonlijk niet uitmaken. Vrijwel ieder mens (ook mensen die uit een soort gelijk gezin als jou komen) maken een tijd in hun leven mee dat alles minder rooskleurig is. Nu is depressie natuurlijk iets anders maar je zult toch moeten leren om er voor hen te zijn.

Ik heb ook een vriend gehad die depressief was. We hadden ongeveer 5 maanden officieel een relatie en uiteindelijk heb ik het uitgemaakt. De reden hiervoor was eigenlijk wel zijn depressie en alles wat daarmee te maken had, ik kon hier niet mee omgaan. Natuurlijk is ieder mens qua depressie en hoe je ermee om moet gaan wel heel anders.
Voor mij was het probleem ook eigenlijk naast het feit dat ik het moeilijk kon begrijpen (ik ben zelf heel positief ingesteld en dat botst natuurlijk ontzettend met een depressie) ik ook heel weinig inzicht kreeg in de situatie van mijn ex. Als je vriend professionele hulp krijgt zou ik je zeker ook eens aanraden om mee te gaan naar zo’n sessie. Dan krijg je een beter beeld van de situatie maar ook voor de behandeling. Belangrijk is natuurlijk wel dat je geen hulpverlener wordt maar natuurlijk zijn vriendin blijft.
Als je toch beslist om het uit te maken zou ik er goed over na denken of je wel of niet contact met hem wil blijven houden. Hij heeft natuurlijk zijn depressie en waarschijnlijk heeft hij dat niet aan iedereen verteld, maar wel aan jou. Het is voor hem dan ook makkelijk om het er met jou over te blijven praten. Plus, als je daarna ook nog al het contact verbreekt kan het natuurlijk een enorme klap voor hem zijn, met mogelijk ernstigere gevolgen.

Ik wil je verder niets aanraden maar het lijkt me verstandig om voordat je een keuze maakt eerst goed in gesprek te gaan met je vriend. Hij zal ook vast wel begrijpen dat het omgaan met iemand die een depressie heeft lastig is en dat jij het daar ook moeilijk mee hebt.
Heel veel succes!

Wat als het andersom was en jij een depressief was?
Ik denk dat mensen heel snel vergeten dat een vriend/vriendin een goede steun is voor een depressief persoon en als hij/zij dat ook nog eens kwijtraakt het echt goed mis kan gaan. En natuurlijk is het zwaar om die last op je te krijgen, maar als je vriend bereidt is eraan te werken en je merkt dat hij wel zijn best doen, vind ik het wel echt naar om dan iemand te laten vallen. Zelfs egoïstisch. Dit komt waarschijnlijk omdat ik een soortgelijk iets heb meegemaakt en in de situatie van je vriend zit/zat. Ik weet hoe naar het is als je vriend je in de steek laat als je hem juist zo hard nodig hebt en dat gun ik eigenlijk niemand.

Maar als jij denkt dat je het niet aankan, dan kan je het beter nu maar meteen uitmaken.

Ik sta aan de andere kant van dit verhaal… mijn vriend (inmiddels ex) heeft de relatie 2,5 week geleden beëindigd omdat hij het gewoon niet meer kon. Ik verdiende een hele man, geen halve man. Hij vond dat ik beter verdiende dan hem en wilde een toekomst met mij maar ik moest niet gaan wachten tor hij weer beter in zn vel zat… wat een ellende. Ik had er alles aan gedaan om hem te blijven steunen, maar het ging gewoon niet voor hem. Ik vind zijn keuze vreselijk, maar ook enigzins volwassen. Hij geeft genoeg om mij om mij te laten gaan en mij niet mee te sleuren in zijn ellende uit het verleden die hij nog moet verwerken. We zijn nog verliefd op elkaar, dat maakt het nog lastiger.

On topic: Ik vind daarom dat jouw keuze niet heel gek is. Je moet voor je eigen geluk kiezen, hij kan niet van je verwachten dat jij bij hem blijft als hij je alleen maar mee trekt in zijn ellende. Het is welliswaar niet eerlijk tegenover hem misschien maar je hebt wel gelijk. Je kan nog zoveel om iemand geven, maar een relatie moet wel een aanvulling zijn op je leven en geen invulling. Zoals bij mij was dat het dus niet omdat de negativiteit de positieve dingen overstemden. Ik had alleen gewild dat ik er meer in stond zoals jou en zelf ook de keuze kon maken om hem te bannen omdat hij mij naar beneden sleurt. Ik doe er alles aan om het te kunnen accepteren, maar het is zo moeilijk…

Misschien dat je tegen hem kan zeggen dat als hij uit zijn depressie is, jullie weer eens kunnen afspreken als daar behoefte aan is tegen die tijd. Dat zal voor hem vooral in het begin een motivatie zijn om zichzelf bij een te rapen en niet nog verder weg te zakken in zijn depressie (neem ik aan). Stel voor dat hij serieus hulp zoekt etc.

Ik vind je keuze in ieder geval erg goed! Je moet nou eenmaal altijd voor je eigen geluk kiezen. Ik kan er nog een voorbeeld aan nemen.

Ik vind het allemaal een beetje dubbel. Ik snap enerzijds dat je de relatie wilt verbreken. Aan de andere kant; denk je eens in in je vriend. Probeer te voelen wat hij voelt. Je wilt niet weten hoe radeloos een depressief persoon is. Ik zelf ben inmiddels zo’n 2 jaar depressief. Met ups en downs en mijn vriend heeft behoorlijk wat voor zijn kiezen gehad met mij en mijn situatie. Maar; hij stond altijd voor me klaar. Ook al kregen we ruzie doordat ik me kut voelde en was ik boos op hem doordat het me allemaal te veel werd. Ik kan gewoon niet zonder hem en ben hem eeuwig dankbaar voor alles wat hij voor me doet en gedaan heeft. Ik vind het een messensteek als je hem in de steek zou laten, Want ja, dat gevoel krijgt hij dan. Ik zou met hem gaan praten en gaan kijken wat precies het probleem is. Ik kan me zo goed indenken in jouw vriend zijn situatie, maar ook die van jou. Super dubbel allemaal.

Iedereen heel erg bedankt voor de reacties! Ik heb er natuurlijk ook al met hem over gehad. Hij wilt niet naar de huisarts of iets anders gaan, omdat hij in het verleden ook al niet serieus werd genomen. Hij geeft zelf aan dat hij niet weet wat de aanleiding is en af en toe dan denk ik dat hij er zelfs helemaal niks aan wilt doen. Begint opeens voor zich uit te staren en me te negeren en ik heb geen idee hoe het voor hem is, maar voor mij is het ook moeilijk, omdat niks van alles wat ik probeer werkt. Het enige wat meneer wilt is op zijn bed liggen.
En inderdaad, het is heel lullig als ik nu bij hem weg zou gaan, want juist nu moet ik er voor hem zijn, enkel duurt het te lang. Zoals Cerrie ook al zei, wie weet gaat het dan weer een tijdje goed en zijn we daarna weer terug bij af. Het is al eens eerder gebeurd.
Inderdaad heel erg dubbel allemaal, want al met al heb ik een ontzettend leuk jaar met hem gehad en breekt mijn hart om dit te doen, hij is er ook altijd voor mij geweest.

En wat verschrikkelijk dat er zoveel meiden met ervaringen zijn. Wat moet dat lastig zijn geweest! Ik heb depressie eigenlijk nooit zo serieus genomen tot nu, dus ik wens heel veel sterkte aan de mensen die eronder lijden