Mijn vriend houdt minder van me

Hoi iedereen,

Ik heb even een anonieme account aangemaakt om mijn verhaal kwijt te kunnen. Ik voel me zo vreselijk depri! Het wordt een lang verhaal maar ik hoop dat jullie het willen lezen.

Het zit zo:

Mijn vriend en ik hebben al lang een relatie, 3 jaar en 9 maanden om precies te zijn. Hij is 17 (bijna 18) en ik 19, we schelen anderhalf jaar. We waren dus erg jong toen we de relatie begonnen maar het was geweldig en het ging heel goed. Ik was heel erg onzeker toen, had een eetstoornis en last van dwanggedachten, en hij heeft me daar bovenop geholpen. Het ging zo supergoed en we hadden het zo fijn samen, we hadden heel veel lol, deden leuke dingen, gingen samen op vakantie en waren er ook voor elkaar in nare tijden. We zien elkaar maar 1 dag in de week, soms 2 als hij blijft slapen, tenzij het vakantie is natuurlijk.

Maar nu is toch echt de naarste tijd in onze relatie. Mijn vriend zei donderdag in een whatsapp berichtje dat hij het heel naar vindt maar dat hij denkt dat hij minder voor me voelt, dat hij minder verliefd was. Ik was helemaal van slag, heb hem huilend opgebeld en gesmeekt om hier naartoe te komen (want hij zei dat hij aan zijn betoog moest werken voor school, wat ik echt een kutreactie vond).

Uiteindelijk kwam hij en hebben we lang gepraat en gehuild, hij ook. Hij bood excuses aan voor zijn reactie. Hij hield nog wel veel van me zei hij en we dachten toen uiteindelijk dat hij gewoon minder vlinders voelde en dat het over gegaan was in een diep gevoel van ‘houden van’. Dus dat normale gevoel dat je op een gegeven moment niet meer hoteldebotel verliefd bent. Dat gaf me hoop, maar ik was wel verdrietig. Het is zo raar, hij zei hier al twee weken mee te lopen, maar ik heb NIKS gemerkt aan zijn gedrag. We hebben vorige week zondag nog gezellig de muren van mijn kamer geverfd en een kietelgevecht gehouden. Ik kon hem deze zondag pas weer zien dus ik moest volhouden, en dat was moeilijk. Zeker ook omdat mijn dwang weer terug kwam. Ik heb hem vrijdag en zaterdag veel gebeld huilend omdat ik gewend ben hem te bellen als ik verdrietig ben want hij troost mij altijd. Maar dat hielp niks dit keer natuurlijk.

Nou was ik gister dus eindelijk bij hem, en we hebben gehuild en gepraat op bed. Hij hield me vast, zei dat hij van me hield en dat ik lief was, hij gaf me kusjes en liet me huilen. Ik vroeg wat voor gevoel hij had voor me, en of hij dat precies wilde beschrijven. Hij zei dat hij bang is me kwijt te raken maar dat hij minder van me is gaan houden. En hij wil dat eigenlijk niet geloven maar hij denkt dat het echt zo is. En hij is bang dat het nog minder wordt. Dat was echt een klap voor me, het is dus toch meer dan alleen de vlinders die weg zijn, er is dus écht iets aan de hand. Hij vertelde dat hij de laatste tijd minder aan me denkt, en het minder belangrijk vindt om bij me te zijn. Hij heeft geen idee hoe het komt. Maar toch is hij wel graag bij me.

Hij bracht me 's avonds thuis en omdat ik hem vaak belde de laatste dagen hebben we afgesproken om elkaar 2 weken niet te zien en deze 2 weken helemaal geen contact op te nemen met elkaar, zelfs geen berichtje. Dit zodat hij rust heeft en na kan denken. Ik vind dit echt heel erg moeilijk en ik weet ook niet of dat gaat lukken. Het leek alsof hij er heel makkelijk mee om ging.

Er komt nu nog een persoon bij: I. is een meisje die mijn vriend al heel lang kent. Hij heeft haar een tijdje leuk gevonden voor mijn tijd, maar later ging dat over. Maar toen begon I. mijn vriend leuk te vinden, ook voordat hij met mij ging. Het is niet tot een relatie gekomen tussen hen. Echter, het eerste jaar dat mijn vriend en ik met elkaar gingen heeft I. vaak berichtjes gestuurd naar mijn vriend met ‘love you’ op het eind, maar dat deed ze bij iedereen zei mijn vriend. I. kreeg een andere vriend. Mijn vriend is tijdens onze relatie weleens bij I. film gaan kijken. Hij vroeg dat altijd aan me of dat mocht, want hij wist dat ik dat moeilijk vond. Toch zei ik ja omdat ik hem vertrouwde en omdat I. toch al een vriend had. Vorige week heeft hij nog film gekeken bij I. Nu kwam ik er dus vanochtend achter dat de relatie van I. met haar vriend over is sinds eergister.

Ik mag het niet denken, want mijn vriend zal dat nooit doen, maar toch flitst het door mijn hoofd dat hij misschien I. wil. Ik werd hier helemaal overstuur van en heb de belofte gebroken en hem toch gebeld. Ik heb het eerlijk gezegd, en hij zei dat dat puur toeval was dat die relatie van I. over is nu, en dat het er niks mee te maken heeft. Ik zei dat ik het zo moeilijk vond dat hij niet weet wat hij wil en ik zo graag duidelijkheid wil omdat ik hier niet tegen kan. Hij klonk heel afstandelijk en anders dan anders en ik vroeg of hij het vervelend vond dat ik belde en hij zei ja, maar ook dat het niet geeft en hij het wel begrijpt. Ik heb toen maar weer gezegd dat ik het opnieuw ging proberen geen contact met hem op te nemen. Ik zet hem zo alleen maar onder druk en dat wil ik niet. Hij heeft het er ook moeilijk mee.

Mijn vader zegt dat hij zich al een tijdje aan het losmaken is van me. Zondag is de enige dag in de week dat we elkaar zien (en soms zaterdag). We hadden altijd paardrijles op zondagochtend en daarna gingen we altijd naar hem of naar mij. Hij wil al 2 maanden stoppen met paardrijden en op een vechtsport gaan die hij heel lang deed, want na 2 jaar stop mist hij het toch wel. Hij moet alleen nog zijn kwartaalkaart van paardrijden afmaken en die is volgende week afgelopen en dan begint hij weer bij de vechtsport. Die les is op dezelfde ochtend als paardrijden maar dan later. Dat betekent dus dat ik hem maar een halve dag in de week zie in plaats van een hele, tenzij hij ergens een gaatje vindt tussen zijn schoolwerk door, wat meestal niet zo is. Mijn vader denkt dat dit al een teken is geweest.

Ik word er zó gek, onzeker en verdrietig van. Hij houdt minder van me, maar hij zegt tegelijkertijd wel dat hij van me houdt. Ik ben niet meer zijn prioriteit en hij vindt het minder belangrijk om bij me te zijn, maar toch is hij graag bij me. Als ik bij hem ben is hij heel lief, maar als ik hem bel klinkt hij heel afstandelijk. Ik weet niet waar ik aan toe ben en dit maakt me echt stuk. Mijn vriend is alles voor me, hij weet alles van me en ik ook van hem en we konden altijd bij elkaar terecht met alles. Ik kan me geen leven zonder hem voorstellen. Hij is echt mijn maatje. Al die jaren ging het zo goed en hadden we het zo leuk, hoe kan dit nou ineens gebeuren? En wat moet ik doen?

Ik dacht dat hij het misschien uit wilde maken en dat hij dat niet durft, maar toen ik dat voorlegde zei hij dat hij het nog niet uit wil maken. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat als hij het uit wil maken hij er echt niet bang voor hoeft te zijn, dat ik dan heel erg verdrietig ben, maar dat ik snap dat hij dat ook moeilijk vindt en dat ik alleen maar wil dat hij gelukkig is, al is dat zonder mij. Ik zei dat we vrienden blijven als hij het uitmaakt en dat hij niks kan doen aan zijn gevoel. Maar hij wil het dus nog niet uitmaken.

Mijn moeder zegt dat ik het moet uitmaken omdat ik eraan onderdoor ga. Ze zegt ook dat hij gewoon lekker doorgaat met zijn leven terwijl ik nieteens naar school kan doordat ik alleen maar moet huilen. Ze zegt dat het geen liefde is als hij me dit aandoet terwijl hij weet dat het me stuk maakt. Maar ik vind hem nog steeds lief en ik hoop gewoon dat het goed komt na deze twee weken, al heb ik mijn twijfels. Ik wil het niet uitmaken, maar ik weet ook niet of het me lukt om 2 weken zo door te brengen…

Goed, dat was mijn verhaal. Ik wilde het gewoon even kwijt, ik verwacht geen oplossingen want die zijn er niet helaas. Adviezen en tips zijn welkom Bedankt voor het lezen iedereen.

XX

Wat vervelend voor je zeg :sob::muscle: . Ik denk niet dat je meer kan doen dan afwachten en kijken of zijn gevoel terugkomt. Kan het niet misschien komen door een sleur en jullie alleen maar dezelfde dingen doen? Dan zou je na het tijdje geen contact kunnen voorstellen om weer dingen te gaan doen, te daten zeg maar. Mocht hij het nog willen proberen dan hea. Als hij zegt dat het klaar is dan zou je dat ook moeten respecteren dat hij die keuze maakt, want het zal vast niet makkelijk zijn voor hem. Maar meer dan wachten nu kun je helaas niet. Veel sterkte de komende tijd :hugs:

Wat ontzettend rot voor je :frowning_face:

Ik zou inderdaad ook zeggen om te proberen te doen wat hij van je vraagt, dus even die afstand te behouden. Wel zou ik daarna proberen om jezelf niet teveel weg te cijferen, hij moet dan ook weer toenadering naar jou gaan zoeken na die 2 weken. Ik hoop voor je dat dat zal gebeuren :slightly_smiling_face:
Als hij hierbij blijft en het niet verandert vrees ik dat je dat moet accepteren, en ik vind eigenlijk dat je moeder ook wel een punt heeft. Het is niet niks van hem om jou twee weken in onwetendheid en verdriet te laten (mijn mening). Het zou goed zijn als hij zich dat ook beseft.

Het zou ook kunnen dat het inderdaad is dat de vlinders wegzakken, misschien weet hij zich geen raad met het feit dat het gevoel van ‘houden van’ meer de overhand neemt. Als dat zo is en hij tot dat besef moet komen, zou het goed kunnen dat even een week om er over na te denken hem (en jullie) echt helpen. Wellicht heeft hij het er bij hem thuis op het moment ook wel veel over, om zijn gevoelens op een rijtje te zetten.

In ieder geval veel sterkte! :sob::muscle:
Ik zou trouwens precies hetzelfde hebben gedaan als jij, over het in die 2 weken bellen over I. Ik vind het knap dat je hem ondanks die belofte toch om duidelijkheid gevraagd hebt. Goed dat je hem daarin vertrouwt.

(En ik vind dat je het heel duidelijk en goed opgeschreven hebt!)

Geloof het of niet, maar ongeveer een maand geleden zei mijn vriend precies hetzelfde tegen me. We waren toen ook al meer dan 3 jaar samen. Hij zat er alleen al iets langer dan twee weken mee, 4 maanden zelfs. Boos dat ik was! Want al die tijd had ik niks door, omdat de keren dat we samen waren nog steeds zo ‘perfect’ waren als aan het begin van onze relatie, ook voor hem. Waarom had hij het niet gewoon eerder tegen me gezegd?! Dan hadden we er samen iets aan kunnen doen.
Hij vond onze relatie ‘te normaal’ worden, we waren sowieso iedere zaterdagavond bij elkaar en daardoor zagen we onze vrienden nauwelijks. Zaterdagavond viel gewoon niet af te zeggen. Erg slecht, bedenk ik me nu, dat we zo op elkaar gefocust waren. Onze relatie viel daarom in die bekende sleur.
Ook hij had toen sinds kort wel verdacht veel contact met een meisje. Hierdoor verdacht ik hem ervan dat dit de prikkel was naar iets nieuws, 3 jaar is ook lang op jonge leeftijd (hij is nu 18, ik 17). Bovendien had hij het idee dat hij inderdaad minder energie in mij stak dan normaal, waardoor hij vond dat ik beter moest verdienen dan hij. Desondanks vond hij de momenten met mij samen nog steeds geweldig.

We hadden afgesproken elkaar een maand niet te spreken, maar de volgende dag na deze afspraak had ik het toch al uitgemaakt, hoe verschrikkelijk ik het ook vond. Geen contact kon ik gewoon niet, ik moest weten waar ik aan toe was. Ik kreeg ook een drukke periode op school en ik kon die onzekerheid simpelweg niet aan. Bovendien deed hij zo ontzettend afstandelijk dat ik écht niet het idee had dat zijn gedachtes en gevoelens over een maand veranderd zouden zijn.
Maar het tegendeel bleek waar. Na een week al begon hij me vreselijk te missen. Het contact, het samenzijn, het om elkaar geven, alles. Ik was natuurlijk hartstikke blij, ondanks dat ik me enorm gekwetst voelde. Langzaamaan zijn we het weer op gaan bouwen en nu gaat het eigenlijk best weer goed. We hebben elkaar aangegeven waar we beide aan toe zijn, want volgens mij waren we voorheen de respect voor elkaar een beetje verloren. Want zeg nou zelf, het is toch gek als ik boos wordt als hij een avondje met z’n vrienden uit wil in plaats van met mij?

Wat ik hiermee wil zeggen is dat ik ten eerste ontzettend goed begrijp hoe jij je voelt. Maar misschien moet je je eens bedenken dat hij je eigenlijk niet zo aan het lijntje kan houden. Het maakt je kapot, en als het straks dan op slecht nieuws uitkomt is het alleen nog maar erger. Hoe verschrikkelijk moeilijk het ook is, misschien doet het je toch goed om het uit te maken. Dan is het voor hem ook ineens definitief en beseft hij wellicht dat dit ook niet is wat hij wil. En misschien kan jij het dan ook beter een plekje geven, mij lukte dat tenminste wel.
Als je het toch liever niet uitmaakt, dan vrees ik inderdaad dat je hem echt even met rust moet laten. De enige tip die ik je dan kan geven, is na deze twee rotweken tegen hem te zeggen dat het zonde is om zo’n lange relatie ineens weg te gooien. Jullie hebben nog niet eens geprobeerd er samen iets aan te doen, terwijl dat toch juist zo belangrijk is in een relatie? Het feit dat hij minder van jou houdt betekent misschien wel dat hij gewoon even die vreselijke sleur te pakken heeft. Hij heeft echt nog wel gevoelens voor je, dat kan niet anders na meer dan 3 jaar. En zolang die gevoelens er zijn, is het toch goed? Hoe moeilijk het ook kan worden, proberen kan nooit kwaad. Het enige wat er kan gebeuren is dat het alsnog stuk loopt. Maar dan heb je het in ieder geval wel nog samen geprobeerd.

Ik hoop dat ik je iets heb geholpen hiermee, ook al wil ik je niet al te veel valse hoop geven. Heel veel sterkte!!

Ik denk niet dat je moet zeggen dat je het door dat telefoontje alleen maar erger heb gemaakt. Van mij mag dat niet tenminste (; hij heeft je enorm gekwetst en daardoor verlies je het vertrouwen in hem nou eenmaal. Mijn vertrouwen in mijn vriend is nog steeds niet helemaal terug, omdat hij had aangegeven iets nieuws te willen. De scenario’s van hem met andere meiden flitsen nog vaak genoeg door mijn hoofd, maar daar heb ik het ook gewoon met hem over en gelukkig begrijpt hij me. Nadat hij me zo gekwetst heeft lukt het mij niet zijn eerdere ‘standpunt’ zo maar te vergeten. Dat is logisch en voor jou dus ook.
Bovendien moet je vriend je kunnen begrijpen dat dit voor jou ineens zo maar uit het niets komt, waardoor het lastig is ineens om te schakelen tot geen contact meer. Hij heeft het al twee weken een plekje kunnen geven en jij niet.

Zoals ik al heb aangegeven, hebben mijn vriend en ik besloten niet iedere zaterdagavond meer bij elkaar te zijn, maar het af te wisselen. Onze vrienden zijn ook belangrijk en dat waren we beiden even vergeten. We hebben inderdaad ook afgesproken meer leuke dingen te gaan doen, en daar wat spontaner in te zijn. Dus bij wijze van op donderdagmiddag bedenken dat het misschien leuk zou zijn om 's avonds eens te gaan uiteten, voor zo ver dat lukt met school.
Maar het allerbelangrijkste wat wij ons wel hebben beseft is dat we met elkaar moeten praten over onze gevoelens. Waar we aan toe zijn. Dus als hij iets doet wat ik niet leuk vind, ik dat ook meteen aangeef en dat hij daar probeert iets aan te doen en andersom. Bovendien moeten we het accepteren dat de ander niet altijd tijd/zin heeft, en we moeten meer moeite voor elkaar doen. Kortom; meer aan de ander denken in plaats van aan jezelf. Dat is wat wij tenminste verkeerd deden de afgelopen maanden; we waren te egoïstisch.

Ik heb geprobeerd uit te leggen hoe wij er iets aan doen, maar dat kan natuurlijk helemaal niet van toepassing zijn op jullie. Probeer (over twee weken) samen te bedenken wat er misschien wel fout ging (ook al had je dat helemaal niet door), en probeer er daarna iets aan te doen. Of zet het nu voor jezelf al op een rijtje, dat luchtte mij in ieder geval flink op. Dan kan je dat straks aan je vriend vertellen, want hij moet natuurlijk ook jóuw kant van het verhaal horen. Anders is het niet eerlijk.

l,

Ik vind het logisch dat het minder leuk wordt, omdat het spannende eraf is en je hebt ongeveer alles met elkaar al gedaan. Dan wordt het vanzelf minder leuk dan eerst. Jullie moeten uit de sleur breken en misschien even wat ruimte nemen, minder druk voor je vriend, google even op ROCD. Dat heb ik namelijk, misschien hij ook wel. Liefs!

Jeetje meisje heel veel sterkte als eerste.
Wil je het melden als jullie weer contact hebben?
Wacht dat eerst af.

Als je echt niet meer kan, ga naar hem toe en vraag naar duidelijkheid.
Dat hij nu moet kiezen. Wil hij er alles aan doen?
Het is alles of niets he!

Jij houdt vreselijk veel van hem. Hij ook van jou, maar op een of andere manier is dat minder geworden. Je gaat nu kapot aan twijfels en aan verdriet en dit gaat niet langer meer zo… Ik vind dat je moeder gelijk hebt, als het te lang duurt zou ik denken “Het is alles of niets”. Hoe moeilijk het ook is. Luister, ookal gaat het uit, die tijd wordt zwaar. Erg zwaar. Maar als je eenmaal “over hem heen” bent, voel je je heel erg opgelucht. Dat kan ik je garanderen en dan ben je blij dat je al die verdriet achter de rug hebt. Dit mag zeker niet te lang duren !! Onthoudt dat want je gaat er aan kapot.

Wauw, wat maak jij veel mee!
ik vind het knap dat je het hier ook met ons durft te delen!

niet kut bedoeld maar als hij niet meer van je houd, heeft het geen zin,
er zijn nog zoo veel andere jongens op de hele wereld! en misschien is dit voor even, gaat hij je missen naar een maandje ofzo, en jij hem ook, en dan…tja misschien toch een 'happy’end

weet dat er geen relatie vlekkenloos verloopt en dat Ups en Dows erbij horen!

bevj!

xoxoxo

Wow… super veel sterkte!
Krijg echt een super rot gevoel vanbinnen als ik dat stukje van je lees.
We zijn er voor je :sob::muscle:
Liefs

Precies dit. Superveel sterkte.

Sterkte meid… Zit echt niet mee. :sob::muscle:
Maar het is misschien wel het beste zo, als hij er niet 100% voor wilt gaan werkt het gewoon niet…

Jeetje wat heftig allemaal! Sterkte!
Ik vind het knap dat jullie het gesprek zijn aangegaan en ook dat jij hebt aangegeven dat het misschien zo beter is als hij niet 100% voor je gaat, dat verdien je namelijk echt in een relatie.

Ik begrijp zijn gevoelens. Ik heb vorig jaar ook een punt gezet achter mijn relatie. Na een aantal jaren ga je jezelf afvragen ‘Wat voel ik nog? Is dit échte liefde, of voel ik vriendschap?’. Het was moeilijk om er een punt achter te zetten, omdat de kans groot is dat je daarmee ook een punt zet achter de vriendschap. Mijn relatie is voorbij, maar mijn beste vriend ben ik niet kwijt! Het is natuurlijk niet makkelijk voor hem, maar elkaar volledig kwijtraken? Dat was de grootste angst van ons beiden.

Meisje,

Ik kan je gevoel echt heel goed begrijpen! Toch heb je nu duidelijkheid en weet je waar je aan toe bent. Vraag veel afleiding aan je vriendinnen, dat heb je nu echt nodig op dit moment. Huilen is goed, heel goed. Dat mag ook!
Maar zoek alsjeblieft afleiding. Ik hoop dat het langzamerhand beter met je gaat!
Heel erg veel sterkte, ik heb het met je te doen!

Heel veel sterkte. Knap hoe je met deze situatie bent omgegaan :sob::muscle:

ik huil van binnen echt een beetje met je mee, jeetje…

Wat verschrikkelijk rot dat je dit moet meemaken, het lijkt me echt één van de ergste dingen die je kan overkomen. Ik moet zeggen dat ik je vriend in dit verhaal echt een geweldige jongen vind, hij doet zó lief! En het lijkt me ook heel moeilijk voor hem, maar dit is zijn keuze, en zou nooit jouw keuze geweest zijn, dat moet ontzettend moeilijk zijn…

Ik hoop dat je hele goede vriendinnen hebt die je er letterlijk door heen slepen, want dat moet, dat verdien je in zo’n situatie. Heel erg veel sterkte…!

Aah, meis wat kut voor je zeg! Echt, ik voel met je mee want ik weet uit eigen ervaring hoe het is. Klinkt misschien standaard, maar zoek inderdaad afleiding (in mijn geval was het me volledig op mijn studie storten).
Onthou ook altijd in je achterhoofd dat het ooit beter gaat worden, echt. Huil af en toe lekker hard, zeg dat het beter wordt, huil desnoods nog een keer als het oplucht, krop vooral niks op.
Echt heel veel sterkte :sob::muscle:

Super moeilijke situatie! Maar onthoud dat je dit niet verdient. Je verdient beter dan hem en wat hij je aandoet. Iemand die je je niet zo laat voelen. Ik denk dat het goed is om inderdaad het contact (voor een tijdje) geheel te verbreken. Je verdient iemand die volledig voor je gaat. Ik hoop dat je je dit snel kunt verwerken. Echt meid, je verdient zoveel beter!